Uri Kurlianchik

Podsumowanie w jednym zdaniu

Tekst Uriego Kurlianchika wyjaśnia, że trwające od sześćdziesięciu lat wzajemne sabotowanie polityki wobec Palestyńczyków przez izraelskie frakcje doprowadziło kraj do sytuacji bez wyjścia, czyli politycznego zugzwangu.

Polityka Izraela wobec Palestyńczyków jest dosłownie samobójcza, ponieważ wynika z prób wzajemnego sabotowania się izraelskich frakcji. Z zewnątrz trudno to dostrzec, pozwólcie mi więc przez kilka chwil być waszymi oczami wewnątrz tego systemu.

Pierwotnie plan Izraela polegał na tym, by tymczasowo przejąć Strefę Gazy i Zachodni Brzeg od Egiptu i Jordanii, a następnie zwrócić je w zamian za traktaty pokojowe – zgodnie ze słynną formułą „ziemia za pokój”. Właśnie dlatego Izrael nie wypędził wrogiej ludności, tak jak kilka lat wcześniej uczyniła to Turcja na Cyprze.

Problem polegał na tym, że Arabowie wcale nie chcieli odzyskać tych terytoriów. Byli bardziej niż zadowoleni, że Izrael utknął z nimi na karku. W przeciwieństwie do Turków czy Greków, nie przejmowali się zbytnio losem swoich braci pozostawionych za liniami wroga, uznając tę sytuację za doskonałą okazję do zintensyfikowania działań antyizraelskich.

Faktycznym skutkiem wojny z 1967 roku było stworzenie na terytorium Izraela dwóch dużych baz wroga, z których Arabowie mogli przeprowadzać ataki, ciesząc się jednocześnie wiarygodnym alibi. Jak powiedziałby Tony Stark: „niezbyt dobry plan”.

W tamtym momencie Izrael miał do wyboru kilka opcji:

• Próbę przekonania Arabów do zaakceptowania państwa o ograniczonych granicach, co jednak odrzucali oni stanowczo przez 20 lat.
• Wypędzenie wrogiej ludności i aneksję tych terenów – tak jak stało się to poniekąd na Wzgórzach Golan po ucieczce tamtejszej ludności muzułmańskiej do Syrii.
• Przyznanie tym ludziom obywatelstwa, podobnie jak uczyniono to w przypadku Arabów w 1948 roku, z tą różnicą, że ci drudzi mieli o 20 lat więcej na rozwinięcie swojej wrogości wobec państwa żydowskiego.

Każda z tych opcji popierana była przez jedne ugrupowania i zacięcie zwalczana przez inne. Przez kolejne 60 lat każda frakcja konsekwentnie sabotowała działania pozostałych.

Lewica uniemożliwiła wypędzenie Arabów, aby pokrzyżować plany aneksji forsowane przez prawicę. Prawica z kolei zakładała kolejne placówki osadnicze, by uniemożliwić lewicy promowanie idei państwa palestyńskiego. Nikt w Izraelu – z wyjątkiem marginalnych komunistów – nie rozważał poważnie przyznania obywatelstwa milionom wrogich Arabów, dlatego próby te przeniesiono na poziom międzynarodowej lewicy.

Do niedawna zdecydowana większość Żydów była podzielona między te dwa obozy. Każda ze stron potrafiła skutecznie zablokować politykę rywala, ale żadna nie była w stanie w pełni zrealizować własnej.

To właśnie dlatego z jednej strony decydowano się na kroki takie jak porozumienia z Oslo czy wycofanie się ze Strefy Gazy, a z drugiej – na tworzenie osiedli głęboko na Zachodnim Brzegu oraz milczące poparcie dla Hamasu, byle tylko nie dopuścić do powstania nowego państwa arabskiego.

Obie strony toczyły ze sobą powolną partię szachów na gigantycznej szachownicy, jaką stały się Strefa Gazy i Zachodni Brzeg.

Wszystko zmieniło się 7 października.

W obliczu tak ekstremalnego barbarzyństwa zdecydowana większość obywateli odrzuciła wizję tworzenia państwa arabskiego. Jednak od 1967 roku realia zmieniły się na tyle, że na realizację planów prawicy może być już za późno – przynajmniej bez ponoszenia ceny, jakiej większość Izraelczyków nie jest w stanie zaakceptować.

Jednocześnie prawica zdążyła utworzyć na tyle gęstą sieć osiedli, że rozwiązanie proponowane przez lewicę stało się niemożliwe nawet w teorii.

Oczywiście pomysł nadania izraelskiego obywatelstwa palestyńskim Arabom wydaje się dziś całkowitą abstrakcją, którą bez wahania odrzuca nawet skrajna lewica.

Izraelczycy na własne życzenie wpędzili się w polityczny zugzwang.

Wyjaśnienie 60-letniej schizofrenii Izraela