Archiwum

„Czarna suknia ” -Film z Ida Kaminska

Nadeslala Renata Blaustein Ayalon

Renata Blausztain

reunion 69 .1

Akcja filmu rozgrywa się po wojnie. Synowa nie ma odwagi powiedzieć teściowej, że jej syn nie żyje. Kłamstwa rodzą kłamstwa. Teściowa zaczyna jednak domyślać się…

 

 

 

Artur Szyks

Nadeslal Wieslaw Niziol

The Almost-Forgotten Jewish Artist Who Propagandized Against Hitler

Arthur Szyk’s meticulously detailed, fiercely moral, Word War II-era political art is returning to the public consciousness due to 21st-century revival efforts.

A 1942 Szyk work depicting Hitler as the Anti-Christ. (courtesy Irvin Ungar)

Forty years ago, the young rabbi Irvin Ungar found himself enamored with the work of a Polish émigré illustrator, Arthur Szyk. The artist’s last name (pronounced Shik) had been known to readers of Colliers, Esquire, and Timemagazines before, during, and shortly after World War II for his intricate anti-Nazi caricatures and his minutely detailed medieval-style illuminations created for biblical stories, Jewish texts, and secular literature. After his death in 1951, however, Szyk was virtually forgotten.

But Ungar, who obsessively collected the artist’s work, set about reviving his artistic legacy: founding the arthur Szyks Society  publishing several monographs, catalogs and newsletters; and curating and contributing to exhibitions here and abroad. A new documentary created in part by Ungar,Soldier in Art: Arthur Szyk, has screened in six film festivals and is scheduled to show at the Laemmle Theatres in West Los Angeles and Encino, May 30 through June 5.

For the now-former rabbi Ungar, his devotion to Szyk “is not a personal religious mission,” he said in an email. “But in a sense, his art does reflect my own value system as a Jew. I have always been taught that one should care about one’s religious tradition and determine how the best of that tradition can advocate for humanity at large.”

Czytaj dalej

This entry was posted on 22 Listopad 2014. 1 komentarz

Sprawiedliwy wśród Narodów Świata lekarzy cz 21

Nadeslala Maria Ciesielska

maria ciesielska

Kornel Michejda
ur. 26 października 1887 – zm. 5 listopada 1960

Sprawiedliwy wśród Narodów Świata – tytuł przyznany:

1992

  • Kornel Michejda

Ukrywający się:

Ignacy Abramowicz

Michał Reicher

Historia pomocy

sierpień 2014, dr Maria Cieselska / red. Klara Jackl

Kornel Michejda był profesorem Katedry i Kliniki Chirurgicznej Uniwersytetu Stefana Batoregow Wilnie. Dał się wówczas poznać jako świetny organizator i kierownik. Stworzył od podstaw Katedrę Chirurgii umożliwiając tym samym rozwój tej dziedziny medycyny na ziemiach wschodnich. Przeciwstawiał się zasadzie numerus clausus. Pisał w swoich wspomnieniach: „[…] dyskryminacja taka była jednym z haniebnych reliktów niedawnej przeszłości,niezależnie od motywów, jakimi się powodowano”.

15 grudnia 1939 r. Uniwersytet Stefana Batorego został zamknięty, a profesor pozbawiony stanowiska. W okresie okupacji pracował jako chirurg w szpitalach powiatowych na Wileńszczyźnie oraz uczestniczył w tajnym nauczaniu.

Wśród jego licznych pacjentów byli Żydzi. Wspomina jednego z nich: „[…] jeszcze raz gooperowałem w roku 1942, a więc po latach piętnastu, już podczas okupacji niemieckiej. Chorybył narodowości żydowskiej i do chwili operacji ukrywał się w lesie. Umieściłem go w Lecznicyśw. Józefa (dawniej Przeździeckich), podczas wojny obróconej na pewnego rodzaju szpital powszechny, do którego przyjmowano Polaków, Białorusinów, Żydów i innych uciskanych niezależnie od ich zdolności płatniczych”.

W swoim domku nad Jeziorem Gulbińskim (pod Wilnem) ukrywał swoich dwóch żydowskich przyjaciół z Uniwersytetu Stefana Batorego: profesorów Ignacego Abramowicza i MichałaReichera. Mężczyźni zamieszkali z kilkoma siostrami Nazaretankami w letnim domuw Gulbinach w czerwcu 1941 roku, czyli zaraz po wkroczeniu Niemców do Wilna. Siostryopiekowały się profesorami oraz co raz wymyślały alibi dla częstych transportów żywności. W ostatnich miesiącach 1944 r. prof. Reicher dołączył do leśnych oddziałów Armii Krajowejjako zastępca szefa sanitarnego Okręgu Wileńskiego.

Kornel Michejda równocześnie udzielał pomocy lekarskiej Żydom zbiegłym z obozu pracyw Karabelkach, którzy dzięki pomocy między innymi Andrzeja Michejdy, syna Kornela, byliprzekazywani do oddziałów leśnych AK.

13 marca 1945 r. prof. Michejda wyjechał z Wilna do Lublina pociągiem repatriacyjnym.

Po wojnie objął stanowisko kierownika nowopowstałej Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1948 r. został mianowany kierownikiem II Katedry Chirurgii Uniwersytetu Jagiellońskiego.Pełnił także funkcję prorektora i rektora krakowskiej Akademii Medycznej.

http://www.sprawiedliwi.org.pl/pl/family/691,michejda-kornel/

Mira Żelechower -Aleksiun

Nadeslala redakcja

Redakcja moj pierwszy dzien

Urodziła się w Związku Radzieckim, gdzie uciekli jej rodzice podczas II wojny światowej. Ojciec został zamordowany przez Niemców. Po zakończeniu wojny wróciła z matką do Polski i osiadła we Wrocławiu. Pani Mira jest cenioną malarką, która w swojej twórczości odwołuje się do bogatej żydowskiej tradycji.

 

 

This entry was posted on 22 Listopad 2014. 1 komentarz

Prawda to marny interes

Nadeslala Aleksandra Buchaniec-Bartczak

fzp

Kryminał to, czy nie kryminał? Zbrodnia, intryga – wszystko jak należy. Skąd zatem wątpliwość?

Początek XX wieku. Mroczna Warszawa, w niej jeszcze mroczniejsza dzielnica żydowska. W kolejny Szabat giną kolejne młode kobiety. Parami. Gruba i chuda, ruda i albinoska, połamana i nietknięta. Tę zależność odkrywa redaktor podłego pisemka – Adam Warszawski. Żydówki – oto klucz do zbrodni. Pomagająca mu córka doktora Buczyńskiego uważa, że chodzi raczej o kobiety – bezsilny obiekt męskich żądz.

 Do zbrodni przykłada modną teorię Zygmunta Freuda. Morderca nienawidzi kobiet i jednocześnie szuka ideału kobiety. Ponieważ ideał nie istnieje, zabija osoby skrajnie wyróżniające się i pod jakimś względem przeciwstawne.

 Świat policjantów, różnych szczebli urzędników, pospolitych przestępców. Świat, w którym każdy ma jakieś słabości, każdy ma coś na sumieniu i każdy ma coś na każdego. Skorumpowaną, przekupną carską policję, która nie cofa się przed niczym (szantaże, pobicia, mordy) bardziej niż złapanie prawdziwego mordercy interesuje obciążenie winą spiskowców-wichrzycieli. Dlatego rozwiązanie zagadki kryminalnej spada na dziennikarza i pannę z dobrego domu.

 Jest jeszcze wuj talmudysta, z którym Warszawski omawia zbrodnie, jest i wielki cadyk, który wskazuje na ważność ulic i miejsc, w których znaleziono zwłoki.

 Dzieło szaleńca, czy rytuał żydowski? Polityka, pieniądze, rewolucja? A może zapowiedź czegoś o wiele, wiele straszniejszego? Ostatnie dwie ofiary dopełnią przepowiedni talmudysty i cadyka.

 Kryminał to, czy nie kryminał? Zbrodnia, intryga – wszystko jak należy. Odwieczne pytanie: “Kto zabija?”, jakie stawia przed czytelnikiem klasyk gatunku, w powieści Jacka Mateckiego pozostaje zagadką. Bo może jest tak, że nie ma niewinnych?

 To nie pierwszy na polskim rynku wydawniczym kryminał – nazwijmy go żydowski. Jacek Matecki swoją “Prawdą…” wpisuje się w ten obiecujący nurt. Czekamy na więcej!

 Aleksandra Buchaniec-Bartczak

Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Trio.

Teresa Żarnower (Żarnowerówna )

Nadeslala Ewa Glubinska

ewa Glubinska

Teresa Żarnower (Żarnowerówna) oraz Peggy Guggenheim na wystawie 16 Gouaches, fot. Muzeum Sztuki w Łodzi
Teresa Żarnower (Żarnowerówna) oraz Peggy Guggenheim na wystawie 16 Gouaches, fot. Muzeum Sztuki w Łodzi

Malarka, graficzka, rzeźbiarka, autorka scenografii i współautorka projektów architektonicznych. Urodziła się w roku 1895 w Warszawie, zmarła w roku 1950 w Nowym Jorku.

W latach 1915-1920 studiowała rzeźbę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Edwarda Wittiga. Za wykonaną pracę dyplomową, Akt, otrzymała w 1920 roku nagrodę Ministerstwa Sztuki i Kultury. Związana z nurtem awangardowej sztuki konstruktywistycznej, współpracownica i towarzyszka życia jednego z czołowych jej przedstawicieli w Polsce, Mieczysława Szczuki. Współzałożycielka awangardowej grupy Blok (1924) i współredaktorka pisma o tej samej nazwie. Po śmierci Szczuki w 1927 roku wydawała i redagowała założone przez niego pismo „Dźwignia”. W roku 1937 wyemigrowała z Polski, ostatnie lata życia spędziła w USA. Jej prace znajdują się m.in. w Muzeum Sztuki w Łodzi.

teresa zarono
Teresa Żarnower w swoim studio z żoną Raymonda Grahama Swinga, Siggy, fot. z archiwum Teresy Żarnowerówny / dzięki uprzejmości Janet, Alexa i Anny Luisy

Teresa Żarnowerówna należała do środowiska międzywojennej awangardy konstruktywistycznej, a w Polsce do pionierów tego nurtu. Jest autorką rzeźb, geometrycznych kompozycji abstrakcyjnych malowanych na płótnach, a także tworzonych w postaci linorytów barwnych i rysunków. Wykonywała fotomontaże i plakaty agitacyjne, zajmowała się typografią i współpracowała przy projektach architektonicznych. Ta wielostronność zainteresowań artystki znalazła odbicie w programowej wypowiedzi Żarnowerówny z roku 1923:

„Najwszechstronniejsze pole do wyrażania się znajduje artysta w widowiskach kinoteatralnych, gdzie łączy elementy poszczególnych odłamów sztuki (malarstwo, rzeźba, architektura, poezja, muzyka, kino, taniec) poparte doskonałością środków technicznych (wyzyskanie energii elektrycznej). Środki, jakie wprowadza nowa sztuka usuwają przypadkowość, dając monumentalność, która jest uwarunkowana przez konstrukcję równoważną przyczynowości i współzależności kształtów dających równowagę” (Katalog Wystawy Nowej Sztuki).

Twórczość Żarnowerówny pozostawała pod wpływem rosyjskiego konstruktywizmu i holenderskiej grupy De Stijl. Artystka, podobnie jak Mieczysław Szczuka, którego poznała już w trakcie studiów, miała lewicowe poglądy i w swoich plakatach, projektach druków i fotomontażach łączyła zaangażowanie polityczne ze zdobyczami sztuki awangardowej. Poprzez swojego brata Dawida, członka Komunistycznej Partii Polskiej, Żarnowerówna dość wcześnie zapoznała się z ideologią marksistowską i brała żywy udział w propagandzie ruchu rewolucyjnego.

Czytaj dalej

Angel Blue

Nadeslala Basia Jaworski

jaworskan

reunion 69 .1

Angel Blue zostala odkryta i jest promowana przez Domingo.
Jej ojciec jest chrzescijanskim pastorem a jej zydowska mama nauczycielka w srfedniej szkole zydowskiej. Blue w niedziele uczeszcala do kosciola a w soboty do synagogi.
Wlasnie wyszedl jej pierwszy dysk z na zywo nagranymi piesniami rozmych kompozytorow, m.in. tez R.Straussa i Rachmaninowa.
Niestety, nie ma na YT,a ale jest fragment z innego jej recitalu w Londynie (dla Ewy: Rosenblatt Recitals)
Angel Blue spiewa tu Las carceleras z zarzueli (hiszpanska operetka) „Las hijas del Zebedeo” Chapi’ego.