Chociaż to jego „wkład w filozofię” przyniósł mu w 2000 roku znakomitą Nagrodę Izraela, jest on najbardziej znany z kierowania komitetem, który opracował doktrynę oksymoronicznej „czystości broni”. Nieważne, że została ona zaktualizowana bez jego udziału kilka lat po tym, jak wojsko po raz pierwszy rozesłało ją do wszystkich jednostek w grudniu 1994 r.; dokument jest trwale oznaczony nazwiskiem Kashera.

I tak powinno być, ponieważ to on stoi za podstawowymi zasadami, które zagrażają żołnierzom na polu bitwy. Dlaczego jest to uważane za „moralne” dążenie, a nie wręcz przeciwnie, jest pytaniem z polityczną odpowiedzią.

Podczas gdy Kasher może szydzić z takiej sugestii, jego aktywizm rezygnuje z tego. Weźmy na przykład jego uwagi na wiecu pod koniec zeszłego miesiąca w Modi’in.

Otwierając swoje przemówienie, wskazując na żołnierza z tego miasta zabitego w walce w Rafah, Kasher stwierdził, że ten młody człowiek i inni jemu podobni polegli „na próżno”. Stwierdził, że ich śmierć była spowodowana ambicją premiera Benjamina Netanjahu, by pozostać u władzy.

Netanjahu nie był też jego jedynym celem. Nie, cofnął się w czasie o ponad sto lat, aby zszargać reputację żydowskiego bohatera narodowego Josepha Trumpeldora.

Niezależnie od tego, czy jest to fakt, czy miejska legenda, ostatnie słowa Trumpledora – gdy zmarł z powodu ran odniesionych podczas obrony Tel Hai w 1920 roku – brzmiały: „Dobrze jest umrzeć za naszą ojczyznę [kraj]”.

Nazywając to stwierdzenie „głupim”, Kasher ogłosił: „Źle jest umierać za nasz kraj”.

Co gorsza, dla swoich zgubnych celów powoływał się na Dawida Ben-Guriona. Zapożyczając z wypowiedzi Ben-Guriona z wybuchu II wojny światowej, że „musimy pomóc Brytyjczykom walczyć w wojnie tak, jakby nie było »Białej Księgi« i walczyć z »Białą Księgą« tak, jakby nie było wojny”, Kasher oświadczył, że protestujący muszą „walczyć z rządem tak, jakby nie było Hamasu i walczyć z Hamasem tak, jakby nie było rządu”.

Tylko profesor filozofii może być tak zawiły i zachować przy tym twarz. W końcu to politycy podejmują decyzje, które armia musi wykonać.

Rozwiązanie tej zagadki było nieszablonowe: przedterminowe wybory. Tak, wyjaśnił, konieczne jest „zdezynfekowanie” „moralnie brudnego” rządu poprzez zastąpienie go nieskażonymi „normalnymi i moralnymi” przedstawicielami.

Hiperbola była nie tylko typowa; przypominała, dlaczego Izraelczycy odrzucili lewicę przy urnach wyborczych 1 listopada 2022 roku.

W wywiadzie dla radia Kan News, niecałe dwa tygodnie po utworzeniu koalicji, Kasher – prominentna postać w obozie „każdy oprócz Bibiego” – wypowiedział się na temat planu reformy sądownictwa. To część platformy, którą poparli wyborcy.

„Urodziliśmy się w państwie, które chciało być demokratyczne; przez dziesięciolecia byliśmy demokratycznym krajem” – oświadczył. „A teraz chcą nas zmienić w inny rodzaj kraju, który przestanie być demokratyczny”.

Nowy rząd, jak zauważył, „nadal będzie nazywał siebie demokratycznym, w sposób, w jaki reżimy komunistyczne nazywały siebie »ludowymi« demokracjami”. Być może nieumyślnie ujawnił, że tak naprawdę jest to kraj, którym gardzi.

„Nasza kultura to kultura kłamstw i udawania, [w której ludzie] stwierdzają, co chcą, bez związku z faktami. … Nie będziemy demokracją. Będziemy czymś innym – rodzajem [podmiotu], którego honorowanie nie ma moralnego uzasadnienia”.

Izraelska „drapieżna” większość parlamentarna „tyranów”, narzekał Kasher, może anulować wolność słowa, zatrudnienia i romantycznych preferencji. Najwyraźniej zapomniał, że Amir Ohana, otwarcie homoseksualny, żonaty ojciec bliźniaków, został właśnie mianowany przewodniczącym Knesetu przez tych właśnie „łobuzów”.

Zapytany o op-ed, który napisał, w którym potępił, że naród żydowski przeszedł dwie „mutacje”, jedną haredi, a drugą nacjonalistyczną, Kasher odpowiedział twierdząco, z jednym zastrzeżeniem: że nie nawiązywał do bakterii i wirusów, ale raczej do „znaczącej zmiany przenoszonej z pokolenia na pokolenie”.

Kiedy już pozbył się metafory COVID-19, powtórzył swoją niechęć do nacjonalistów i haredim, których „dyktatorski reżim doprowadzi do moralnego upadku kraju”.

W następstwie masakry z 7 października, podczas gdy IDF prowadzi odważne wysiłki w celu zniszczenia Hamasu i uratowania zakładników, ktoś tak szanowany jak Kasher mógł zachować odrobinę dyskrecji przed wyrażeniem swoich ekstremistycznych poglądów.

Najwyraźniej jednak atakowanie Bibiego i demonizowanie izraelskiej kultury znajduje się wyżej na liście jego priorytetów niż pokonanie prawdziwie ludobójczych wrogów państwa żydowskiego.

Profesor Asa Kasher