Podpułkownik Ariella Mazor

Wczoraj wieczorem Argentyna zmierzy la się z Hiszpanią w finale Mistrzostw Świata FIFA. Dla milionów Argentyńczyków to chwila ogromnej narodowej dumy. Jednak gdy świat obserwuje uroczystości w Buenos Aires, warto przywołać inny dzień, który na zawsze zmienił oblicze tego miasta.

Mija trzydzieści dwa lata od momentu, w którym bomba zniszczyła centrum społeczności żydowskiej AMIA w Buenos Aires, zabijając 85 osób i raniąc ponad 300 innych. Pozostaje to najtragiczniejszym zamachem terrorystycznym w historii Argentyny i jednym z najcięższych ataków antysemickich od czasów Holokaustu.

Ofiary były zwykłymi cywilami: pracownikami, studentami, rodzicami i wolontariuszami. Zostali wyselekcjonowani jako cel wyłącznie dlatego, że byli Żydami.

W ciągu kilku godzin od wybuchu Izrael wysłał do Argentyny delegację Sił Obronnych Izraela (IDF) ds. poszukiwań i ratownictwa, aby pomóc lokalnym władzom w odnajdywaniu ocalałych i wydobywaniu ofiar z gruzów. Od samego początku zamach ten postrzegano nie tylko jako atak na argentyńską społeczność żydowską, ale jako element szerszej kampanii międzynarodowego terroryzmu.

Sierżant sztabowy w rezerwie Nissim Nassi, inżynier ratownictwa z izraelskiej jednostki, wspominał: „Otrzymaliśmy wezwanie, natychmiast się spakowaliśmy i wyruszyliśmy. Szybko zorientowaliśmy się, że atak został przeprowadzony za pomocą samochodu pułapki umieszczonego pod budynkiem”.

Argentyńskie władze sądowe oraz międzynarodowe śledztwa przypisały ten zamach Hezbollahowi, działającemu przy pełnym wsparciu i pod kierownictwem reżimu irańskiego. Atak ten obalił mit, jakoby Hezbollah był jedynie lokalną libańską organizacją. Dzięki sieci agentów i infrastrukturze logistycznej udowodnił, że jest zdolny do przeprowadzania wyrafinowanych ataków tysiące mil od Bliskiego Wschodu.

Upływ czasu nie zmienił charakteru reżimu stojącego za tym zbrodniczym czynem. Na początku tego roku, po wyeliminowaniu przez Izrael i USA kilku wysokich rangą irańskich dowódców, Islamska Republika mianowała Ahmada Vahidiego na stanowisko głównodowodzącego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Vahidi jest przedmiotem „czerwonej noty” Interpolu, o którą wnioskowała Argentyna w związku z jego udziałem w planowaniu zamachu na AMIA. Trzy dekady później jeden z głównych oskarżonych nie został odsunięty na margines ani postawiony przed sądem – został awansowany.

Świat nie wyciągnął należytych wniosków z ostrzeżenia, jakim był zamach w Buenos Aires. Zamiast zostać rozbity, Hezbollah spędził kolejne dziesięciolecia na rozbudowie zdolności wojskowych pod patronatem Iranu, stając się najlepiej uzbrojoną niepaństwową organizacją terrorystyczną na świecie. Dzięki irańskiemu finansowaniu, broni i szkoleniom zgromadził arsenał rakiet oraz bezzałogowych statków powietrznych, jednocześnie umieszczając infrastrukturę wojskową w szkołach, szpitalach i dzielnicach mieszkalnych południowego Libanu. To rażące naruszenie prawa międzynarodowego.

W ciągu ostatniego roku operacje IDF znacznie osłabiły potencjał Hezbollahu. Dzięki precyzyjnym danym wywiadowczym zlikwidowano wysokich rangą dowódców, zniszczono zakłady produkcji broni oraz zdemontowano kluczowe sieci dowodzenia.

Działania te są skierowane przeciwko organizacji terrorystycznej, a nie przeciwko mieszkańcom Libanu. To Hezbollah od lat wykorzystuje infrastrukturę cywilną jako tarczę, narażając własny naród na niepotrzebne ryzyko. Libańczycy zasługują na coś więcej niż organizację terrorystyczną, która czyni z nich zakładników regionalnych ambicji Iranu.

Znaczenie tych operacji wykracza daleko poza północną granicę Izraela. Od Buenos Aires po Burgas, Hezbollah wielokrotnie pokazywał, że jego ambicje nie kończą się na Libanie czy konflikcie z Izraelem. Jako najpotężniejszy sojusznik Teheranu, od dziesięcioleci służy jako główne narzędzie reżimu w eksporcie terroryzmu. Osłabienie potencjału militarnego tej organizacji przyczynia się więc do bezpieczeństwa nie tylko Izraela, ale całego świata.

Dwie siły pozostają niezmienne. Od lat Hezbollah i Iran sieją terror. Izrael natomiast nieustannie wysyła pomoc i wsparcie w sytuacjach kryzysowych.

Nawet teraz – po niszczycielskich trzęsieniach ziemi – izraelskie zespoły ratownicze niosą pomoc, opracowując plany odbudowy dla dotkniętych kataklizmem regionów. Podobne misje IDF realizowały wcześniej w Turcji, Maroku, Bułgarii, Ghanie czy Nepalu.

Różnica między Izraelem a jego wrogami jest oczywista. Podczas gdy IDF działa na rzecz ratowania życia, Hezbollah i reżim irański dążą do jego brutalnego odbierania.

Upamiętnienie ofiar zamachu na AMIA to coś więcej niż akt pamięci. To przypomnienie, że ideologia, infrastruktura i przywództwo odpowiedzialne za to morderstwo nie zniknęły w 1994 roku. Iran nadal finansuje i kieruje terroryzmem, stanowiąc stałe zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego.

Wnioski z tragedii w AMIA wciąż pozostają aktualne