Barry Shaw

Podsumowanie w jednym zdaniu

Jordania to w rzeczywistości państwo palestyńskie, a jej król – przemawiając na forum ONZ – ukrywa ten fakt, stając się największym ciemiężycielem Palestyńczyków.

Bądźmy szczerzy. Jordania to Palestyna.

22 września 2026 roku z trybuny ONZ przemawiał największy hipokryta na Bliskim Wschodzie – król Jordanii Abdullah. Ten człowiek, który stanął na podium organizacji i z wielkim wzruszeniem opowiadał kłamstwa na temat Izraela, jest w rzeczywistości największym ciemiężycielem Palestyńczyków.

Jest przecież królem Palestyny.

W Jordanii mieszka dwanaście milionów ludzi, a około 70% populacji tego kraju stanowią Palestyńczycy. Dlaczego więc Jordania nie jest uważana za Palestynę? Czy ten król reprezentuje jedynie mniejszość haszymidzką?

Bądźmy szczerzy: Jordania jest Palestyną.

Zbyt mało pisze się o spotkaniu Chaima Weizmanna z emirem Faisalem z dynastii Haszymidów podczas historycznej konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku, gdzie omawiano nowy podział regionu po upadku Imperium Osmańskiego. 3 stycznia 1919 roku sporządzono i podpisano dokument, w którym stwierdzono:

„Jego Królewska Wysokość emir Faisal, reprezentujący i działający w imieniu Arabskiego Królestwa Hidżazu, oraz dr Chaim Weizmann, reprezentujący i działający w imieniu Organizacji Syjonistycznej, mając na uwadze pokrewieństwo rasowe i odwieczne więzi istniejące między Arabami a narodem żydowskim oraz zdając sobie sprawę, że najpewniejszym sposobem realizacji ich naturalnych aspiracji jest jak najściślejsza współpraca w zakresie rozwoju państwa arabskiego i Palestyny, a także pragnąc potwierdzić dobre porozumienie, jakie między nimi panuje, uzgodnili, co następuje:

Artykuł I

Państwo Arabskie i Palestyna we wszystkich swoich stosunkach i przedsięwzięciach będą kierować się najserdeczniejszą dobrą wolą i wzajemnym zrozumieniem, a w tym celu na odpowiednich terytoriach zostaną powołani i będą pełnić swoje funkcje należycie akredytowani przedstawiciele arabscy i żydowscy.

Artykuł II

Niezwłocznie po zakończeniu obrad Konferencji Pokojowej ostateczne granice między Państwem Arabskim a Palestyną zostaną ustalone przez komisję, co do której strony niniejszego porozumienia osiągną porozumienie.

Artykuł III

Przy ustanawianiu konstytucji i administracji Palestyny należy przyjąć wszelkie środki, które zapewnią najpełniejsze gwarancje realizacji deklaracji rządu brytyjskiego z dnia 2 listopada 1917 r.

Artykuł IV

Należy podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zachęcania i stymulowania imigracji Żydów do Palestyny na dużą skalę oraz jak najszybszego osiedlania żydowskich imigrantów na tych ziemiach poprzez gęstsze osadnictwo i intensywną uprawę gleby. Przy podejmowaniu takich środków prawa arabskich chłopów i dzierżawców będą chronione, a oni sami otrzymają wsparcie w rozwoju gospodarczym”.

Podczas tej konferencji przyjęto, że pojęcie „państwo arabskie” odnosi się do terenu dzisiejszej Jordanii, natomiast „Palestyna” była prekursorem współczesnego państwa Izrael. Dowodem na to było powołanie instytucji takich jak Palestine Electric Company (założona przez żydowskiego inżyniera Pinchasa Rutenberga), Palestine Bank (który przekształcił się w Bank Leumi) czy gazeta Palestine Post (obecna Jerusalem Post). Z kolei Palestyńska Orkiestra Symfoniczna oraz Palestyński Związek Piłki Nożnej składały się wyłącznie z Żydów żyjących tam jeszcze przed powstaniem Izraela.

Pokojowe rozwiązanie oparte na koncepcji dwóch państw istnieje w gruncie rzeczy od czasów spotkania Weizmana z Faisalem. Kiedy powstało Państwo Izrael, Jordania stała się naturalną, arabską Palestyną. Mamy więc do czynienia z dwoma terytoriami i dwoma krajami naturalnie podzielonymi rzeką Jordan: Izraelem na zachodzie oraz arabską Palestyną na wschodnim brzegu. To naturalne, pokojowe i atrakcyjne pod względem geograficznym rozwiązanie oparte na koncepcji dwóch państw.

W końcu król Jordanii jest de facto władcą Palestyny rozciągającej się od rzeki do morza – z terytorium palestyńskim rozciągającym się pokojowo od rzeki Jordan aż po Morze Czerwone. Wystarczy tylko, by był szczery wobec swojego narodu i świata. A wtedy zapanuje trwały pokój.

Barry Shaw

Izraelski Instytut Studiów Strategicznych

Jordańska tajemnica Palestyńczyków