Barry Shaw

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł Barry’ego Shawa stanowi gorzkie rozliczenie z izraelską polityką naiwności wobec Palestyńczyków, argumentując, że zarówno Hamas, jak i Autonomia Palestyńska, napędzane ideologią zniszczenia Izraela, wykorzystały izraelskie gesty pokoju i pomoc gospodarczą do budowy militarnej infrastruktury terroru, w tym podziemnych tuneli, co ostatecznie doprowadziło do tragedii 7 października i pozostawiło Izrael w obliczu egzystencjalnego zagrożenia.

Dzień 7 października na zawsze zapisze się w historii Izraela jako data naznaczona głębokim bólem i żalem.

Wydarzenia te obnażyły naiwność Izraela oraz błąd polegający na pokładaniu nadziei i wiary w podmiocie, który nigdy nie zamierzał żyć w pokoju i dobrobycie obok państwa żydowskiego.

Spójrzmy na to, co pozostawiliśmy, wywożąc z Gazy ostatniego Żyda w 2005 roku. Ekshumowano nawet zmarłych, przenosząc ich z terenów, które dziś stanowią jedynie skrawek dawnego, strategicznie okrojonego Izraela. Podarowaliśmy im nie tylko ziemię, ale także bogate sady, kwitnący przemysł turystyczny i gotową infrastrukturę.

Wszystko to poświęcono w geście nadziei na pokój. Jak jednak odpowiedzieli na to Palestyńczyki? Wybierając drogę konfliktu.

Nawet jeśli Fatah i OWP próbowały rywalizować z Hamasem pod względem skali zamachów, palestyńscy wyborcy uznali te ruchy za zbyt umiarkowane, dlatego poparli Hamas, który otwarcie obiecywał wymordowanie większej liczby Żydów. Zwycięstwo Hamasu w wyborach do Palestyńskiej Rady Legislacyjnej w styczniu 2006 roku udowodniło, że większość społeczeństwa wolała partię dążącą do zniszczenia Izraela.

Hamas – podobnie zresztą jak Fatah i OWP – konsekwentnie odrzuca samo istnienie Izraela. Choć na forum międzynarodowym posługują się językiem dyplomacji, u siebie propagują całkowite odrzucenie państwa żydowskiego. Obie główne frakcje palestyńskie promują ataki terrorystyczne, eufemistycznie nazywając je „zbrojnym oporem” – w rzeczywistości nie walczą bowiem z okupacją, lecz z samą egzystencją Żydów.

Po wycofaniu się Izraela w Strefie Gazy doszło do krwawej wojny domowej, w której Hamas krwawo stłumił struktury Fatahu, przechodząc do całkowitej kontroli nad enklawą.

W tym okresie Izrael – za zgodą międzynarodową – zezwolił na transfer miliardów dolarów pomocy z Kataru. Pieniądze te miały wspierać mieszkańców, lecz zostały przekształcone przez Hamas w potężną, podziemną sieć terroru, zbudowaną pod domami, szkołami, szpitalami i obiektami ONZ. Izrael i społeczności międzynarodowe wykazały się naiwnością, nie weryfikując realnego przeznaczenia tych funduszy ani roli personelu międzynarodowego.

Mentalność palestyńska wciąż opiera się na zakorzenionej w edukacji nienawiści. Szkoły pod rządami Autonomii Palestyńskiej w Ramallah wciąż gloryfikują terrorystów, a obozy letnie uczą dzieci nienawiści do Żydów. Z kolei palestyńskie siły policyjne, wbrew porozumieniom międzynarodowym, zostały przekształcone w zmilitaryzowane formacje szturmowe.

Obecne zapowiedzi kolejnych wyborów pod rządami Mahmuda Abbasa nie zmieniają fundamentalnego problemu. Z badań opinii publicznej wynika, że największym poparciem cieszy się odsiadujący dożywocie terrorysta Marwan Barghouti – twórca Brygad Męczenników Al-Aksa, który dla wielu Palestyńczyków stał się narodowym bohaterem. Barghouti planuje przekształcić struktury Tanzim w nowy front wymierzony w Izrael od strony Zachodniego Brzegu.

Mieszkając w Netanji, zaledwie kilkanaście minut od wybrzeża, na co dzień dostrzegam, jak krucha i narażona na zagrożenia jest ta część Izraela. Podczas gdy naród upamiętnia tragiczną rocznicę, strona palestyńska pozostaje silnie zsekularyzowana wokół radykalnej ideologii zniszczenia.

Barry Shaw

Izraelski Instytut Studiów Strategicznych