Czy Doktryna Monroe zostanie ożywiona w obliczu rosnącego militarnego, ekonomicznego i dyplomatycznego umocnienia się irańskich ajatollahów w Ameryce Łacińskiej?! Ajatollahowie dążą do podważenia strategicznej pozycji USA w ich własnym „miękkim podbrzuszu” i doprowadzenia „Wielkiego Amerykańskiego Szatana” do uległości. Czy na tym niepokojącym tle Stany Zjednoczone mogą sobie pozwolić na trwanie w opcji dyplomatycznej wobec Iranu, czy też powrócić do maksymalnych sankcji gospodarczych prezydenta Trumpa, które okazały się możliwe do odwrócenia, powstrzymując się jednocześnie od przeprowadzenia trwałej zmiany reżimu?

*Po ponad czterech dekadach systematycznej penetracji Ameryki Łacińskiej, Iran osiąga swój pełny potencjał geopolityczny na półkuli zachodniej, rozmieszczając aktywa wojskowe i uzbrojenie w regionie. Celem Teheranu jest doprowadzenie do walki ze Stanami Zjednoczonymi….. Siły Zbrojne Wenezueli są pierwszą armią Ameryki Łacińskiej, która dzięki wsparciu Iranu posiada na swoim wyposażeniu uzbrojone drony. W 2021 roku Wenezuela zaczęła otrzymywać dostawy wyprodukowanych w Iranie precyzyjnych pocisków rakietowych krótkiego zasięgu, które prawdopodobnie zostaną wykorzystane do uzbrojenia dronów….”

*Warszawa, Polska, Defense Industry Europe donosi, że „irańskie dostawy systemów wojskowych do Wenezueli wywołują poważne obawy w Ameryce Południowej. Irańskie łodzie rakietowe klasy Zolfaghar (zmodyfikowana wersja północnokoreańskiego IPS-16) uzbrojone w pociski przeciwokrętowe Nasr-1 zaobserwowano podczas parady morskiej w Wenezueli 24 lipca 2023 r. [Czy ajatollahowie zamierzają eksportować piractwo Houthi na Morzu Czerwonym na Morze Karaibskie i konflikt terytorialny Wenezuela-Gujana?] Irański przemysł obronny wykorzystuje słomiane firmy do pozyskiwania komponentów podwójnego zastosowania wykorzystywanych w produkowanych lokalnie systemach wojskowych….. Iran wykorzystuje Wenezuelę jako swoją bazę w Ameryce Południowej, zamierzając uderzyć w amerykańskie interesy….”

* Journal for Iranian Studies z siedzibą w Rijadzie wskazuje, że „znacząca i rosnąca obecność Iranu w Ameryce Łacińskiej [jest zauważana] wśród rządów utrzymujących wrogie stosunki ze Stanami Zjednoczonymi. [Istnieje] progresja współpracy irańsko-latynoamerykańskiej od stosunków dyplomatycznych, kulturalnych i handlowych do podpisywania umów wojskowych i eksportu irańskiej technologii wojskowej, zwłaszcza dronów…. do Ameryki Łacińskiej, która stanowi region krytyczny dla interesów narodowych i bezpieczeństwa USA….. Fabryka dronów została założona [w Wenezueli] ponad dekadę temu za kadencji Hugo Chaveza….. Te umowy handlowe i wojskowe pomagają Iranowi obejść międzynarodowe sankcje i embargo ONZ na broń z 2007 r., zapewniając irańskim firmom powiązanym z [wskazanym przez Departament Stanu USA jako terrorystyczny] Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej miejsce do obecności poza granicami Iranu, niezależnie od sankcji….. Minister obrony Boliwii, Edmundo Novillo, ujawnił, że porozumienie [Iran-Boliwia] obejmowało postanowienia dotyczące nabycia dronów i łodzi mających na celu monitorowanie granic regionalnych….. [Podkreślił, że Boliwia potrzebuje usług serwisowych dla swoich samolotów i helikopterów [opłacanych przez lithium], uznając wiedzę techniczną oferowaną przez Iran w tym zakresie….”.

*Według The Latin Times z siedzibą w Nowym Jorku, „Iran zwiększa swoją obecność wojskową w Wenezueli…., zakładając bazę rozwoju dronów [”predatorów”] w bazie lotniczej El Libertador, gdzie prowadzone są szkolenia dla wenezuelskiego personelu wojskowego….. Irańskie linie lotnicze Mahan Air wykonują bezpośrednie loty między Caracas a Teheranem, naruszając międzynarodowe sankcje poprzez transport wenezuelskiego złota w zamian za irańską ropę….”

*Irańscy ajatollahowie rozszerzyli swoją obecność w Ameryce Łacińskiej w kierunku Morza Karaibskiego we współpracy z Wenezuelą Nicolasa Maduro, militarnie, ekonomicznie i dyplomatycznie, wspierając roszczenia terytorialne Maduro w Gujanie (wbrew umowie arbitrażowej z 1899 r. pod przewodnictwem USA), którą Maduro uważa za sojusznika USA. W rzeczywistości przyspieszona współpraca wojskowa między USA a Gujaną była odpowiedzią na rosnącą obecność wojskową Wenezueli wzdłuż granicy z Gujaną, która obejmuje irańską pomoc w budowie lądowiska i poligonu obok granicy z Gujaną.

*Irańskie (a także rosyjskie i chińskie) wsparcie wzmocniło militarną groźbę Maduro dotyczącą okupacji gujańskiego regionu Essequibo, który jest wielkości Florydy (2/3 powierzchni Gujany). Wody terytorialne Essequibo mają wpływ na dostęp z Morza Karaibskiego do Oceanu Atlantyckiego i nielegalny handel morski prowadzony tam z udziałem irańskich ajatollahów i Hezbollahu.

*Essequibo jest bogate w przybrzeżne złoża ropy naftowej i gazu ziemnego (odkryte głównie w połowie lat 2010.), złoto, boksyt, diamenty i inne zasoby naturalne. Jak wynika z raportu Komisji Gospodarczej ONZ ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów z 2023 r., przewiduje się, że znaczące odkrycia ropy naftowej ExxonMobile sprawią, że Gujana stanie się ^czwartym co do wielkości producentem ropy naftowej na świecie do 2035 r., przewyższając kraje takie jak USA, Meksyk i Norwegia. Ponadto, ropa naftowa w Gujanie ma znaczną przewagę konkurencyjną na rynku węglowodorów, a większość jej zasobów to lekka ropa naftowa o niższej niż przeciętna emisji dwutlenku węgla i niskich kosztach wydobycia.

* 46 lat autodestrukcyjnej amerykańskiej opcji dyplomatycznej wobec irańskich ajatollahów i 40 lat odwracalnych sankcji gospodarczych wobec Iranu, w tym maksymalnych, paraliżujących sankcji prezydenta Trumpa, nie zdołało zmoderować irańskich ajatollahów. Ta porażka pokazała, że jedynym sposobem na zakończenie nieuczciwego postępowania ajatollahów, a tym samym zminimalizowanie poziomu wojen i terroryzmu, jest przeprowadzenie nieodwracalnej zmiany reżimu.

Irańscy ajatollahowie rozszerzają inwazję na półkulę amerykańską (Morze Karaibskie)