Elliot Malin

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł Elliota Malina ostro potępia przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla Navi Pillay, uznając tę decyzję za moralnie odrażającą legitymizację antysemityzmu i wypaczenie prawa międzynarodowego, które w oparciu o wadliwy raport ONZ niesłusznie oskarża Izrael o ludobójstwo, jednocześnie zwalniając Hamas z odpowiedzialności za jego zbrodnie.

Komitet Noblowski nieodwracalnie niszczy własną reputację, popierając nienawiść

Gratulacje dla sędzi Navi Pillay z okazji zdobycia Pokojowej Nagrody Nobla za rok 2026. Chciałbym, aby było to poważne oświadczenie gratulacyjne za jej pracę w Międzynarodowym Trybunale Karnym dla Rwandy („ICTR”) oraz za jej działania w zakresie zwalczania przemocy seksualnej i ludobójstwa. Niestety tak nie jest. Nagroda Nobla wysłała sygnał, że rutynowa stronniczość w prawie jest równoznaczna z dążeniem do sprawiedliwości. Tak nigdy nie może być.

Komitet Noblowski naraził dziś na niebezpieczeństwo Żydów na całym świecie poprzez przyznanie tej nagrody. Nie można tego również bagatelizować. Żydzi byli mordowani z powodu oskarżeń o ludobójstwo skierowanych przeciwko Państwu Izrael – oskarżeń, do których Pillay w nikczemny sposób się przyczyniła. Nagroda za „pokój” nie może być okupiona krwią niewinnych ludzi, którzy nie zrobili nic złego poza tym, że urodzili się w określonej grupie etnicznej.

Nigdy nie zaakceptowalibyśmy, by naród palestyński był zbiorowo pociągany do odpowiedzialności za zbrodnie Hamasu, ani nie powinniśmy pozwalać, by to samo dotyczyło Żydów za rzekome zbrodnie Państwa Izrael. A jednak dokładnie to się stało i będzie się nadal działo. Komitet Noblowski legitymizował nienawiść do Żydów.

Pillay była regularnie potępiana za antysemickie uprzedzenia. Co więcej, broniła kiedyś swojego kolegi, Miloona Kothariego, przed zarzutem antysemityzmu, gdy ten stwierdził, że „media społecznościowe są w dużej mierze kontrolowane przez lobby żydowskie lub określone organizacje pozarządowe”.

Ważne jest tutaj to, że Pillay i Kothari zasiadali w trzyosobowym panelu powołanym przez Radę Praw Człowieka ONZ („UNHRC”) w celu zbadania domniemanych nadużyć ze strony Izraela na okupowanych terytoriach palestyńskich. W 2025 roku opublikowali raport oskarżający Izrael o ludobójstwo i stwierdzający, że „w sposób całkowicie rozstrzygający” ustalili, iż Izrael jest winny tej zbrodni.

Było to nieprawidłowe z prawnego punktu widzenia i odrażające z moralnego. Po pierwsze, w raporcie nie oceniono, czy istnieje jakiekolwiek alternatywne, rozsądne wyjaśnienie szkód w Strefie Gazy, co nie spełnia kryterium „jedynego rozsądnego wniosku” przedstawionego w orzeczeniu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości („MTS”) w sprawie Bośnia przeciwko Serbii (2007) w pkt 373:

„Dolus specialis, czyli konkretny zamiar zniszczenia grupy w całości lub w części, musi zostać przekonująco wykazany w oparciu o konkretne okoliczności, chyba że można w przekonujący sposób wykazać istnienie ogólnego planu zmierzającego do tego celu; a aby wzorzec zachowań mógł zostać uznany za dowód jego istnienia, musiałby on wskazywać wyłącznie (podkreślenie dodane) na istnienie takiego zamiaru”.

Oraz w wyroku Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii („MTKJ”) w sprawie Tolimir, pkt 745:

„Oznaki takiego zamiaru rzadko są jednak jawne, a zatem dopuszczalne jest wywnioskowanie istnienia zamiaru ludobójstwa na podstawie »całości dowodów rozpatrywanych łącznie«, o ile wniosek ten jest »jedynym rozsądnym [wnioskiem] możliwym do wyciągnięcia na podstawie dowodów« (podkreślenie dodane). Czynniki istotne dla tej analizy mogą obejmować ogólny kontekst, popełnienie innych czynów karalnych systematycznie skierowanych przeciwko tej samej grupie, skalę okrucieństw, systematyczne atakowanie ofiar ze względu na ich przynależność do określonej grupy lub powtarzanie się aktów niszczycielskich i dyskryminacyjnych. Istnienie planu lub polityki, a także okazywanie przez sprawcę swojego zamiaru poprzez publiczne przemówienia lub spotkania z innymi osobami, może również stanowić podstawę do wniosku, że sprawca ukształtował wymagany konkretny zamiar”.

W „raporcie Pillay”, którego jest współautorką i w którym oskarża Izrael o ludobójstwo, ani razu nie przedstawiono tej analizy wymaganej przez prawo. Jako sędzia, która uczestniczyła w pracach Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Rwandy (ICTR), wie, że taka analiza istnieje i jest wymagana. Wie o tym również jako urzędująca sędzia ad hoc w sprawie Gambia przeciwko Mjanmie przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości (ICJ), gdzie została powołana przez Gambię. Był to główny temat ustnych argumentów przedstawionych w styczniu 2026 r.

W rzeczywistości w raporcie Pillay stara się wybielić działania Hamasu jako strony konfliktu, aby móc potępić Izrael. Takie postępowanie nie ma na celu wymierzenia sprawiedliwości Palestyńczykom – wręcz przeciwnie, pogłębia krzywdę im wyrządzaną, ponieważ zwalnia Hamas z odpowiedzialności za jego działania w Strefie Gazy. Wysyła to błędny sygnał do Hamasu i Palestyńczyków, sugerując, że nadal mogą bezkarnie dopuszczać się nadużyć, o ile tylko uda im się zrzucić winę na Izrael.

Jedynym miejscem w raporcie Pillay, w którym wspomniano o istnieniu infrastruktury tunelowej zbudowanej przez Hamas w Strefie Gazy, jest strona 30, gdzie autorka próbuje podważyć twierdzenie Izraela, że systemowa sieć tuneli wykorzystywana przez Hamas pod infrastrukturą cywilną i humanitarną prowadzi do wyrządzania szkód narodowi palestyńskiemu:

„Izraelskie siły bezpieczeństwa twierdziły, że zaatakowały kompleks dowodzenia i kontroli Hamasu znajdujący się pod szpitalem oraz bojowników Hamasu, i opublikowały zdjęcia lotnicze, które rzekomo pokazywały tunel pod szpitalem; jednak analiza geolokalizacyjna materiału z nadzoru lotniczego przeprowadzona przez Komisję zdecydowanie potwierdza wniosek, że Europejski Szpital w Strefie Gazy został błędnie zidentyfikowany na nagraniu”.

Jest to fascynujące oświadczenie, ponieważ wydaje się, że ma ono na celu podważenie faktu, iż sieć tuneli zaatakowana pod Europejskim Szpitalem w Strefie Gazy była tym samym miejscem, w którym zginął Mohammed Sinwar. Atak, o którym mowa, to ten sam incydent, w wyniku którego zginął ówczesny szef operacji wojskowych Hamasu w Strefie Gazy. Oznacza to, że istnieje uzasadnione przypuszczenie co do przyczyny tego ataku. Ponadto, ponieważ tunel znajdował się pod szpitalem, a Sinwar kierował działaniami wojennymi właśnie stamtąd, gwarancje wynikające z art. 18 Czwartej konwencji genewskiej stały się faktycznie bezskuteczne z zastrzeżeniem postanowień następnego artykułu (19).

Kolejne ważne stwierdzenie na stronie 15 brzmi następująco:

„W swoim poprzednim raporcie Komisja stwierdziła, że izraelskie siły bezpieczeństwa zamierzały celować w palestyńskich cywilów, w tym dzieci, kobiety, osoby niepełnosprawne i osoby starsze, oraz atakować ich podczas ewakuacji, w wyznaczonych strefach bezpieczeństwa oraz w schroniskach. W szczególności w odniesieniu do dzieci Komisja stwierdziła, że w wielu przypadkach było możliwe do przewidzenia (podkreślenie dodane), iż w obszarze atakowanym przez izraelskie siły bezpieczeństwa będą przebywać cywile, w tym dzieci (na przykład w budynkach mieszkalnych, szkołach UNRWA, placówkach medycznych oraz w wyznaczonych strefach bezpieczeństwa), oraz że izraelskie siły bezpieczeństwa zamierzały atakować palestyńskich cywilów w Strefie Gazy, w tym dzieci”.

Ponownie pojawia się tu poważny problem prawny. Po pierwsze, w raporcie Pillay ani razu nie poruszono kwestii postępowania Hamasu w kontekście tego, dlaczego Izrael atakował te obiekty. Bezsporne jest, że Izrael przeprowadzał ataki na miejsca, w których przebywali cywile (w tym szkoły UNRWA, placówki medyczne i budynki mieszkalne). Nie jest jednak bezsporne, że Izrael celowo atakował palestyńskich cywilów, w tym dzieci. Istotnym faktem w tym kontekście jest to, że gdyby Izrael celowo atakował dzieci, należałoby oczekiwać, że odsetek dzieci wśród ofiar byłby taki sam, a nawet wyższy niż ich odsetek w całej populacji. Osoby poniżej 18. roku życia stanowią 50% ludności Strefy Gazy, jednak stanowią 27% ofiar śmiertelnych. Największą grupę zabitych niepełnoletnich stanowią mężczyźni w wieku od piętnastu do siedemnastu lat, którzy zgodnie ze Statutem Rzymskim mogą legalnie brać udział w konflikcie zbrojnym.

Głównym problemem prawnym jest to, że raport pomija fakt, iż Hamas, nie przestrzegając zasady rozróżnienia, rutynowo prowadzi działania bojowe z terenu infrastruktury cywilnej i humanitarnej, w tym z wyznaczonych stref bezpieczeństwa (na przykład tam, gdzie zginął Mohammed Deif). Zgodnie z art. 28 IV Konwencji Genewskiej oraz art. 51 ust. 7 Protokołu dodatkowego I, strony konfliktu prowadzące operacje wojskowe z miejsc, w których przebywają cywile, nie są zwolnione z ataku. Mówiąc prostym językiem: nie można wykorzystywać ludzkich tarcz i oczekiwać, że zostanie się zwolnionym z ataku. Pillay próbuje jednak odwrócić rolę strony winnej i niesłusznie obarczać Izrael odpowiedzialnością za szkody spowodowane taką taktyką Hamasu.

Jest to niespójne i moralnie odrażające, ponieważ zwalnia Hamas z odpowiedzialności za wyrządzone szkody. (Zastrzeżenie: Ja sam, Eli Rosenbaum i Sarah Scialom złożyliśmy do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) wnioski o wydanie nakazów aresztowania wobec przywódców Hamasu za te zbrodnie, dążąc do powstrzymania ich przed dalszym wyrządzaniem krzywdy Palestyńczykom w Strefie Gazy).

Ponadto interesujący fragment raportu Pillay na stronie 26 brzmi:

„Biorąc pod uwagę całość dowodów, Komisja stwierdza, że izraelskie siły bezpieczeństwa celowo wyrządziły poważne szkody fizyczne i psychiczne Palestyńczykom w Strefie Gazy. Biorąc pod uwagę zakres i czas trwania operacji wojskowych, przewidywalną krzywdę (podkreślenie dodane) poniesioną przez ofiary, zastosowane środki i metody prowadzenia wojny, powszechną i systematyczną przemoc seksualną oraz przemoc ze względu na płeć, a także odmowę władz izraelskich zmiany charakteru swoich operacji wojskowych pomimo poważnych ostrzeżeń ze strony międzynarodowych trybunałów i innych organów międzynarodowych oraz ekspertów ds. praw człowieka, a także biorąc pod uwagę ustalenia Komisji dotyczące uporczywego popełniania zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości oraz naruszeń i nadużyć praw człowieka, uzasadnione jest stwierdzenie, że szkoda została wyrządzona umyślnie (podkreślenie dodane)”.

Może się to wydawać niewinnym akapitem, jednak celowo i złośliwie miesza on niewłaściwe standardy prawne. Sformułowanie „przewidywalna krzywda” sygnalizuje, że raport opiera się na przyczynie bezpośredniej, co nie jest tożsame z umyślnością. Przyczyna bezpośrednia jest często stosowana w roszczeniach dotyczących zaniedbań, gdzie krzywda była niezamierzona. W przypadku ludobójstwa tak to nie działa. Przestępstwo to wymaga konkretnego zamiaru (dolus specialis) zniszczenia grupy chronionej w całości lub w części wyłącznie ze względu na jej przynależność.

W raporcie Pillay ani razu nie rozważono alternatywnych wyjaśnień; bez uzasadnienia zakłada się w nim, że krzywda została wyrządzona w celu zniszczenia znacznej części grupy. Raport odwołuje się do stanowiska Republiki Południowej Afryki, a nie do tego, czy faktycznym zamiarem Izraela jest zniszczenie ludności palestyńskiej w Strefie Gazy. W momencie opublikowania raportu liczba ofiar śmiertelnych wynosiła ok. 67 160 przy populacji przedwojennej wynoszącej 2 230 000, co daje śmiertelność na poziomie ok. 3% całej populacji Strefy Gazy. W orzeczeniu ICTY w sprawie Sikirica stwierdzono wyraźnie, że odsetek rzędu 3% nie jest wartością wystarczająco istotną, aby stanowić częściowe zniszczenie ludności.

Kolejna fatalna wada raportu dotyczy danych o ofiarach (str. 55):

„Należy zauważyć, że ponad 50 procent osób zabitych stanowiły kobiety, dzieci i osoby starsze, co wskazuje, że izraelskie siły bezpieczeństwa celowo atakowały palestyńską ludność cywilną. Ponadto izraelscy funkcjonariusze wywiadu rzekomo wpisali na listę 8 900 bojowników z Hamasu i Palestyńskiego Dżihadu Islamskiego w Strefie Gazy jako zabitych lub prawdopodobnie zabitych na dzień maja 2025 r. Biorąc pod uwagę, że do tego momentu w wyniku izraelskich ataków zginęło 53 000 Palestyników, oznacza to, że 83 procent osób zabitych w Strefie Gazy stanowili cywile”.

Dane te są sprzeczne z faktami. W tamtym okresie szacowano, że zginęło około 20 000 bojowników, co oznacza, że cywile stanowili około 62% ofiar (stosunek bojowników do cywilów ok. 1:2), a nie sugerowane 83%. Taki odsetek jest naturalną konsekwencją prowadzenia przez Hamas walki z gęsto zaludnionych terenów cywilnych i używania żywych tarcz.

Kolejną kwestią jest fragment ze strony 52:

„Izraelscy przywódcy polityczni i wojskowi konsekwentnie opisywali operacje wojskowe w Strefie Gazy jako »obronę własną« i »wojnę sprawiedliwą« […] Ataki w południowym Izraelu 7 października 2023 r. były brutalnymi zbrodniami wojennymi, ale nie stanowiły zagrożenia egzystencjalnego dla Państwa Izrael…”.

Bagatelizowanie ataków z 7 października jako czegoś, co nie stanowiło zagrożenia egzystencjalnego, stoi w sprzeczności z faktami i groźbami Hamasu, który zapowiedział powtarzanie tych zbrodni aż do zniszczenia Izraela. Izrael miał prawnie uzasadniony casus belli na mocy art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych.

Podsumowując, raport Pillay całkowicie pomija wymóg wykazania dolus specialis i oparcia wniosków na analizie wykluczającej inne wyjaśnienia. Stosuje obniżony standard dowodowy, akceptując pogłoski i jednostronne informacje.

Przyznanie Navi Pillay Pokojowej Nagrody Nobla przez Komitet Noblowski to decyzja moralnie odrażająca i haniebna. Zamiast zapobiegać ludobójstwu, nagrodzono bigoterię i stronniczość, co wyrządza nieodwracalną krzywdę zarówno Palestyńczykom, jak i Izraelczykom, podważając fundamenty prawa międzynarodowego stworzone przez Rafaela Lemkina. Navi Pillay nie jest obrończynią praw człowieka – jej działania usprawiedliwiają nienawiść do Żydów i narażają ludzi na utratę życia.

Kiedy nienawiść do Żydów zdobywa Nagrodę Nobla