W niewielkim miasteczku istnieje mały domek dla osób inaczej myślących. W pokojach tego domku, gdzie zakratowane okna zabezpieczające zewnętrzny świat ograniczają widok na ten świat, dwie bezimienne dusze znalazły swoje schronienie i podobny do siebie los. Jedna z nich cierpiała na głęboką depresję, druga na schizofrenię.

W tym zamkniętym środowisku, pełnym indywidualnych incydentów, pielęgniarki i lekarze rzadko mają czas, by zagłębić się w dłuższe rozmowy z mieszkańcami tego domka. Każdy następny dzień mieszkańców przynosi ze sobą zapach chloru, bezduszne światło szpitalnych korytarzy i widok zakratowanych okien, które przypominają im o ich niesprawiedliwej izolacji od reszty świata.

Początkowo obie te, losem związane dusze, choć samotne, znalazły w sobie wsparcie. Spacerowali razem po ozdobnie zakratowanych hallach, dyskutując na temat bytu i niebytu, próbując złapać oddech świeżego powietrza w powtarzających się i podobnych do siebie jasnoszarych korytarzach. Depresyjna osoba starała się zrozumieć chorobę schizofrenicznej, a ta na odwrót, ale środowisko domku było jakby zamykającą się pułapką, która ograniczała ich ruchy i tok żywego myślenia.

Pielęgniarki i lekarze, jak zwykle zatopieni w swoich codziennych obowiązkach, nie mają czasu, aby naprawdę zrozumieć głębokie potrzeby mieszkańców tego domka. Przechodzą obok, rozdając leki i sprawdzając parametry zdrowia, ale rzadko się zatrzymują, by posłuchać, jakie historie chcą opowiedzieć zamknięci w wewnętrznym świecie mieszkańcy tego domka.

W międzyczasie depresyjna osoba stawała się coraz bardziej zanurzona w mrocznym świecie własnych myśli, zmagając się z ranionym sercem i samotnością, która tylko się pogłębiała. Podczas gdy schizofreniczna osoba, choć początkowo czerpała radość z obecności bratniej duszy, zaczęła się coraz bardziej zamykać w własnym, niezrozumiałym świecie wizji i dźwięków.

Telewizor w wieloosobowym pokoju tego domku stał się jedynym oknem na zewnętrzny świat. Chociaż życie tych dwóch osób było fizycznie ograniczone do tego domku, widziały piękno zewnętrznego świata poprzez ekran telewizora, oglądając programy o naturze, kulturze, wiadomości i filmy opisujące codzienne i prawdziwie dramatyczne ludzkie życie. To było jedno z niewielu źródeł rzeczywistości, które jeszcze do nich docierało i ich oświetlało.

Schizofreniczną osobę, zanim się pogrążyła w paralelny, niezrozumiały dla postronnych świat, fascynowała fizyka kwantowa. Studiowała ją z pasją, a jej umysł był pełen pomysłów i nowych teorii. Nim jednak mogła podzielić się swoim talentem z resztą świata, los jej życia zaczął ją coraz bardziej ograniczać, pozbawiając szansy na pełne wykorzystanie umysłowego potencjału.

Siostra schizofrenicznej osoby mieszkała za granicą i była jedynym człowiekiem łączącym tą osobę z ciepłą rzeczywistością. W trakcie rzadkich wizyt siostra była świadkiem pogarszającego się stanu zdrowia ukochanej dla niej osoby. Była coraz bardziej zrozpaczona, widząc, jak jej najbliższa sercu osoba powoli traciła całkowity kontakt z rzeczywistością, a owoce talentu, które mogła przekazać światu, zostaną na zawsze pogrzebane.

Ostatecznie, depresyjna osoba doszła jako tako do siebie, opuściła domek i próbowała szukać innych form pomocy. Odeszła ze świadomością o tym, że na zawsze pozostawia schizofreniczną osobę samą w swoim zamkniętym świecie, gdzie telewizor, zakratowane okna i rzadkie wizyty siostry stanowią jedyną łączność z przytulnym, ciepłym, zewnętrznym, pulsującym życiem światem. Światem, gdzie zestresowani i zalatani pielęgniarki i lekarze nadal będą krążyć wokół mieszkańców tego domka, nie mając ani czasu, ani możliwości dostrzec, że każdy mieszkaniec tego zabezpieczonego domku jest unikalnym człowiekiem z własnymi niespełnionymi potrzebami, niewykorzystanym talentem oraz w przebłyskach zdrowej świadomości ulotnym marzeniem o tętniącym życiu po drugiej stronie telewizyjnego ekranu.

Wszystkie wpisy Alika TUTAJ