USTRÓJ DEMOKRATYCZNY

W IZRAELU DEMOKRACJA W KRYZYSIE

Polityczne/socjalne doświadczenie ludzkości na przestrzeni tysięcy lat dowodzi, że wady ustroju monarchicznego znacznie przewyższają wady rządów demokratycznych. Doświadczenie dokazuje, że ten, kto dochodzi do władzy jako król, cesarz, car… inny wladca, wkrotce zapomina o swoich poddanych a koncentruje się na wzmocnieniu wlasnych rządów oraz zapewnieniu „chleba  i rozrywek” swoim zwolennikom.

Większość mocarstw upadła nie z powodu silniejszej od nich siły zewnętrznej, ale z powodu wewnętrznego rozkładu, spowodowanego pogrążeniem się w przyjemnościach i zaspokojeniu pożądliwości, i wzbudzeniem sentymentalizmu 

Sentymentalizm nie potrzebuje racjonalnych wyjaśnień, wrecz je ignoruje. Sentymentalizm łatwo się rozprzestrzenia, jest populistyczny! 

Większość ludzi na świecie nie jest ludźmi myślącymi. Jest ona jak surowiec (po hebrajsku „homer gelem”), podatny na uformowanie przez mala grupe specjalistow od kształtowania opinii publicznej. Expertow którzy „sprzedają” pomysł, czy kandydata, tak jak sprzedaje się komercyjny produkt w atrakcyjnym opakowaniu. Obiecuja oni niesamowite sukcesy, wszelkiego rodzaju „żądła”, które niszczą zarówno mądre jednostki, jak i a mądre organizacje i instytucje demokratycznego systemu. Wbrew całej potężnej armii instytucji kontroli i uczciwości, wielokrotnie udowadniają indolencje powoływania się na opinię publiczną jako na miarę prawdy. Opinia publiczna tylko potwierdza, udowadnia wiadome.

Przytoczę przykład konfliktu z naszego czasu, aby pokazać metode kształtowania opinii publicznej: „Kazdemu jego prawda” to popularne izraelskie powiedzenie. 

A przeciez prawda jest tylko jedna: słowo „prawda” nie ma liczby mnogiej. W każdej, różnorodnej kwestii jest tylko jedna prawda.Demokracja pozwala na wyrażanie opinii każdą metodą i na kazdy sposob.  Doprowadza to do stanu  zaostrzajacego nieporozumienia, poteguje chaos, nasila różnice pomiędzy metodami wyrazu, eskaluje kontrowersje.

Demokracja w Isrelu w okresie od powstania panstwa 1948 do 1977 (dojscie do wladzy partii Likud) zniszczyła w kraju doszczętnie naukę Tory,  wielowiekowe tradycje judaistyczne, dzięki którym naród żydowski przetrwał a dziś panuje totalna niewiedza poczynajac od nauczycieli, profesorow itp 

 Przymus przysługi i herezja są ze sobą powiązane, w istocie to powinowactwo jest znane ze wszystkich dziedzin życia, nawet w rodzinie nuklearnej, między rodzeństwem, a nawet między dziećmi i ich rodzicami. W systemie rządowym problem nasila się, ponieważ otrzymana „przysługa”  ma ogromną wartosc i znaczenie – wysokie stanowisko, wysoki stopień wojskowy/naukowy, przywileje, ogromna pensja itp. Oczekiwanie wdzięczności dawcy od otrzymującego jest bardzo duże, dlatego tez bardzo oburzające, gdy odbiorca przeciwstawia się jego spełnienia.

Aby przedstawić to zagadnienie opiszę jedną historię:

Pewnego razu, gdy podczas spaceru po miescie Rabin „Hatam Sofer” zc”l (1762-1839), zostal zaatakowany przez nieznanego mu  Żyda obelgami, złośliwymi bluźnierstwami i przekleństwami, powiedział swoim towarzyszom: Nie pamiętam żebym kiedykolwiek wyświadczył temu człowiekowi jakąś przysługę! Stąd NIE rozumiem jego gniew! 

Tak jest prawie kazdym systemie, w którym mianuje się osobę na wyższe stanowisko: po pewnym czasie staje się on wrogiem organu powołującego i publicznie wyjawia jego tajemnice osobiste, jego słabości, wady i grzechy.

Nadużycie władzy większości. Demokratyczna większość może wykorzystać swoją moc do nadużycia swojej władzy i narzucić swoją opinię mniejszości, depcząc jednocześnie jej podstawowe prawa

Podobnie sie dzialo przez pierwsze trzydzieści lat istnienia Izraela i rzadow lewicy. Aż do zmiany w 1977 r. kazdy, kto go nie wspieral byl szykanowany, przesladowany. Rzad uniemożliwiał Ortodoksanym Zydowm zarabianie na życie, zmuszał do wysyłania dzieci do pobierania „swieckiego kształcenia” –w  szkołach gloryfikujących ideologię lewicową. Uniemożliwiał awans każdemu, kto sprzeciwiał się ateistycznej linii we wszystkich dziedzinach,  zarówno rządowych, wojskowych jak i akademickich. 

Rząd zapobiegał konkurencji handlowej w fabrykach Histadrutu (zwiazki zawodowe), które miały wyłączny monopol. Ponieważ wybory odbywały się właśnie przy urnach wyborczych w miejscu zamieszkania, osrodki, które nie wspierały polityki rządu w przeważającej mierze, nie otrzymały  usług, a ich propozycje rozwoju byly odrzucane. Miasta/osiedle te pozostawaly zaniedbane i opuszczone. 

W zasadzie większość może wykorzystać swoją władzę, zdelegalizować mniejszość i stać się siłą polityczną nawet w „oświeconym społeczeństwie”. Jak „plaga szarańczy”, która nie ma żadnych przeciwników! 

System demokratyczny uświęca władzę większości, jako środek absolutny, sprzeczny ze zdrowym rozsądkiem. Nawet jeśli grupa większościowa uzyska w wyborach tylko ułamek procenta więcej niż grupa mniejszościowa, jej postanowienia i nie odzwierciedlają prawdziwej woli ludu.

Bardzo często zdarza się, że kandydat zniesławia pozostałych kandydatów, ujawnia ich wady, ujawnia zawstydzające szczegóły ich zycia osobistego i publicznego oraz poniża ich godność. 

PNEI HADOR KEPNEI HAKELEV (Z hebraiskiego „Twarz pokolenia jest jak twarz psa” [TALMUD Suta 59 M22], o tym, kto wygra wybory, decyduje społeczeństwo, dlatego każdy kandydat musi wyczuć wolę ludu i dostosować swoje przywództwo do opinii publicznej. W tym celu każdemu kandydatowi pomagają instytuty badania opinii publicznej, które starają się dowiedzieć, dokąd wieje duch ludu, a co za tym idzie, podjąć decyzję i przewodzić. Przywódca w tej formie rządów jest jak pies, któremu gdy idzie przed swoim właścicielem wydaje się, że prowadzi swojego pana. Gdy dochodzi do rozdroża, pies odwraca się do swojego pana, aby otrzymać od niego znak, dokąd ma się udać. Nie znajac drogi- powinien zawrocic. Pytajac o wybor- udowadnia że jest prowadzony, a nie prowadzi! 

Kto podąża za tłumem  nie moze oczekiwac, ze tłum pójdzie za nim!

A na zakonczenie cytuje wypowiedz P. Galit Distal Atabrian, czlonikini Kneset. 

Ignorancja w judaizmie i historii Żydów

1. Członek Knesetu Galit Distal Atabrian powiedziała w wywiadzie prasowym:

„Państwowy system edukacji okradł mnie z mojej żydowskiej tożsamości. Większość Izraelczyków nie ma pojęcia, czym jest judaizm”. Jej słowa spotkały się oczywiście z kpiną i szyderstwem. Najważniejsze jest zrozumienie, że jesteśmy ogniwem w łańcuchu pokoleń wiecznych ludzi.

Ankieta przeprowadzona przez IDF kilka lat temu wykazała, że ​​65% rekrutów nigdy nie było w Jerozolimie.Rozumiem, że przyprowadzanie studentów pod Ścianę Płaczu to religia, odwiedzanie Dzielnicy Żydowskiej to przymus religijny, zwiedzanie Miasta Dawida, Mayan Shiloh to edukacja tylko dla ciemności. Ale jak to możliwe, że 65% uczniów nigdy nie było:

A. w Yad Vashem.

B. na Har Herzl (Wzgorze Herzla).

C. w Muzeum Izraela. (Jerozolima) 

D. w Knesecie Izraela.

Yigal Alon powiedział już: „Naród, który nie zna swojej przeszłości, swojej teraźniejszości jest biedny, a jego przyszłość spowita mgłą”.

Młodzież niezwiązana z tradycją swoich przodków, nie może zaszczepiać wartości przyszłym pokoleniom, nie jest w stanie zrozumieć, czym jest wzajemna gwarancja i innych wartości żydowskich, takich jak „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Wina nie leży tylko po stronie państwowego systemu oświaty. Do ignorancji młodzieży i odłączenia studentów od ludzi i kraju mają także swój udział media, propagujace niewiedze i demokracje.

Zosia Braun. Tel Aviv