Autor Elisha Wiesel

Podsumowanie w jednym zdaniu

Tekst Elishy Wiesela potępia decyzję Komitetu Noblowskiego o przyznaniu nagrody Navi Pillay – za jej antyizraelską działalność i stronniczość w ONZ – oraz przeciwstawia się kłamstwom o rzekomym „ludobójstwie” dokonywanym przez Izrael, deklarując kontynuowanie moralnego dziedzictwa Elie Wiesela w obronie prawdy i narodu żydowskiego.

10 grudnia 1986 roku miałem 14 lat i siedziałem w ratuszu w Oslo, obserwując, jak mój ojciec, Elie Wiesel, odbiera Pokojową Nagrodę Nobla. Nigdy nie zapomnę wyrazu nadziei na jego twarzy tego dnia. Całe życie dręczyła go myśl, że świat odwrócił wzrok od narodu żydowskiego, gdy naziści wypełniali komory gazowe i krematoria naszymi braćmi i siostrami, ciotkami, wujkami oraz dziećmi. W końcu poczuł, że ktoś go dostrzega, i miał przesłanie, którym chciał się podzielić. Jak ujął to w swoim przemówieniu podczas odbierania nagrody: „Zawsze musimy opowiadać się po jednej ze stron. Neutralność pomaga oprawcy, nigdy ofierze”. Mój ojciec został uhonorowany, ponieważ przekształcił pamięć o ludobójstwie w moralny obowiązek wobec żyjących.

Dziś rano ta sama komisja przyznała tę samą nagrodę Navi Pillay, która przewodniczyła komisji śledczej ONZ, która 16 września ubiegłego roku zdradziła znaczenie słowa „ludobójstwo” i wykorzystała je jako broń przeciwko Izraelowi. Jej komisja narzuciła Izraelowi niemożliwe do spełnienia standardy moralne, których nie wymagano od żadnego innego suwerennego państwa broniącego się przed atakiem. Decyzja ta była następstwem wieloletniej antyizraelskiej działalności Pillay, w tym podpisania w 2020 roku manifestu wzywającego rządy do „nałożenia sankcji na apartheidowy Izrael”. Inni potrafili dostrzec, kim naprawdę jest Pillay. Na przykład w 2022 roku burmistrz Berlina wycofała swoje poparcie dla wydarzenia, podczas którego Pillay miała otrzymać medal pokoju. Wydarzenie to zostało następnie odwołane.

Decyzja o uhonorowaniu Pillay nie jest jednorazowym potknięciem Komitetu Noblowskiego. Stanowi ona część długotrwałej tendencji. Członkowie komitetu publicznie oświadczyli, że chcieliby cofnąć nagrodę przyznaną w 1994 roku byłemu premierowi Izraela Shimonowi Peresowi z powodu obaw dotyczących postępowania Izraela. Dziesięć lat później czterech z pięciu członków nadal broniło nagrody przyznanej w tym samym roku byłemu przewodniczącemu Organizacji Wyzwolenia Palestyny Jaserowi Arafatowi. Izraelski laureat był oceniany na podstawie wszystkiego, co zrobił później. Palestyński laureat nigdy nie był ponownie oceniany. Dzisiejszy antysemityzm przypomina mniej nienawiść, a bardziej ścisłą analizę, w której zawsze występuje ten sam oskarżony, prowadzoną językiem sprawiedliwości. Kåre Kristiansen, członek komitetu, rozumiał to. Zrezygnował w ciągu godziny od ogłoszenia wyników w 1994 roku, ponieważ nie mógł uhonorować człowieka, którego przeszłość była przesiąknięta terrorem.

Nie chodzi o to, że Pillay nie zrobiła nic godnego pochwały. Jej osiągnięcia w walce z rzeczywistym apartheidem w RPA są autentyczne. Tak samo jak osiągnięcia mojego ojca: w swoim wykładzie noblowskim mówił o uwięzieniu Nelsona Mandeli i stwierdził: „Apartheid jest, moim zdaniem, równie odrażający jak antysemityzm”. Nie lekceważę więc jej pracy. Problem polega na tym, że nie potępia ona antysemityzmu w taki sam sposób, w jaki mój ojciec gardził apartheidem. Weźmy tylko najbardziej znany przykład: kiedy Miloon Kothari, kolega z jej komisji ONZ, skarżył się w 2022 roku, że media społecznościowe są kontrolowane przez „lobby żydowskie”, Pillay stanęła w jego obronie.

Co ważniejsze, oświadczenie komisji, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa, jest całkowicie bezpodstawne. Rozważmy fakty. 6 października 2023 r. w Strefie Gazy nie przebywał ani jeden izraelski żołnierz ani cywil. W 2005 r. Izrael wycofał wszystkich żołnierzy ze Strefy Gazy i wbrew woli wysiedlił tysiące własnych obywateli z ich domów, aby sprawdzić, czy palestyńska samorządność przyniesie pokój. Hamas przejął to terytorium. Wykorzystał setki milionów dolarów, które mogłyby posłużyć do budowy szkół i szpitali, i przeznaczył je na rakiety oraz setki mil tuneli terrorystycznych. Mimo to Izrael nie zaprzestał prób: w miesiącach poprzedzających 7 października wydał pozwolenia na pracę około 18 500 mieszkańcom Strefy Gazy, dążąc do nawiązania więzi gospodarczych z ludnością, która desperacko potrzebowała zatrudnienia.

Krytycy twierdzą, że kontrola Izraela nad granicami Strefy Gazy i tak czyni go okupantem. Jednak Strefa Gazy ma dwie granice, a Egipt utrzymuje swoje przejście graniczne pod równie ścisłą kontrolą jak Izrael, zalewając tunele przemytnicze Hamasu i burząc domy w celu utworzenia strefy buforowej. Prawie nikt nie nazywa tego okupacją. Czyżby żadne państwo nie chciało, by terroryści przedostawali się na jego terytorium, a tylko państwo żydowskie jest potępiane za to, że odczuwa to samo?

Hamas wykorzystał dobrą wolę Izraela do zaplanowania ataków z 7 października. Jego terroryści przybyli z mapami kibuców, zawierającymi nawet nazwiska rodzin mieszkających w wielu domach. Zmasakrowali prawie 1200 osób, w tym arabskich obywateli beduińskich, niemowlęta i osoby starsze. Porwali 251 zakładników, w tym niemowlęta i matki. Dopuścili się gwałtów. A potem samozwańczy palestyński ruch oporu nadal wystrzeliwał rakiety w kierunku Tel Awiwu z terenu domów, szkół i szpitali.

Po 7 października wybuchła wojna, toczona przeciwko wrogowi, który ukrywał się wśród własnej ludności cywilnej. Izrael zrzucał ulotki i wzywał cywilów do ewakuacji przed przeprowadzeniem ataku. Który kraj dopuszczający się ludobójstwa szczepi swoje ofiary przeciwko polio? Ofiary są po obu stronach granicy z Gazą, ale tylko jedna strona dążyła do rozlewu krwi. Ludobójstwo to zamiar zniszczenia narodu, a zamiar ten jest wyraźnie sformułowany tylko w jednym miejscu: w statucie i działaniach Hamasu. Zniekształcanie definicji ludobójstwa utrudnia ściganie prawdziwych przypadków ludobójstwa, gdy do nich dochodzi.

Żadna komisja nie może osłabić moralnej jasności dziedzictwa mojego ojca. Może jednak osłabić swoją własną. Wciąż pamiętam nadzieję, jaką widziałem na jego twarzy w Oslo. Ci z nas, którzy podzielają tę nadzieję, nigdy nie zapomną ani o nim, ani o jego przesłaniu. Nasza rodzina będzie nadal robić to, co robił on: mówić prawdę o tym, co się wydarzyło, nawet gdy prestiżowe instytucje wolą wygodniejszą wersję wydarzeń.

W 1975 roku, po tym jak Organizacja Narodów Zjednoczonych ogłosiła syjonizm formą rasizmu, mój ojciec napisał: „To nie pierwszy raz, kiedy wróg oskarża nas o swoje własne zbrodnie. Odebrano nam majątek i nazwano nas sknerami; nasze dzieci zostały wymordowane, a nas oskarżono o rytualne morderstwa”.

Będziemy walczyć z kłamstwem, że Izrael dopuścił się ludobójstwa, posługując się faktami, na każdym forum i tak długo, jak będzie to konieczne. Mój ojciec opowiedział się po jednej ze stron. My też to robimy.

Przyslal Janusz G