To tragiczne pytanie nie musiało być wczoraj powtarzane. Ci, jak ten reporter, którzy pamiętają 7 października minuta po minucie, nie mogą zapomnieć, jak od momentu rozpoczęcia ostrzału rakietowego oczy wszystkich desperacko wpatrywały się w niebo, szukając izraelskich myśliwców.

Spodziewaliśmy się, że w końcu wykurzą terrorystów, zniszczą wyrzutnie rakiet, zbombardują setki wkroczonych na południu, a następnie tych w Gazie, i osłaniają odwet armii.

Tak się nie stało. Spustoszenie cichego nieba pośród huku rakiet Hamasu było tłem masakry tamtego dnia.

Ale tym razem izraelskie siły powietrzne (IAF) wysłały swoje myśliwce w ogromnej liczbie – prawdopodobnie ponad sto – przed katastrofą, wykonując uderzenie wyprzedzające na wyrzutnie rakiet Hezbollahu gotowe do ataku na centralny Izrael. O 5 nad ranem wszyscy obudziliśmy się z ciągłym rykiem na niebie, gdy IAF rozbiły planowany atak grupy terrorystycznej.

Nie jest to pierwsze uderzenie prewencyjne IAF. Następuje po irańskim ataku rakietowym i dronowym z 14 kwietnia, w którym morderczy atak został zablokowany nie tylko przez Żelazną Kopułę, ale także przez F-35. Następnie, 19 lipca, atak Huti na Izrael spotkał się z bombardowaniem przez IAF portu Hodeida oddalonego o 1800 mil od Izraela. Sytuacja się zmieniła.

Tym razem Izrael poradził sobie jeszcze lepiej dzięki obfitym informacjom z Mossadu o tym, gdzie znajdują się pociski (3000 z nich nigdy nie zostało wystrzelonych), kiedy zostaną wystrzelone i w co zamierzają uderzyć. Przywódca Hezbollahu Hassan Nasrallah musi teraz wierzyć, że informacje pochodziły z jego własnych kręgów. I tak zakończyła się jego operacja „zemsty” za zamordowanie przez Izrael jego „brata broni”, mistrza terroru Fuada Shukra.

Być może Nasrallah zdał sobie sprawę, jak bardzo potrzebował swojego Szukra, eksperta w dziedzinie terroryzmu i architekta kampanii ataków skierowanych na północ Izraela, która rozpoczęła się 8 października ubiegłego roku.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu położył kres marzeniom Nasrallaha o zemście. Uniemożliwił również Hezbollahowi chęć zaatakowania Tel Awiwu, w tym kwatery głównej IDF i Mossadu. Zamiast po prostu czekać na atak, a następnie odpowiedzieć, jak to miało miejsce wcześniej, Izrael przejął inicjatywę i zaatakował.

Przesłanie jest jasne: nie będzie więcej 7 października. Wrogowie Izraela mogą przestać fantazjować o kolejnym ataku z zaskoczenia na Izrael, który tylko odpowie, nigdy nie uprzedzi. Te czasy już minęły. Dziś polityką jest wyprzedzanie.

Jednak, jak stwierdził Netanjahu, „to nie koniec historii”. Wie, że spokój jest tylko tymczasowy. Z pewnością nie jest to pokój i bezpieczeństwo dla północy, z miastami takimi jak Kiryat Shmonah opróżnionymi z mieszkańców i rodzinami rozproszonymi po hotelach w całym kraju.

Z pewnością potworna irańska sieć terroru będzie kontynuować swoją desperacką kampanię napędzaną nienawiścią, antysemityzmem i fanatyzmem religijnym, której ostatecznym celem jest unicestwienie samego Zachodu. Iran kontynuuje projekt budowy bomby atomowej. Korzysta przy tym z rosyjskiej i chińskiej ochrony. Huti bez wątpienia czynią przygotowania, ponieważ Nasrallah wezwał ich do jak najszybszego działania.

Ale teraz wszyscy już wiedzą: Izraelskie samoloty są w powietrzu, a Netanjahu nie boi się wydać rozkazu. Wie bowiem, że wojna nie może się zakończyć, dopóki mieszkańcy północy nie wrócą do domów, a porwani nie połączą się z rodzinami.

Izraelskie siły powietrzne uderzają