Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Przedmowa / nota od autora – TUTAJ

Wózek

W sobie szukała
chęci do czegokolwiek
− wyjścia z łóżka
− do życia.

Szukała motywacji,
by choć jeszcze raz zawalczyć.
Wciąż nie widziała celu!

Kiedy nadal leżała w szpitalu
odwiedziła ją koleżanka.
Choć znały się bardzo krótko
była dla niej jak siostra.

− Spróbuj! Jesteś silna!
Wózek jest dla ludzi. Uwierz mi!
Nauczysz się żyć w nowej rzeczywistości,
świata widzianego z innej perspektywy.

Spojrzała na nią z niedowierzaniem.
Cichym, schorowanym głosem
powiedziała:

− Nie! Nie teraz!
Kiedy jeszcze nie chodziłam,
byłam wożona, tak zaczynałam
i tak skończę.
Nie poddam się!

Każdy koniec
może mieć nowy początek.
Bardzo łatwo jest przegrać,
tylko po co… ?

Jedynaczka

Pierwszy krok
w stronę nieznanego,
początek − być może −
nie wymaga odwagi.
Ciekawość świata,
doznań i −
taka moda,
takie czasy.
Nie odmawia się wstrzyknięcia,
połknięcia, wciągnięcia…

Skoro Inni mogą, to czemu nie ja?
− myślała.

Obok szpitalnego łóżka
szlochali rodzice, modlili się, by
stał się cud.
Pytali:

Po co? Dlaczego?

Za chwilę pozornej przyjemności
− ona straciła wszystko!
Oni…

RECENZJA – TUTAJ

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ