*Kluczowy wkład Izraela w powstrzymywanie, minimalizowanie i eliminowanie potencjału nuklearnego, balistycznego, konwencjonalnego i terrorystycznego Iranu – który stanowi wyraźne i realne zagrożenie dla wszystkich proamerykańskich reżimów arabskich, a także dla bezpieczeństwa narodowego i wewnętrznego Stanów Zjednoczonych – został wykazany podczas ofensyw izraelskich sił powietrznych w październiku 2024 r. i czerwcu 2025 r., które zniszczyły irańskie siły powietrzne, systemy obrony powietrznej i potencjał balistyczny.

*Ofensywa sił powietrznych Izraela na Iran w dniu 13 czerwca 2025 r. utorowała drogę do udanego bombardowania przez Stany Zjednoczone w dniu 21 czerwca 2025 r. trzech głównych irańskich instalacji jądrowych, bez przeszkód ze strony irańskich sił powietrznych i obrony powietrznej, zniszczonych wcześniej przez izraelską ofensywę. Żaden inny sojusznik Stanów Zjednoczonych nie byłby w stanie wykazać się taką inteligencją i zdolnościami operacyjnymi, co nadaje wyjątkową wartość dodaną amerykańskiej postawie odstraszania, zarówno w regionie, jak i na arenie międzynarodowej.

*Kluczowe zniszczenie przez Izrael strategicznej pozycji Iranu w Libanie, Syrii i Strefie Gazy oraz wynikające z tego osłabienie jego pozycji w Iraku i Jemenie, doprowadziło do wyeliminowania Iranu z regionalnych rozmów dotyczących losu jego sojusznika, Hamasu, ułatwiając Stanom Zjednoczonym niekwestionowaną dominację w tym procesie.

*Zniszczenie przez Izrael potencjału terrorystycznego Hamasu pozwoliło przynajmniej tymczasowo wyrwać proamerykańskie reżimy – Egipt, Jordanię, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie – spod wpływów Hamasu i jego „macierzystej organizacji”, Bractwa Muzułmańskiego, którego celem jest obalenie wszystkich islamskich reżimów narodowych i ustanowienie uniwersalnego społeczeństwa muzułmańskiego rządzonego przez islam jako „jedyną religię wyznaczoną przez Boga”.

*Zmiażdżenie przez Izrael głównego przedstawiciela Iranu, Hezbollahu, doprowadziło do rozbicia prorosyjskiego reżimu Assada w Syrii, a także do ewakuacji rosyjskich sił zbrojnych z bazy morskiej w Tartus (założonej w 1971 r.) i bazy lotniczej w Khmeimim (założonej w 2015 r.), co poważnie osłabiło strategiczną pozycję Rosji – a tym samym wzmocniło strategiczną pozycję USA – w Syrii, Libanie, we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego i w Libii.

*W czerwcu 1982 r. izraelska operacja „Mole Cricket 19” zniszczyła 20 obsługiwanych przez Syrię radzieckich baterii rakiet ziemia-powietrze – które Stany Zjednoczone uważały za nie do zdobycia – dzięki innowacyjnym taktykom bojowym i technologii, w tym przełomowym środkom przeciwdziałania elektronicznego zakłócającym śledzenie radarowe. W największej walce powietrznej od czasów wojny koreańskiej zestrzelono 82 radzieckie samoloty Mig pilotowane przez syryjskich pilotów (bez strat po stronie izraelskiej). Wnioski z izraelskiej operacji z czerwca 1982 r. zostały włączone do programu szkoleniowego i taktyki bojowej Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.

*Operacja Entebbe z 1976 r. pokazała elitarne zdolności Izraela w zakresie zwalczania terroryzmu, znacząco zainspirowała amerykańskie operacje antyterrorystyczne i przyspieszyła decyzję USA o utworzeniu wysoko wyszkolonej jednostki antyterrorystycznej Delta Force.

*Zwycięstwo Izraela w wojnie Jom Kippur w 1973 r. – ułatwione przez zaawansowane systemy wojskowe USA – nad uzbrojonym przez Związek Radziecki Egiptem doprowadziło do zmiany orientacji Egiptu ze strategicznego sojusznika ZSRR i radykalnych reżimów arabskich (np. Syrii i Iraku) na strategicznego sojusznika USA i umiarkowanych reżimów arabskich (np. Arabii Saudyjskiej).

*Zniszczenie przez Izrael w 1967 r. egipskiej armii, wyposażonej i wyszkolonej przez Związek Radziecki, zniweczyło dążenia Egiptu do uzyskania pozycji przywódcy panarabskiego wspieranego przez Związek Radziecki. Prezydent Egiptu Nasser dążył do obalenia wszystkich reżimów proamerykańskich (np. 70 000 egipskich żołnierzy w Jemenie miało na celu obalenie proamerykańskiego reżimu saudyjskiego) i przekazania kontroli nad ropą naftową z Półwyspu Arabskiego reżimom prosowieckim w czasie, gdy Stany Zjednoczone były w dużym stopniu uzależnione od importu ropy z Zatoki Perskiej. Zwycięstwo militarne Izraela uchroniło Stany Zjednoczone przed poważnym ciosem gospodarczym i zagrożeniem dla bezpieczeństwa narodowego, jednocześnie uniemożliwiając ZSRR osiągnięcie spektakularnego sukcesu w zakresie bezpieczeństwa narodowego.

Powyższe fakty podkreślają rolę Izraela jako wyjątkowego sojusznika Stanów Zjednoczonych, który stanowi wartość dodaną, a ponadto pełni funkcję wiodącego centrum innowacji dla amerykańskiego sektora zaawansowanych technologii, sprawdzonego w boju laboratorium dla amerykańskich sił zbrojnych oraz amerykańskiego przemysłu obronnego i lotniczego (oszczędzając Stanom Zjednoczonym miliardy dolarów na badaniach i rozwoju, zwiększając eksport USA i rozszerzając zatrudnienie w USA), salonu wystawowego demonstrującego przewagę amerykańskich systemów wojskowych nad globalną konkurencją, przełomowego źródła wywiadu oraz największej amerykańskiej bazy wojskowej, która nie wymaga obecności amerykańskich żołnierzy.

Wszechstronne korzyści dla Stanów Zjednoczonych wynikające z postawy odstraszającej Izraela