Andrew Fox
Najstarsza nienawiść powraca, a ja mam tego już absolutnie dość. Wpadam w gniew, który stale narasta. Jeśli Zachód nie potrafi stanąć po stronie swoich żydowskich współobywateli w chwili, gdy są oni zagrożeni, obwiniani i oczerniani powtarzającymi się oszczerstwami o mordach rytualnych, to jako społeczeństwo jesteśmy skończeni.
Skończyłem z owijaniem w bawełnę. To nie będzie łatwa lektura, ale proszę nie odwracać wzroku.
Do diabła z tym. Jestem wściekły na antysemityzm zalewający Zachód – pewny siebie i bezwstydny. Jestem wściekły na tych, którzy wiedzą, że to zło, a mimo to stoją z boku, pozwalają na to i nie robią absolutnie nic.
Zobacz: spalone karetki na parkingu w Golders Green w Londynie, poniedziałek, 23 marca 2026 r. Zdjęcie wykonano po prawdopodobnym podpaleniu czterech pojazdów należących do żydowskiego pogotowia ratunkowego Hatzola Northwest. (Fot. Alberto Pezzali/AP)
W Wielkiej Brytanii dochodziło już do śmiertelnych pchnięć nożem Żydów i ich ochroniarzy. Podpalano karetki. Teraz doszło do serii podpaleń synagog w Londynie. Obudziłem się dziś rano i otrzymałem wiadomość od bliskiego przyjaciela o najnowszej zbrodni przeciwko brytyjskim Żydom. Mam tego dość. Niedobrze mi od tego i nie rozumiem, jak ktokolwiek posiadający odrobinę przyzwoitości może nie czuć tego samego. Dlaczego nie jesteśmy bardziej wściekli?
Żydzi są zmuszani do odpowiadania za każde oskarżenie, każdą fantazję i każde „krwawe pomówienie” rzucane pod adresem państwa Izrael. Żydowski student w Londynie, Paryżu, Nowym Jorku czy Melbourne jest traktowany tak, jakby zasiadał w izraelskim gabinecie wojennym. Synagoga jest traktowana jak obiekt wojskowy, a koszerna restauracja staje się zastępczym polem bitwy. Od żydowskiego dziecka w szkolnym mundurku oczekuje się, że udźwignie moralny ciężar wojny, której nie rozpoczęło, rządu, którego nie wybrało, i regionu, którego większość jego oskarżycieli nie potrafiłaby wskazać na mapie. To groteskowe. To pradawna nienawiść w nowych hasłach. Jestem zły i Państwo również powinniście być. Jeśli to czytacie, to dlaczego, do cholery, nie jesteście wściekli?
Ocaleni z Holokaustu mówili mi osobiście, że atmosfera w dzisiejszej Wielkiej Brytanii przypomina Niemcy lat 30. XX wieku. Dlaczego nasi przywódcy, rząd i system prawny nie chcą ich słuchać? Holokaust nie pojawił się znikąd w pełni ukształtowany. Zaczął się od demonizacji, izolacji i bezpodstawnych oskarżeń.
Obudźcie się, do cholery.
Powracają „oszczerstwa o krwi”, jedynie przepłukane przez język aktywizmu, praw człowieka i moralnej wyższości. Żydzi znów są przedstawiani jako wyjątkowo okrutni, spiskujący i żądni krwi. Izrael oskarża się nie tylko o błędy, brutalność czy prowadzenie wojny, ale o zło metafizyczne. Każda ofiara staje się dowodem na „żydowską deprawację”. Każda złożoność zostaje wymazana. Zbrodnie Hamasu, Hezbollahu czy Iranu są pomijane lub usprawiedliwiane kontekstem. Żydowski smutek jest poddawany przesłuchaniu, żydowski strach – wyśmiewany, a żydowska samoobrona – traktowana jak przestępstwo.
Najbardziej obrzydliwym przejawem tego zjawiska jest obsceniczne porównywanie sytuacji w Strefie Gazy do Holokaustu. Gaza to nie Holokaust. Gaza to nie Auschwitz ani Treblinka. To nie jest zindustrializowana, obejmująca cały kontynent, mechaniczna próba eksterminacji narodu. Gaza to nie mord na sześciu milionach ludzi tylko za to, że byli Żydami. To nie dzieci wysyłane do komór gazowych, nie rodziny rozstrzeliwane w rowach i nie społeczności całkowicie wymazane z mapy Europy. Porównywanie wojny w Gazie do Zagłady jest odrażającym zbezczeszczeniem pamięci ofiar. Tu nie ma żadnego podobieństwa. Zupełnie żadnego.
Cierpienie ludności cywilnej w Gazie czy Libanie jest tragedią wojenną. Można je dostrzegać bez robienia z Żydów nazistów. Wojna może być przerażająca, nie stając się Szoah. Można opłakiwać Palestyńczyków bez kradzieży języka żydowskiej zagłady i wykorzystywania go jako broni przeciwko Żydom. Holokaust nie jest metaforą służącą retorycznej wygodzie. Była to konkretna zbrodnia przeciwko konkretnemu narodowi, na konkretną skalę, w konkretnym celu: całkowitego unicestwienia Żydów. Odwracanie tego znaczenia przeciwko nim samym jest moralnie niegodziwe.
Wszyscy na Zachodzie powinni stanąć po stronie swoich żydowskich sąsiadów. Powinni to zrobić, ponieważ Żydzi są zastraszani, nękani i zbiorowo obwiniani za działania państwa. Historia pokazała nam już, dokąd prowadzi ta droga, gdy przyzwoici ludzie znajdują tysiąc eleganckich powodów, by odwrócić wzrok.
Milczenie oznacza zgodę. Kiedy żydowskie szkoły potrzebują strażników, kiedy uczniowie ukrywają Gwiazdy Dawida, a rodziny boją się iść do synagogi; kiedy tłumy skandują hasła sprawiające, że Żydzi czują się osaczeni we własnych domach; kiedy płoną ich karetki i świątynie – test moralny jest banalnie prosty. Albo staniesz po stronie Żydów, albo przyznasz, że Twoje zasady są nic niewarte.
Brak solidarności to plama na honorze. Odmowa nazwania antysemityzmu po imieniu tylko dlatego, że nosi on „modną”, polityczną maskę, to plama na honorze. Tchórzostwo instytucji, polityków i uniwersytetów, które potrafią zidentyfikować każdą nienawiść z wyjątkiem tej jednej, to plama na honorze.
Co my wyprawiamy, Wielka Brytanio? Dlaczego nie jesteśmy bardziej wściekli? Dlaczego nie tworzymy żywych tarcz wokół naszej społeczności żydowskiej? Nasi dziadkowie stoczyli wojnę światową, aby to się nigdy nie powtórzyło. To dzieje się na naszych oczach, a my stoimy obok i nie robimy nic.
Jestem zły, bo Żydzi nie powinni być zmuszani do błagania o wsparcie. Nie powinni czuć wdzięczności tylko dlatego, że ktoś okazał im zwykłą ludzką solidarność. Jestem wściekły, bo hasło „Nigdy więcej” stało się pustym sloganem, który budzi oklaski, ale zawodzi, gdy potrzeba odwagi. Stanąć po stronie Żydów to jedyna słuszna droga, a zbyt wielu dobrych ludzi wybiera milczenie, obojętność lub wrogość.
Posłuchajcie: nie potrafię ująć tego prościej. Kiedy skończą z Żydami, przyjdą po Was. Proszę, wkurzcie się wreszcie, zanim będzie za późno – jeśli nie ze względu na Żydów, to dla samych siebie i swoich dzieci.
Kategorie: Uncategorized
