Atak na prawo o państwie narodowym

Przyslala Katharina Dr.Gasinska-Lepsien

 


Amos Schocken, wydawca „Ha’aretz”, jest pracodawcą Gideona Levy’ego i Amiry Hass, Rogela Alphera i B. Michael, i innych autorów, którzy wylewają swoją nienawiść do państwa żydowskiego zarówno po hebrajsku, jak w angielskich tłumaczeniach. Dla kogoś takiego jak ja, który wierzy, że walka w obronie Izraela w sferze informacyjnej jest równie ważna jak walka na polach bitwy, Amos Schocken jest wcielonym diabłem.

Schocken i reszta izraelskiej lewicy namiętnie nienawidzi niedawno uchwalonego Prawa o Państwie Narodowym. Dla nich oznajmienie, że „Izrael jest państwem narodu żydowskiego” jest anatemą. Jest to deklaracja syjonizmu, który jest żydowskim nacjonalizmem. A oni ani nie lubią nacjonalizmu (poza, być może, palestyńskim nacjonalizmem), ani czegokolwiek związanego z żydowskością. W rzeczywistości podejrzewam, że niezbyt lubią także Żydów, ale to już na inną okazję. 

Informacja dla tych, którzy tego nie wiedzą: Izrael nie ma konstytucji. Kiedy ogłoszono powstanie państwa w maju 1948 roku, nie było czasu na pisanie konstytucji podczas wojny. Deklaracja Niepodległości optymistycznie ustaliła, że w ciągu pięciu miesięcy konstytucja zostanie uchwalona. Jednak różnice opinii co do natury państwa, różnice między ludźmi religijnymi i świeckimi, socjalistami i zwolennikami kapitalizmu, były tak wielkie, że okazało się niemożliwe – i nadal jest niemożliwe – by spisać wszechstronny dokument, na który zgodziliby się wszyscy. Zamiast tego postanowiono działać stopniowo: uchwalić serię Praw Podstawowych, które razem wzięte będą w pełni definiować państwo. To zadanie nadal nie jest ukończone.

 

Deklaracja Niepodległości mówi o powstającym państwie jako ”państwie żydowskim”, zatwierdza „naturalne prawo narodu żydowskiego do bycia panami własnego losu, jak wszystkie inne narody, we własnym, suwerennym państwie” [moja kursywa] i dodaje, że

PAŃSTWO IZRAEL będzie otwarte dla imigracji żydowskiej i dla Zebrania Wygnańców; będzie podejmować działania na rzecz rozwoju kraju z korzyścią dla wszystkich jego mieszkańców; będzie opierać się na wolności, sprawiedliwości i pokoju, tak jak wyobrażali to sobie prorocy Izraela; zapewni pełną równość praw społecznych i politycznych wszystkim swoim mieszkańcom bez względu na religię, rasę i płeć; zagwarantuje wolność religii, sumienia, języka, kształcenia i kultury; będzie stać na straży Miejsc Świętych wszystkich religii; pozostanie wierne zasadom Karty Narodów Zjednoczonych.

Od tego czasu uchwalono kilka Praw Podstawowych, które definiują to, jak wszyscy obywatele państwa mogą realizować swoje prawa do głosowania i zajmowania stanowisk. Są także Prawo Podstawowe: Ludzka Godność i Wolność, oraz Prawo Podstawowe: Wolność Wyboru Zawodu, które były szeroko interpretowane przez sądy, by zagwarantować wiele innych praw i wolności dla wszystkich izraelskich obywateli.

 

Te prawa zawierają sformułowanie ”żydowskie i demokratyczne państwo”, które, choć nie pojawia się verbatim w Deklaracji Niepodległości, ogólnie jest uważane za dokładny opis tego, co założyciele mieli na myśli w kwestii natury państwa. Problem polega na tym, że wcale nie jest jasne, co słowo „żydowskie” znaczy w tym kontekście.

Calosc TUTAJ

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: