Наша последняя надежда

Przyslal Fredek Mirsky

 

Gdy rok po śmierci Stalina, przyjechałem na studia do ZSRR, dowiedziałem się tam kilku dziwnych dla mnie wtedy rzeczy, a mianowicie że, a) nikt inteligentny, włącznie z profesorami marksizmu-leninizmu, w oficjalne brednie nie wierzy, zaś powtarza się je, bo to jest jedyne, co można bezpiecznie powiedzieć publicznie, b) Żydów na prestiżowe uczelnie się nie przyjmuje, c) w socjalistycznym ZSRR jest dużo socjalistycznej nędzy, znacznie więcej niż w Polsce podążającej dopiero ku socjalizmowi.

Gdy 8 lat później przyjechałem do Francji, zaskoczyła mnie powszechnie panująca tam miłość do Związku Radzieckiego (może tylko przychylność) i nienawiść do wszystkiego co amerykańskie (może tylko niechęć.) Dwukrotnie, w dyskusji towarzyskiej, obiecano mi, że będę powieszony zaraz po dojściu mego rozmówcy wraz z jego towarzyszami do władzy za nienawistne i prymitywne szkalowanie ZSRR.

Gdy po 16-tu latach we Francji, przyjechałem do Stanów, byłem zaskoczony różnicą ogólno-przyjętych norm zachowania towarzyskiego między Polską, Rosją i Francją z jednej strony a Stanami, z drugiej: W Stanach się nie dyskutowało o polityce. Gdy ktoś wypowiadał jakieś zdanie, to słuchacze albo potwierdzali to samo (innymi lub nawet tymi samymi słowami,) albo kiwali głowami z aprobatą lub też milczeli. Zdarzało się, że ktoś dyskretnie oddalał się od „dyskutującej” grupki. Zauważyłem raz czy dwa, że byłem jedyny, który zaprzeczał komuś i że w takim wypadku ilość oddalających się szybko rosła. Zauważyłem też, że wypowiadanie oryginalnych dla słuchaczy opinii, nie było ani specjalnie rozważne ani cenione. Dopiero po czasie zauważyłem, że w tym wszystkim są niuanse: można było dyskutować, pod warunkiem jednak, że dyskutujący „dyskutowali” na bazie „postępowych” czyli lewicujących opinii. Związku Radzieckiego nikt tu nie bronił ani nie wychwalał, broniono natomiast „postępowych” wartości i było oczywiste, że nic gorszego od McCartyizmu nigdy nie było i być nie mogło. Wszystkie próby powiedzenia czegoś o życiu w ZSRR, kończyły się repliką: „tak, wiemy, u nas też był McCarthy.”

A potem prezydentem został Reagan. Śmianie się z niego, bez argumentów głębszych niż to, że nawet aktorem był podrzędnym, było na porządku dziennym: Jego polityka ekonomiczna była bezsensowna, zaś polityka zagraniczna, przestępcza – pchała świat ku wojnie jądrowej. Pod koniec jego 8-letniej kadencji, rozpętała się burza: Reagan uzbroił anty-komunistycznych bojowników w Nikaragui i pomógł im obalić komunizujący rząd. Gdy w ciągu następnych czterech lat prezydentury Bush’a rozpadł się Związek Radziecki i stało się oczywiste, że Stany, w olbrzymim stopniu dzięki Reaganowi, wygrały „zimną wojnę,” nową akceptowaną tezą stała się opinia, że potęga ZSRR była świadomym oszustwem rządu i CIA w celu uzbrojenia, na koszt podatników, nikomu niepotrzebnej armii.

Przechodzimy szybciutko nad wice-prezydentem, Dan Quayle’m, okrzyczanym nieukiem, bo popełnił błąd ortograficzny i prezydentem George W. Bush’em, okrzyczanym głupkiem (choć nie popełnił błędu ortograficznego) mimo, że ukończył Harvard Business School. 

I w ten sposób, po „sympatycznych” prezydenturach Clintona i Obamy, dochodzimy do prezydenta – o zgrozo! – Dona Trumpa! I tu zaczyna się coś zupełnie nowego – psychoza nienawiści, psychoza bezgranicznej nienawiści do demokratycznie wybranego prezydenta. Nie mam pojęcia, czym to się skończy, wiem tylko, że w chwili obecnej są w Stanach cztery partie: partia Republikańska – rządząca i trzy nielojalne partie opozycyjne – partia Demokratyczna, media i akademia. Gdybym był wierzącym, modliłbym się codziennie za powodzenie Trumpa, czuli za uratowanie naszej cywilizacji. Albo, jak Anatoly Berlin pisze, „za naszą ostatnią nadzieję.”

Podróżnikom Polskiej Haniebnej Wiosny Ludu 68-go roku, którzy z warszawskiego Dworca Gdańskiego wyruszyli, wbrew sobie, w drogę ku wolności, ofiaruję wspaniały esej Anatoly Berlina, Żyda z Rosji, obywatela USA, poety, pisarza, filozofa, który zrozumiał sytuację w jakiej się znalazł świat: „Nasza ostatnia nadzieja.”

Miłej lektury życzę tym wszystkim, którzy wolność wykorzystują choćby po to, by zrozumieć, co się na świecie dzieje i w dodatku…. znają język rosyjski.

Fred Mirsky

 


 Анатолий Берлин, Наша последняя надежда………………

„Почему засирание мозгов
Называется их промыванием?”
Юрий Солодкин

Восставший против мракобесия Дональд Трамп – наша последняя надежда на приемлемое будущее. «Левое безумие» роет могилу цивилизованному миру, уступая дорогу тупому и невежественному злу, которое способно поглотить нас всех. Политкорректность, которую Владимир Буковский назвал злейшей версией марксизма, глубоко пустила свои метастазы. Сравните Америку сорокалетней давности с той полуразрушенной экономически, морально и даже в военном отношении страной, которую мы получили из рук политиков различного толка, политически корректных, заботящихся о собственном благе. Это они голосовали в Сенате и Конгрессе за те результаты, которые мы сегодня с болью должны констатировать. 

Как может человек быть настолько глуп, чтобы не видеть очевидного и получать от этого удовлетворение? «Человек разумный» не должен поступать себе во вред. Даже инстинкт самосохранения настолько опутан паутиной идиотизма, что и он порой перестаёт работать.

Протесты по всей стране! Протесты против чего?! Задумываются ли протестанты о программе, предложенной новым Президентом? Спроецировали ли эти истошно орущие молодые истерички результаты своей, не приведи Господь, победы на то общество, в котором они и их дети будут жить?  Неужели они не понимают, что эмиграция сегодняшнего дня как день и ночь отличается от той эмиграции, благодаря которой было построено лучшее в мире государство? *

Голливудские звёзды, живущие в своём искусственном мире, но возомнившие себя пророками… Вслушайтесь в тот агрессивный бред, который они несут как знамя. Они что, не понимают, к чему приведёт бездумная политика поощрения отрицательных результатов экспансии Ислама, не видят последствий подобных же действий в странах Европы? Они не хотят признать, что фанатичный Ислам – это, прежде всего, доктрина завоевания мира? Порой, кажется, что эти обезумевшие от своей раздутой значимости люди просто-таки напрашиваются жить по законам Шариата, при которых сами же и окажутся первыми жертвами. Какой-то массовый психоз!!

Ушедший «на покой» Президент – недруг страны, которой он совершенно неоправданно удостоился чести стать руководителем, всеми силами и средствами (в том числе и миллиардами долларов из карманов налогоплательщиков) помогает злейшему врагу нашего государства обзавестись ядерным оружием, имеет высочайшую популярность, в то время, как новый Президент, неутомимо работающий над минимизацией последствий предыдущего правления, вынужден тратить драгоценное время на идиотские разборки с левым истеблишментом, его прикормлиными СМИ и одураченной за долгие годы «засырания мозгов» молодёжью, выходящей на улицы городов с оскорбительными дурацкими плакатами.
Сопротивление проигравшей на выборах партии достигло кульминационного момента. Недавнее нападение доведённого до крайней степени враждебности одного из сторонников Сандерса на республиканский истеблишмент – это результат раздуваемой медиа истерии по отношению к вновь избранному Президенту.

Политизированно всё: семейные и дружеские отношения, превратившиеся в политическое противостояние, масс-мидия, передёргивающая факты, замалчивающая или интерпретирующая их в «свою» пользу, борьба за участь абортов, являющаяся, прежде всего, медицинско-этическим аспектом нашего бытия, даже спорт…

Перед Президентом Трампом стоят невероятно тяжёлые задачи. Легко раздавать не свои деньги, подписывать контракты, которые выгодны противной стороне, впускать в страну чёрт-те знает кого… Теперь попробуйте всё это «безобразие» отменить. Конечно, недовольные будут протестовать. Президент работает неутомимо и жёстко – иначе нельзя. Он собрал команду из успешных деловых людей, для которых слово «action» – это деятельность по созданию реальных ценностей, а не раздувание либералами собственной значимости словоблудием, навешиванием ярлыков, бездумным, безответственным и преступным растранжириванием денег налогоплательщиков, бесконечными циркулярами,  деморализующими бизнесы… Успех Трампа пугает «левых» ещё и тем, что он явится убедительным доказательством того, что во главе государства должны стоять люди компетентные в вопросах ведения бизнеса, а не гуманитарии, способные лишь на имитацию деятельности, на возню вокруг «трона» во имя удержания своих привилегий и статуса.

Бог любит Америку и желает её спасения, а потому, победа Трампа вопреки всем прогнозам и несусветной лжи в его адрес – не что иное, как проявление божественного провидения. Мы должны поддерживать новое правительство, мы обязаны победить!

* К слову сказать: Когда мы иммигрировали в США в далёких 70-х годах, нам, евреям, никогда не замеченным в террористической деятельности на планете, давали визы после тщательной проверки иммиграционными службами. После двухнедельного пребывания в Вене мы вынуждены были ждать в Италии разрешения на въезд в Штаты не менее трёх месяцев. При этом, никто из нас не возмущался, и никто не устраивал шествий в Америке, дабы отменить vetting procedures, требуемые Трампом сегодня по отношению к выходцам из террористических стран, взрывающим «всё и вся».

Ушедший из белого дома (всеми любимый…?) президент, вместе со своими сторонниками, впервые в истории США, развернул оголтелую борьбу с новым ПРЕЗИДЕНТОМ, используя все возможные и подчас недопустимые методы и способы. И очень жаль, что до сих пор никто не инициировал предложение об  исследовании его деятельности и привлечении его к ответственности.

 

6 komentarzy to “Наша последняя надежда”

  1. Do Pana Freda Mirsky……….DITTO

    Do p.Ryska…………………….BLAH…BLAH…

  2. Szacunek? zgadzam sie, ale kogo szanuje pan Trump? Kobiet?, kolorowych?, imigrantow, biednych? Nie mam problemu z tym by do cholery poszedl. Ameryka jest pieknym i wielkim krajem ktory ja kocham i oceniam za jej wielka wole dla demokracji ktora pan Trump chce tak bardzo zniszczyc. Wierze w Ameryke ze bedzie mocna i pana Trumpa juz niedlugo wyleje.

  3. Uwazaj Rysiu bo bardzo wiele milionow ludzi, nie tylko w Ameryce (ja takze) popiera Pana Prezydenta Trumpa i … mozesz nie poradzic sobie z ich „zyczeniami” (modlitwami) pod Twoim adresem. Mysle, ze szacunek dla kazdego czlowieka jest podstawa przyzwoitej moralnosci ludzkiej.

  4. A gdybym ja byl wierzacym, kochany panie Mirky, to ja bym sie modlil za to zeby pana Trumpa cholera wziela. Problem: ani ja, ani pan nie jestesmy religijnymi, nie mysle ze Pan Bog naszych modlitw uslucha. Wiekszy problem: pan Trump jest moim prezydentem.

  5. Mort Lewicki 26/07/2017 at 03:33

    Odzwierciedlasz dokladnie moje uczucia i obserwacje

  6. Dziekuje Fredowi Mirskyemu, gratuluje odwagi, oryginalnego myslenia i zycze kolejnych rewelacyjnych sformulowan tekstowych. Wszystkiego najlepszego !

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: