Yoram Ettinger,

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł Yorama Ettingera przeciwstawia zachodnie podejście do migracji, oparte na integracji i prawie, islamskiej doktrynie hidżry, dowodząc, że traktuje ona migrację jako strategiczne narzędzie dominacji cywilizacyjnej.

• 10 kwietnia 2006 roku Muammar Kaddafi wygłosił przemówienie w Timbuktu wali: „Pięćdziesiąt milionów muzułmanów w Europie przekształci ją w kontynent muzułmański w ciągu kilku dekad… Allah zapewni islamowi zwycięstwo w Europie bez mieczy, bez broni…”.
• Zachodnie i islamskie koncepcje migracji różnią się fundamentalnie pod względem ideologicznym, religijnym, prawnym, społecznym, ekonomicznym, taktycznym i strategicznym. Zachodnia koncepcja opiera się na świeckich, moralnych, prawnych i społeczno-ekonomicznych zasadach, koncentrując się na prawach, granicach, rynku pracy i ochronie humanitarnej w ramach prawa międzynarodowego. Natomiast islamska koncepcja migracji (hidżra) ma charakter doktrynalny, teologiczny, ideologiczny i strategiczny, głęboko zakorzeniony w XIV-wiecznym dziedzictwie Proroka Mahometa i Koranu. Hidżra wyznacza pierwszy rok kalendarza islamskiego (hidżri).
• Prof. Kelly M. Greenhill z MIT i Tufts University Political Science, autorka książki Weapons of Mass Migration (Cornell University Press, 2016), udokumentowała działania Kaddafiego i Erdogana mające na celu zastraszanie Europy Zachodniej groźbą wywołania migracji islamskiej.

Doktryna Hidżry

• Doktryna hidżry odnosi się do migracji proroka Mahometa z Mekki do Abisynii i Medyny jako do aktu zleconego przez Boga. Postrzegano ją jako strategiczną migrację mającą na celu reorganizację i rozszerzenie panowania islamu „w imię Allaha”, a następnie zbrojny dżihad, gdy w Medynie rozwinęła się baza władzy.
• Hidżra jest wyraźnie przedstawiona w Koranie i hadisach (opisie działań i wypowiedzi Mahometa) jako prototyp pokojowego dżihadu „w imię Allaha”, gdzie migracja i walka są połączone jako uzupełniające się i nakazane akty oddania Allahowi. Koncepcyjnie hidżra była prekursorem i trwającym kluczowym elementem dżihadu – wstępną taktyką podporządkowania sobie wrogów.
• Językowo i teologicznie Koran łączy wiarę, migrację (hidżrę) i walkę (kital/dżihad) w kilku wersetach. Na przykład, zgodnie z Koranem (8:74): „Ci, którzy wierzą i podejmują wygnanie [migrują] i walczą w imię Allaha… oni są prawdziwie wierzącymi”. Hidżra to nie tylko forma relokacji; to duchowo istotna, strategiczna (najlepiej bez użycia przemocy) walka podejmowana w imię Allaha.

Precedensy założycielskie Hidżry

• W 615 r. n.e. prorok Mahomet wyemigrował do Abisynii (Etiopii), a w 622 r. n.e. do Medyny, ustanawiając islamski precedens hidżry (migracji), bosko nakazanego ruchu mającego na celu promowanie sprawy Allaha – zwycięstwa siedziby islamu nad siedzibą niewiernych. Hidżra Mahometa miała na celu uniknięcie unicestwienia przez niemuzułmańskie plemię Kurajszytów z Mekki, jednocześnie ustanawiając strategiczną bazę i ulepszając potencjał. W konsekwencji hidżra umożliwiła Mahometowi podporządkowanie plemienia Kurajszytów, zdominowanie Mekki w 630 r. n.e. i rozpoczęcie szeroko zakrojonych podbojów militarnych oraz islamizacji na szczeblu regionalnym i globalnym. Sura 4:97–100 i Sura 8:72–75 Koranu są kluczowymi tekstami na temat hidżry, uznającymi jej fundamentalną rolę w kształtowaniu strategii i taktyki islamskiej.

• W 670 r. n.e. muzułmańscy wojownicy wraz z rodzinami i plemionami wyemigrowali do amsarów (miast garnizonowych), takich jak Basra, Kufa, Fustat i Kairuan, w celu rozpoczęcia zakrojonej na szeroką skalę arabizacji oraz islamizacji podbitych terenów Półwyspu Arabskiego, całego Bliskiego Wschodu, Egiptu, a ostatecznie Maghrebu (Afryki Północnej), rozszerzając się na południową Hiszpanię. W XI wieku plemiona turkmeńskie wyemigrowały do Anatolii, stopniowo zmieniając region z grecko-chrześcijańskiego na turecko-muzułmański. W XIV–XVI wieku ekspansja osmańsko-islamska obejmowała migrację wojskową na Bałkany, w tym do Bułgarii, Serbii, Grecji, południowej Chorwacji, Albanii, Bośni i Hercegowiny.

• W 1804 roku Usman dan Fodio poprowadził hidżrę w Afryce Zachodniej, zanim przeprowadził dżihad Sokoto w ówczesnej Nigerii i Kamerunie.

• W XX i XXI wieku koncepcja hidżry została zreinterpretowana przez radykalnych teoretyków islamistycznych jako rewolucyjna metodologia terroru. Przykładem tego są Sajjid Kutb, czołowy radykalny ideolog Bractwa Muzułmańskiego w latach 50. i 60. XX wieku, oraz Szukri Mustafa, założyciel i przywódca radykalnej islamistycznej grupy Takfir wal-Hidżra w latach 60. i 70. XX wieku. Ponadto Al-Kaida i ISIS wykorzystywały koncepcję hidżry do przyciągania zagranicznych bojowników na obszary poza kontrolą państwa, takie jak pogranicze afgańsko-pakistańskie w latach 80. i 90. XX wieku oraz wschodnia Syria i zachodni Irak w 2014 roku.

Podsumowanie

• Podczas gdy zachodnia interpretacja migracji ma na celu integrację imigrantów, islamska interpretacja hidżry zakłada dążenie do zdominowania zachodnich „niewiernych”.
• Zachodnia i islamska interpretacja migracji są ze sobą w fundamentalny sposób sprzeczne.
• Świadomość tej różnicy pojęciowej jest niezbędna dla zachodnich demokracji, aby uniknąć tragicznych konsekwencji.

Zachodnie i islamskie koncepcje migracji: zderzenie cywilizacji