Izrael kontra ktokolwiek: ocena sieci wojskowej na Bliskim Wschodzie

.

.

 

 


PODSUMOWANIE: Większość publikowanych ocen sieci wojskowych na Bliskim Wschodzie opiera się głównie na listach jednostek i wyposażenia. Niestety historia dowiodła, że ​​takie listy zbyt często są nieprawidłowe. Nawet jeśli były prawidłowe, ogólne oceny generalnie pomijały jakość personelu i / lub sprzętu, a także zakres, w jakim konkurencyjne systemy obronne mogą zamienić dostępne zasoby finansowe, ludzkie i materialne w rzeczywistą siłę militarną.

Niemal bez wyjątku te wcześniejsze oceny netto zignorowały wpływ czasu potrzebnego wszystkim siłom zbrojnym na mobilizację i rozmieszczenie. Odnosi się to szczególnie do głównych mocarstw oddalonych od Bliskiego Wschodu. Kraje te musiały dokonywać rzutów swoich sił na odległości międzykontynentalne, co było i jest procesem powolnym i trudnym.

To badanie nie zawiera żadnych list. Jego oceny opierają się na historycznie udokumentowanych danych bojowych, które odzwierciedlają wpływ jakości ludzkiej i technicznej na skuteczność bojową. Badanie odzwierciedla również unikalne zrozumienie znacznych różnic w skuteczności alternatywnych systemów obrony narodowej oraz realistyczny wpływ czasu na generowanie regionalnej potęgi wojskowej.

Studium po pierwsze zawiera podsumowanie aktualnych izraelskich zdolności wojskowych. Zamiast zwykłego podawania liczb, ta sekcja zapewnia punkt odniesienia dla późniejszych porównań potencjału Izraela ze zdolnością odległych krajów do wysyłania siły militarnej w regionie lub z zagrożeniem ze strony potencjalnych wrogów. Pierwsza z tych ocen dotyczy zdolności USA lub Rosji do rzutowania konwencjonalnej potęgi wojskowej na Bliski Wschód, następnie zagrożenia ze strony sunnickich państw arabskich i / lub Turcji, a wreszcie szyickiego Iranu i jego zastępców.

Obiektywne i oparte na faktach oceny badania są często sprzeczne z konwencjonalną mądrością. Po pierwsze, pokazuje, że w porównaniu z izraelskimi zdolnościami militarnymi, ani USA, ani Rosja nie mogą przenieść znaczącej konwencjonalnej potęgi wojskowej na Bliski Wschód, chyba że mają zarówno wiele miesięcy na mobilizację, jak i brak oporu podczas długiego procesu rozmieszczania. Wniosek ten sugeruje, że każdy zaproponowany przez USA traktat o wzajemnej obronie zaoferowany Izraelowi byłby militarnie bez znaczenia. Co więcej, badanie pokazuje, że w dłuższej perspektywie każdy taki traktat faktycznie skutkowałby znacznym zmniejszeniem izraelskiego bezpieczeństwa narodowego.

Jest tu również wykazane, że Izrael może pokonać każdą próbę militarnej interwencji ze strony Rosji.

Badanie ocenia, że ​​sunnickie zagrożenie militarne, zarówno z Turcją, jak i bez niej, może pojawić się szybko i nieoczekiwanie. Obecna łączna zdolność militarna państw sunnickich jest stosunkowo ograniczona w porównaniu z Izraelem, ale w dłuższej perspektywie Izrael prawdopodobnie nie byłby w stanie utrzymać decydującej przewagi technologicznej, którą posiada obecnie, nad obecnymi armiami sunnickimi. W takim scenariuszu obecny przesadny nacisk Izraela na walkę z niepaństwową lekką piechotą, zlokalizowaną na obszarach miejskich, zgodnie z regułami walki z rebeliantami, zagroziłby długoterminowej zdolności Izraela do radzenia sobie z zagrożeniem ze strony sunnickiej broni konwencjonalnej, które mogłoby powstać w przyszłości.

Izrael może pokonać Iran i jego zastępców stosunkowo akceptowalnym kosztem – ale tylko wtedy, gdy istnieje zdecydowane izraelskie przywództwo polityczne i wojskowe, którego obecnie brakuje. Jeśli siła militarna musi być wykorzystana zapobiegawczo, aby zneutralizować irańskie zagrożenie nuklearne, Izrael, działając jednostronnie, ma znacznie większe zdolności militarne niż USA.

Zgodnie z oceną badania Izrael nie może przejść na ochotniczą armię amerykańską opartą na siłach czynnych ze stosunkowo niewielkimi rezerwami o niskiej gotowości. Taka konwersja spowodowałaby znaczną utratę zdolności wojskowych, co ostatecznie mogłoby narazić państwo na ryzyko egzystencjalne.

Badanie zawiera szereg zaleceń, które poprawiłyby izraelskie przywództwo polityczno-wojskowe. Podstawowy wniosek jest taki, że większość Izraelczyków, a także ich międzynarodowych zwolenników, uwierzyła w ich własną propagandę od dziesięcioleci. Widzą słabość tam, gdzie badanie widzi siłę. To osłabia zdolność Izraela do skutecznego prowadzenia wojny i osiągania kompromisów niezbędnych do osiągnięcia pokoju z bezpieczeństwem. W końcu, nawet jeśli Izraelowi uda się w jakiś sposób osiągnąć prawdziwy pokój ze wszystkimi swoimi muzułmańskimi sąsiadami (co jest wątpliwe), pozostanie on bezpieczny tylko wtedy, gdy będzie jedynym krajem na Bliskim Wschodzie uzbrojonym w broń nuklearną. Będzie również musiała zachować zdecydowaną przewagę w kategoriach konwencjonalnej siły militarnej nad wszelkimi możliwymi do wyobrażenia szeregami wrogów.

Click to access 178web.pdf

Kenneth S. Brower jest architektem marynarki wojennej i analitykiem obrony specjalizującym się we współdziałaniu technologii i taktyki z równowagą militarną na Bliskim Wschodzie.


https://besacenter.org/mideast-security-and-policy-studies/israel-versus-anyone/


 

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: