Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Przedmowa / nota od autora – TUTAJ

Kręta ścieżka 

Kiedy wiatr zmartwień dął
w zakamarki jej życia,
nie przestawała wierzyć, 
że z wszystkim sobie poradzi. 
Choć bała się, 
że tego nie udźwignie, 
zżyła się z codziennymi troskami. 
Stały się dla niej wyzwaniem.  
Szeptała: 

− Rozwiązywanie problemów
to moja specjalność. 

Nawet 
kiedy kręta ścieżka 
była ciężka do przebrnięcia
 − szła dalej. 
Nie poddawała się! 
Czuła się silna. 
Choć czasami ze zmęczenia
brnęła chwiejnym krokiem
była jak 
 − diament,
 − korund. 

Była kobietą!
__________

Przebiśniegi 
Profesor Jolancie Misiewicz 

To wydawało się nierealne, 
a jednak stało się kolejny raz!

Zdumiona patrzyła na nią 
gdy ta spała.
Różnobarwne igły zdobiły jej ciało, 
ratowały życie, budziły.
W otulinie niepewności 
przyjaciółka niecierpliwie 
czekała na jej wybudzenie.
Szeptała do niej, 
jednak słyszała tylko dźwięk respiratora. 
Przerywał ciszę. 

Niepokój, oczekiwanie, nadzieja − 
to pozwalało wierzyć, 
że stanie się cud.
Choć lekarka powiedziała:

 − To jest oddział ostatni!

Wbrew jej przypuszczeniom
zaczęło się powolne przebudzenie.
Powrót do świata,
w którym maszyny
stawały się już wspomnieniem.

Struny rzeczywistości 
były mocno nadszarpnięte, 
pamięć powracała powoli.
Lecz radość, 
że znowu udało się powrócić
jaśniała jak polana 
usłana przebiśniegami.

RECENZJA – TUTAJ

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ