Rachel Wahba

Podsumowanie w jednym zdaniu
Artykuł Rachel Wahby argumentuje, że oskarżanie Izraela o ludobójstwo stanowi bezczelne przywłaszczenie i wypaczenie autentycznej, wielowiekowej historii cierpień, prześladowań oraz wypędzeń narodu żydowskiego.
My, Żydzi, nigdy nie mieliśmy problemu z „apropriacją kulturową” – od Jezusa po bajgle, od Einsteina po Jonasa Salka i Hollywood. Jidysz Żydów aszkenazyjskich stał się częścią kultury amerykańskiej: klutz, schmooz, oj vey, schlep, chutzpah, shlemiel i shlimazel. Gdyby w USA było więcej Żydów sefardyjskich, mizrachijskich i arabskich, takich jak ja, mielibyśmy w zanadrzu także kilka perełek z judeoarabskiego i ladino.
Ale jest pewna granica. Naszej Zagłady, naszego ludobójstwa i 7 października nie damy sobie zawłaszczyć.
Okrzyki, że Izrael dopuszcza się „ludobójstwa” – i to już dzień po 7 października – są nie tylko przekłamaniem faktów, lecz także czystym przywłaszczeniem żydowskiego cierpienia i traumy.
Przywłaszczanie naszej kultury i religii trwa od tysiącleci i stale jest wykorzystywane przeciwko nam. Weźcie naszą Torę i zmieńcie jej nazwę na Stary Testament – w porządku, ale żądanie, żebyśmy porzucili ją na rzecz „Nowego” Testamentu, to już nadużycie. Weźcie spokojnego żydowskiego rabina z Galilei, Żyda przestrzegającego szabatu, zmieńcie jego seder paschalny w Ostatnią Wieczerzę, a jego żydowskość w dzwon pogrzebowy – i obwiniajcie za to Żydów! To kłamstwo było strasznym przekroczeniem granicy.
Kościół wskazał na nas, judejskich Żydów żyjących pod okupacją rzymską. Rzymianie zmienili wówczas nazwę naszej ziemi na Syria-Palestyna, aby oddalić nas od naszej tożsamości. Ledwo zdążyliśmy ochłonąć po okrutnym ukrzyżowaniu Jezusa w rzymskim stylu – które zyskało zbyt wielką popularność wśród gromadzących się wokół niego Żydów, budząc niepokój Rzymian – a już spadła na nas odpowiedzialność. Czy my, Żydzi, bylibyśmy niezadowoleni z tego, że rzymskie rządy skłaniały go do oporu przeciwko Imperium? Wyobrażam sobie, że ten młody rabin stanowił zagrożenie polityczne. Nie wiemy tego na pewno. Wiemy natomiast, że Żydzi nie posiadali władzy, by kogokolwiek ukrzyżować.
A jednak za to zapłaciliśmy. Zapłaciliśmy straszliwą cenę podczas hiszpańskiej inkwizycji. Nawet przejście z judaizmu na katolicyzm nie uchroniło wszystkich przed okrutną śmiercią i ostatecznym wygnaniem.
Ukrywaliśmy się, uciekaliśmy, kiedy tylko mogliśmy – z jednego kraju do drugiego. Palestyna, nasz Izrael, nie była już nasza. Po Rzymianach tę ziemię podbiło Imperium Osmańskie, całkowicie nas ignorując. Żydzi rozsiani po wszystkich kontynentach modlili się codziennie, zwróceni twarzą w stronę Jerozolimy, o powrót.
Wypędzenie goniło wypędzenie. Z przybranych domów na terenach chrześcijańskich i muzułmańskich, w realiach poniżających praw i znormalizowanej nienawiści, żyliśmy z nieustannym żądaniem nawrócenia się na to, co nam wcześniej odebrano – w przeciwnym razie groziły nam pogromy i prześladowania.
Znam tę historię w każdej komórce mojego ciała. Dorastałam bez oparcia w władzy politycznej, jako bezpaństwowa egipska i iracka Żydówka uczęszczająca do katolickiej szkoły w Japonii.
Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi uczyły nas na każdej lekcji, że Żydzi zabili Chrystusa, Syna Bożego, oraz że Hitler trafi do nieba, „ponieważ był ochrzczonym chrześcijaninem” (tak powiedziano mi po tym, jak wygłosiłam referat na temat książki o Holokauście).
Matka Roberts wyraziła się jasno: „Jako nieustępliwa Żydówka nigdy nie zobaczę oblicza Boga” – oświadczyła. Wygłosiła nam wykład o tym, że Żydzi będą nadal prześladowani, „dopóki nie przyjmą Jezusa Chrystusa jako [swojego] Pana i Zbawiciela”. Żaden z kolegów z klasy nie zabrał głosu.
To była siódma klasa. Wcześniej, gdy miałam zaledwie siedem lat, moja nauczycielka, Matka Joanna d’Arc – którą uwielbiałam – wzięła mnie z miłością za rękę i postawiła przed naturalnej wielkości figurą konającego w mękach Jezusa. Do dziś czuję ten ból – kto by nie poczuł? Ale wiedziałam, że Jezus nie jest moim Bogiem.
– Patrz, Racheline – powiedziała – spójrz nad jego koronę cierniową, tam jest napisane: „Jezus, Król Żydów”. Był Żydem, tak jak ty.
Spojrzałam w jej ciepłe oczy i zapytałam:
– Ale skoro był Żydem, to dlaczego muszę się nawrócić?
W szkole misyjnej wszystko kręci się wokół konwersji. Wtedy nie miałam wyboru i musiałam tam chodzić.
Islam stworzył własną narrację. Przejął fragmenty naszej Tory do Koranu, przywłaszczył sobie postacie Abrahama, Mojżesza oraz samą Jerozolimę. Zbudował meczety nad naszymi najświętszymi miejscami, zabraniając nam do nich wstępu. Wziął naszych proroków i nasze opowieści, uznając przy tym, że Żydzi wypisali swoje pisma, podczas gdy te prawdziwe należą rzekomo do islamu.
Ilu uczestników marszów pod hasłem „Od rzeki do morza” wie, że Żydzi mieszkali na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej na wieki przed narodzinami Mahometa? Ilu zdaje sobie sprawę, że żyliśmy jako pogardzani dhimmi drugiej kategorii, odmawiający przyjęcia islamu lub wyrzeczenia się własnej tożsamości?
Moja rodzina, wywodząca się z długiej linii egipskich i irackich Żydów zamieszkujących te tereny przed pojawieniem się islamu, funkcjonowała w tym systemie jako pogardzani, „brudni” Żydzi. Byliśmy obywatelami drugiej kategorii z nadania prawnego, zmuszanymi do płacenia specjalnego podatku, tolerowanymi, gdy było to wygodne, i karanymi bez prawa do odwołania, gdy przestawali nas potrzebować.
My, Żydzi z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, żyliśmy w ciągłej niepewności – współistnienie było iluzją, a rzeczywistość zbyt często naznaczona horrorem. Ojczyzny moich rodziców są dzisiaj całkowicie wolne od Żydów. Zapytajcie dlaczego.
Czy słyszeliście o Farhudzie w 1941 roku? O wypędzeniu z Egiptu w 1956 roku?
Prawie milion Żydów pozbawiono majątków i wygnano z krajów arabskich w ciągu jednego pokolenia lat 50. Nasze mienie skradziono, obywatelstwa i paszporty skonfiskowano, a dwuipółysięczne społeczności wymazano. Upokorzono nas i zamknięto przed nami drogę powrotu.
Dziś w Bagdadzie, w dawnym budynku szkoły żydowskiej, otwarto muzeum. Prezentuje ono przedmioty codziennego użytku oraz artefakty religijne po ludziach, których Irak zmusił do ucieczki z zaledwie jedną walizką. Nasze dziedzictwo stało się atrakcją dla ciekawskich. Jak ujęła to Dara Horn w swojej książce Ludzie kochają martwych Żydów – Irak jest czysty od Żydów.
Większość z nas, uchodźców z krajów arabskich, trafiła do Izraela. Wielu nie miało innego wyjścia, nawet jeśli w ubogim Izraelu lat 50. czekały na nich jedynie ciasne miasteczka namiotowe (maabarot).
Świat nas zignorował, przemilczał czystki etniczne dokonane na nas w całym świecie arabskim. Nikt nie pyta: „Gdzie podziali się wasi Żydzi?”
Przeżyliśmy Holokaust, pogromy, Farhud, straszliwe żniwo wojen w 1948, 1967 i 1973 roku oraz rzezie z 7 października.
I to my mielibyśmy się dopuszczać „ludobójstwa”? To oskarżenie jest obrzydliwe.
Słowo „ludobójstwo” zostało ukute przez Rafała Lemkina, polskiego Żyda, którego dziesiątki krewnych zamordowano w Holokauście.
A dzisiaj na uniwersytetach i w synagogach krzyczą do nas o „ludobójstwie” i oblewają nas farbą? O „czystkach etnicznych” wrzeszczą ludzie, którzy nigdy w życiu nie słyszeli słowa Farhud, którzy nie mają pojęcia o tym, czego moja matka była świadkiem w Bagdadzie w 1941 roku. Słyszałam te mrożące krew w żyłach krzyki we wspomnieniach mamy i w opowieściach babci o gwałtach, grabieżach i rzeziach.
Niedawno słuchałam Haviva Rettiga Gura w San Francisco. Powiedział: „Wiesz, kim są izraelscy Żydzi? To ci Żydzi, którzy nie dostali się do Ameryki”. Żydzi, którzy przeżyli Holokaust i nie mieli dokąd pójść. Żydzi, którzy ocaleli z pogromów na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej i również nie mieli ucieczki. Żydzi wypędzeni z ziem arabskich w latach 50., którzy nie znaleźli nigdzie indziej schronienia. A tak przy okazji – Żydzi ze Wschodu, czyli Mizrachijczycy, stanowią połowę żydowskiej populacji Izraela.
Zamiast zająć się realnymi problemami finansowanymi przez Katar i spółkę, zamiast rozgrywać przeciwko nam kartę „ludobójstwa”, charyzmatyczni rzecznicy islamizmu – tacy jak Zohran Mamdani czy Greta Thunberg – bezmyślnie powtarzają tę propagandę, twierdząc, że Izrael nie powinien istnieć.
Wojna to piekło, którego nikt nie powinien doświadczać. Ani Izraelczyk, ani Gazańczyk, nikt. Konflikt w Strefie Gazy stał się pretekstem do wysunięcia oskarżeń o ludobójstwo, sfabrykowanych przez Hamas. To wszak Hamas rozpoczął tę brutalną wojnę i to Hamas odmawia kapitulacji. Hamas liczy na śmierć jak największej liczby własnych cywilów, byle tylko realizować cel ostateczny: zniszczenie Izraela.
Dorastałam w powojennej Japonii. Spotkałam ocalałych z Hiroszimy i Nagasaki, widziałam ślady poparzeń i oszpecenia na ich ciałach. Widziałam zmęczonych wojną kalekich ludzi, żebraków i dzieci wyrywające sobie wszy z włosów na ulicach. Zobaczyłam mały wycinek piekła, jakim jest każda wojna.
Pamiętam, jak dorośli Japończycy rozmawiali o tamtych wydarzeniach, powtarzając: Hai, sensō maketa kara, ganbarō („Tak, przegraliśmy wojnę, teraz z determinacją ją odbudowujemy”). Poddali się. Odbudowali kraj. Odrzucili wojnę. Hamas robi dokładnie odwrotnie.
Ludobójstwo to celowe dążenie do zniszczenia i eksterminacji narodu. To słowo ma swoją wagę i znaczenie – właśnie dlatego, że wyrasta z tragedii, która nas spotkała.
Fakt, że Hamas dąży do wymordowania każdego Żyda w Izraelu, jest czystym ludobójstwem. Przywłaszczanie sobie naszej historii poprzez rzekome „ludobójstwo” w sytuacji, gdy to sam Hamas skazuje własnych ludzi na niewyobrażalne cierpienie, to element długofalowego planu likwidacji państwa żydowskiego.
Ludobójstwo? Która armia nastawiona na zagładę narodu ostrzega go przed atakiem? Siły Obronne Izraela zrzucają ulotki, wysyłają wiadomości tekstowe i wykonują telefony, informując mieszkańców Gazy, gdzie za chwilę uderzą, aby mogli się ewakuować.
To nie jest fizyka kwantowa. Gdyby Izrael naprawdę chciał ludobójstwa, dopełniłby go bez trudu.
13 października 2023 roku izraelskie wojsko wezwało około 1,1 miliona mieszkańców północnej Strefy Gazy do ucieczki na południe, z dala od linii frontu. Czy Egipt otworzył wtedy swoje granice? I kto zmusił kobiety, mężczyzn i dzieci w Gazie do pozostania na miejscu? Kto zamknął ich w tej pułapce?
Hamas.
„Nie będzie żadnych przesiedleń” – ogłosił Hamas z okrutnym eufemizmem w głosie. To oni ustawili blokady na głównych drogach prowadzących na południe, uniemożliwiając cywilom ucieczkę.
Hamas potrzebuje ludzi tam, gdzie spadają bomby. Hamas potrzebuje śmierci dzieci, by zdobyć poparcie opinii międzynarodowej. Hamas otwarcie deklarował, że jest gotów poświęcić jak największą liczbę własnych obywateli, byle zyskać przychylność świata i doprowadzić do unicestwienia Żydów oraz likwidacji Izraela.
Zamiast powszechnego oburzenia i potępienia barbarzyńskiego ataku Hamasu na bezbronnych ludzi, kobiety, dzieci i niemowlęta z 7 października – których sprawcy z dumą nagrywali na kamerach nasobnych gwałty i ścinanie głów – już następnego dnia, 8 października, ruszyły masowe protesty… przeciwko „ludobójstwu” dopuszczanemu się przez Izrael.
Karta Hamasu przysięga śmierć Izraelowi i śmierć Żydom. Realizują tę obietnicę w praktyce – przed kamerami, w każdym swoim ruchu. Tak wygląda prawdziwy zamiar ludobójstwa. Oni odrzucają samo pojęcie współistnienia. Chcą jednego państwa, w którym nie ma dla nas miejsca.
Izrael, choć niedoskonały – jak każde państwo – wielokrotnie próbował doprowadzić do rozwiązania dwupaństwowego. Nie powinnam tego ciągle powtarzać, ale świat tak łatwo o tym „zapomina”. Chcieliśmy skrawka własnego kraju, bez względu na jego rozmiar – godziliśmy się na podziały, dzieliliśmy ziemię wielokrotnie. Próbowaliśmy iść na ustępstwa, w odpowiedzi słysząc za każdym razem twarde „nie”.
Zgodnie z islamiści doktryną, jeśli jakaś ziemia raz trafi pod panowanie islamu – jak stało się z Palestyną za czasów Imperium Osmańskiego – nigdy nie może powrócić w ręce dawnych właścicieli.
Każda odmiana nienawiści do Żydów głosi to samo: Żyd jest źródłem wszelkiego zła, a świat zazna spokoju dopiero wtedy, gdy zostanie ukarany. Dwa tysiące lat temu powieszono Żyda na krzyżu, by dźwigął grzechy całego świata. Dziś to Izrael – Żyd wśród państw – nosi brzemię grzechów globu: całego kolonializmu, rasizmu, każdej wojny i niesprawiedliwości, z powodu której Zachód czuje się winny. Wszystko to zrzucono na barki jednego żydowskiego państwa wielkości New Jersey.
Słowo „ludobójstwo” nie zostanie nam odebrane ani wypaczone po to, by odwrócić naszą historię, nasz Holokaust i obrócić je w akt oskarżenia przeciwko nam. Nie pozwolimy, abyście po raz kolejny przybili nas do krzyża.
Przywłaszczenie kulturowe kończy się na „ludobójstwie”
Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: Uncategorized

