Melanie Phillips

Podsumowanie w jednym zdaniu

Tekst Melanie Phillips ostrzega, że rosnąca i finansowana z zewnątrz mobilizacja polityczna mniejszości islamskich – zarówno w Izraelu, jak i na Zachodzie – stanowi strategiczne wykorzystanie demokracji jako broni dążącej do zniszczenia zachodniej cywilizacji i państwa żydowskiego.

To, co wydarzyło się w wyborach w Izraelu, było demokratyczną wersją wydarzeń z 7 października.

Ogromna frekwencja Arabów w izraelskich wyborach w tym tygodniu powinna być głośnym sygnałem alarmowym zarówno dla Izraela, jak i dla Zachodu.

To, co nagle stało się widoczne w Izraelu, ujawnia się również w Europie, a teraz także w Ameryce: wykorzystywanie demokracji jako broni przez siły islamskie.

W wyborach w Izraelu różne partie arabskie zdobyły rekordową liczbę 19 miejsc w Knesecie. Likud premiera Benjamina Netanjahu oskarżył te ugrupowania o oszustwa, przekupstvo, zastraszanie i manipulacje wyborcze.

Przewodniczący Centralnej Komisji Wyborczej, Noam Sohlberg, zlecił izraelskiej agencji bezpieczeństwa Szin Bet wszczęcie dochodzenia w sprawie „poważnych podejrzeń o niewłaściwe wpływy” poprzez finansowanie przez podmioty zagraniczne działające na szkodę interesów Izraela. Główny trop prowadzi do Kataru, który przekazywał fundusze na rzecz zwiększenia frekwencji wyborczej wśród Arabów.

Alarm powinien być jeszcze głośniejszy. Partie arabskie wykorzystały całkowicie dysfunkcjonalny system wyborczy, aby zagrozić egzystencjalnemu projektowi syjonistycznemu Izraela.

Oszałamiająca liczba 19 mandatów zdobytych przez Arabów postawiła poważną przeszkodę na drodze zarówno Likudu, jak i opozycyjnych bloków „zmian” w wysiłkach na rzecz utworzenia syjonistycznego rządu.

Choć pozbawiło to blok Likudu potencjalnych miejsc w Knesecie, stawia to w jeszcze gorszym położeniu frakcję anty-Netanjahu. Jeśli te partie centrowe i lewicowe, które przysięgły nigdy nie połączyć sił z Netanjahu, odmówią porzucenia tego stanowiska, jedyną drogą do władzy będzie dla nich utworzenie koalicji z Arabami.

Jednakże partie te składają się z antysionistycznych nacjonalistów arabskich, antysionistycznych komunistów oraz islamistów powiązanych z Bractwem Muzułmańskim.

Może się jednak okazać, że sama skala tego arabskiego sukcesu – nie wspominając o potencjalnie skorumpowanym procesie wyborczym – wymusi podjęcie działań, które wielu uważa za najlepszą drogę naprzód dla Izraela.

Byłby to rząd jedności narodowej, w którym centrowi przeciwnicy Netanjahu odłożyliby na bok obietnicę „nigdy Bibi” i utworzyli wokół niego patriotyczny, syjonistyczny gabinet.

Faktem pozostaje jednak, że „arabski ogon” zaczął merdać izraelskim psem. Nic dziwnego, że Mansour Abbas, lider partii Ra’am, triumfował: „Wszyscy z nami rozmawiają”.

Ci, którzy twierdzą, że 19 miejsc dla Arabów dowodzi, iż Izrael nie jest „państwem apartheidu”, nie dostrzegają głębszego sensu. Wynik ten nie jest triumfem praw obywatelskich. To strategia wykorzystania tych praw jako broni w walce o zniszczenie Izraela.

Rozradowani zwolennicy Arabskiej Wspólnej Listy, której kandydatok i kandydatem świętowali ataki terrorystyczne w południowym Izraelu z 7 października 2023 roku, zaśpiewali Biladi, biladi („Moja ojczyzna, mój kraj”) podczas obchodów w noc wyborczą. Utwór ten wychwala odkupienie Palestyny i jej wyzwolenie „krwią i ogniem”.

W powyborczym wywiadzie Abbas po raz kolejny odmówił nazwania Hamasu organizacją terrorystyczną. W przeszłości twierdził, że publicznie uznał Izrael za państwo żydowskie wyłącznie po to, by uniknąć wykluczenia swojej partii z kandydowania do Knesetu. Nazwał również Żydów najeźdźcami i mordercami, oświadczył, że „ich okupacja się zakończy” i stwierdził: „Prowadzimy dżihad obywatelski”.

Abbas to islamista wyhodowany przez Bractwo Muzułmańskie, od którego zdystansował się dopiero po zdobyciu przyczółka w Knesecie. Bractwo stosuje demokratyczny entryzm, pozory i manipulację – na przemian z przemocą terrorystyczną – jako strategię zniszczenia Izraela i podboju Zachodu.

Mimo to wielu Izraelczyków uważa Abbasa za pragmatyka, który chce wykorzystać swoją obecność w rządzie, by zapewnić izraelskim Arabom poprawę życia codziennego. To dokładnie ta sama urojona ignorancja wobec islamskiego fanatyzmu, którą Izraelczycy zademonstrowali w tak katastrofalny sposób wobec Hamasu w Strefie Gazy, co doprowadziło do zamachów z 7 października.

Dla Izraela nie do pomyślenia powinno być samo dopuszczenie do funkcjonowania tych arabskich partii. We wrześniu Centralna Komisja Wyborcza zdyskwalifikowała je z udziału w wyborach. Stwierdziła wówczas, że wszystkie naruszyły Ustawę Zasadniczą, która zakazuje partiom politycznym wspierania „walki zbrojnej” lub terroryzmu przeciwko Izraelowi, a także negowania jego istnienia jako państwa żydowskiego.

Sąd Najwyższy jednak uchylił te decyzje, twierdzęc absurdalnie, że nie ma na to wystarczających dowodów i że ugrupowania te są zobowiązane do reprezentowania Arabów mieszkających w Izraelu.

Jak zwykle sąd po raz kolejny udowodnił, że znajduje się pod wpływem lewicowych ideologii, które obecnie piszą list pożegnalny Zachodu.

Lewicowcy i liberałowie na Zachodzie oczerniają swoją tożsamość kulturową, nazywając ją kolonialną i opresyjną, odmawiają uznania zagrożenia ze strony świata islamskiego, który stopniowo przejmuje ich społeczeństwa, a każdego, kto się temu sprzeciwia, potępiają, nazywając rasistą i islamofobem.

W Izraelu lewica zdała sobie sprawę, że może zdobyć władzę jedynie z pomocą Arabów. W Ameryce i Europie kręgi postępowe doszły do podobnego wniosku: wraz ze wzrostem sekciarskiej populacji muzułmańskiej, skupionej w przeważającej mierze wokół islamskiej agendy, droga do władzy wiedzie przez unicestwienie Izraela i prześladowanie Żydów.

W związku z tym dżihad islamski rośnie w siłę polityczną w Wielkiej Brytanii, Europie i Ameryce.

Od megameczetów po masowe modlitwy muzułmanów w przestrzeni publicznej i „czerwono-zielony sojusz” między lewicowcami a islamistami maszerującymi wspólnie „za Gazę” na ulicach – świat islamski pokazuje, że przejmuje kontrolę nad Zachodem.

Jak nagle zauważył Izrael, islamiści poczynili ogromne postępy dzięki strategicznemu wykorzystywaniu systemu demokratycznego.

W Wielkiej Brytanii funkcjonuje obecnie sekciarski blok islamski, stale rośnie liczba muzułmanów w samorządach lokalnych, a ku zdumieniu opinii publicznej w parlamencie zasiada pięciu członków określanych mianem „Najpierw Gaza”.

Ubiegając się o stanowisko burmistrza Nowego Jorku, Zohran Mamdani poparł imama Siraja Wahhaja, który opowiadał się za najbrutalniejszymi formami prawa szariatu, popierał terroryzm i wzywał do przejęcia władzy w Ameryce, twierdzć, że „polityka jest bronią, której należy używać w imię islamu”.

W Michigan kandydat Partii Demokratycznej do Senatu, Abdul El-Sayed, jest zwolennikiem Bractwa Muzułmańskiego, które wspierało go finansowo oraz mobilizowało swoje fasadowe grupy i sympatyków.

Twierdzenie, że takie obawy są „rasistowskie”, mija się z celem. Społeczna umowa Zachodu zakłada, że mniejszości mogą swobodnie kultywować swoje formy życia duchowego i kultury, pod warunkiem, że wszyscy podporządkują się podstawowym wartościom zachodnim, takim jak jedno prawo dla wszystkich, wolność wyznania i równość kobiet.

Niestety, Zachód zerwał tę umowę i odmawia przedkładania swoich historycznych wartości nad wartości mniejszości islamskiej.

W Izraelu większość nie zdaje sobie sprawy, że zasada ta powinna dotyczyć również mniejszości arabskiej. Arabowie izraelscy powinni w pełni uznać, że Izrael jest państwem żydowskim, a jego tożsamość, prawa i instytucje opierają się na zasadach judaizmu.

Co ciekawe, wielu izraelskich Arabów robi dokładnie to samo – chociażby ci walczący w Siłach Obronnych Izraela, którzy są o wiele większymi patriotami kraju niż ultraortodoksyjni Żydzi deklarujący, że wolą umrzeć, niż zaciągnąć się do wojska.

Jednak rządzące elity Izraela ignorują rosnącą radykalizację izraelskich Arabów, którzy popierają palestyńskie plany unicestwienia Izraela i mordowania Żydów.

Po części wynika to z faktu, że elity te są zdominowane przez Żydów aszkenazyjskich. Mają oni podobny sposób myślenia jak Zachód, który zniszczył swój kompas moralny, faworyzując krzykliwe mniejszości kosztem pomijanej większości.

Tak jak Zachód musi zrozumieć fundamentalny wpływ judaizmu na swoją historyczną tożsamość, tak Izrael musi dostrzec, w jaki sposób jego elity uległy wpływowi obecnej dekadencji Zachodu.

Obie strony muszą wyznaczyć granice. Zachód musi promować i bronić swojej historycznej tożsamości kulturowej, a w Izraelu Arabowie i ich partie polityczne muszą bezwzględnie zaakceptować państwo żydowskie. W przeciwnym razie muszą być traktowane jak wrogowie państwa.

Niezależnie od tego, czy motivowana nienawiścią do ministra bezpieczeństwa narodowego Itamara Ben-Gvira, czy też korupcyjnym finansowaniem ze strony Kataru, ogromna mobilizacja izraelskich Arabów w tych wyborach była demokratyczną wersją „powodzi Al-Aksa” z 7 października.

Zarówno w Izraelu, jak i na Zachodzie publiczne złudzenia są tak wielkie, że rozentuzjazmowani islamiści wierzą, iż są już o krok od zwycięstwa nad oboma społeczeństwami.

Aby temu zapobiec, rządy w Izraelu, Wielkiej Brytanii i Ameryce muszą wreszcie w pełni uświadomić sobie zagrożenie ze strony dżihadu, z jakim się mierzą

Alarmujący wzrost potęgi islamu