.Chico Muya

Podsumowanie w jednym zdaniu

Ruch „pro-palestyński”, żerując na ludzkim współczuciu i stanowiąc sojusz skrajnej lewicy z islamizmem, jest w istocie wywrotowym, antyzachodnim ruchem dążącym do zniszczenia fundamentów naszej cywilizacji.

Lewicowcy myślą, że walczą z uciskiem, ale prawdopodobnie tworzą coś o wiele gorszego

Prosimy o wsparcie naszej misji, która ma pomóc wszystkim lepiej zrozumieć i poznać świat żydowski. Darowizna w dowolnej wysokości pomoże nam utrzymać platformę wolną od reklam i dostępną dla każdego.

Dlaczego wojna na Bliskim Wschodzie stała się rzekomo najważniejszym konfliktem w historii ludzkości?

Protest za protestem. Nasi politycy mówią o tym nieustannie. Organizacje pozarządowe uczyniły z tego jedną ze swoich najważniejszych spraw. Studenci coraz częściej oceniają kandydatów politycznych pod kątem ich „propalestyńskości”, co widzieliśmy w Nowym Jorku w przypadku Zohrana Mamdaniego i innych. A temu wszystkiemu towarzyszy rosnąca fala ludzi, którzy są przekonani, że Ameryka, a szerzej cały Zachód, reprezentuje prawdziwe zło tego świata.

Ale to nie koniec.

Dlaczego można postawić znak równości między tymi, którzy usprawiedliwiają przemoc podczas zamieszek we Francji, tymi, którzy chcą położyć kres kapitalizmowi i zdemontować zachodnią cywilizację, jaką znamy, a tymi, którzy rzekomo bronią sprawy palestyńskiej? Dlaczego tak wielu z tych ludzi uważa się za ofiary opresyjnego systemu lub upiera się, że masowa migracja nie stanowi poważnego zagrożenia dla naszych społeczeństw?

Lista jest długa, ale tzw. ruch propalestyński odniósł szczególny sukces w zdobywaniu wpływów i stanowisk władzy.

Nazywają siebie „antysyjonistami”, choć dla wielu oznacza to sprzeciw wobec istnienia jedynego na świecie państwa żydowskiego. Wielu z nich to również antykapitaliści, marksiści i aktywiści na rzecz otwartych granic, którzy uważają zachodnie instytucje za z natury opresyjne. Istnieje nawet prawica podkowa (ang. horseshoe theory), która dochodzi do podobnych wniosków, choć kroczy zupełnie inną drogą ideologiczną.

Co wyjaśnia tę konwergencję?

Wierzę, że kryje się za tym coś głębszego, coś, co wykracza poza tradycyjne podziały na lewicę i prawicę. To konflikt wizji, a jego zrozumienie pomaga wyjaśnić jedno z najpoważniejszych pęknięć ideologicznych we współczesnych społeczeństwach.

Ruch propalestyński należy uznać za to, czym moim zdaniem w istocie jest: wywrotowy, antyzachodni ruch ideologiczny z silnym komponentem islamistycznym, który zagraża demoralizacją i destabilizacją naszych społeczeństw.

Coraz wyraźniej uświadamiałem sobie, że znaczna część tego ruchu przywdiewa sprawę palestyńską niczym szatę. Performatywna dobroć skrywa coś o wiele bardziej złowrogiego. Pod tą powłoką kryją się nienawiść, uraza i żądza zniszczenia.

Niczego bardziej bym nie pragnął, jak nigdy więcej nie musieć pisać o tym ruchu. Ale prawdziwy horror tego sekciarskiego fenomenu „Wolnej Palestyny” polega na tym, że nie chce on ograniczać się do sfery geopolityki. Przeniknął do naszych instytucji, polityki i – w coraz większym stopniu – do naszego codziennego życia. I jak wielu ludzi, mam tego dość.

Geopolityka bywa skomplikowana, pełna odcieni szarości i trudnych wyborów. Jednak rzeczywistość musi pozostać naszą naczelną zasadą. Istnieją chłodne kalkulacje, które czasami trzeba przeprowadzić – albo przynajmniej mieć odwagę się do nich przyznać, jakkolwiek byłyby niewygodne.

Problem z tym ruchem polega na tym, że nie tylko ignoruje on rzeczywistość, ale też rozciąga swoje lepkie, kameleonowe macki na niemal każdy problem społeczny. To pokrętne, odrażające zjawisko staje się w pełni widoczne dopiero wtedy, gdy zajrzy się pod fasadę i odkryje groteskową ideologię kryjącą się pod spodem.

Jakiś czas temu oglądałem fantastyczny serial grozy na Netfliksie. Niełatwo mnie przestraszyć – właściwie to nawet lubię dreszczyk emocji. Ale była jedna konkretna scena, która mnie autentycznie zniesmaczyła. Nawet teraz, gdy o niej myślę, przechodzą mnie ciarki.

Oglądałem to dawno temu, więc wybaczcie, jeśli niektóre szczegóły są podkoloryzowane. Tak to po prostu zapamiętałem.

Mała dziewczynka odkrywa na rodzinnej posesji garstkę kociąt. Wygląda na to, że zostały porzucone przez matkę. Z dobroci serca wkłada je do pudełka, przynosi do domu i z entuzjazmem pokazuje rodzicom, obiecując, że się nimi zaopiekuje i zostanie ich nową mamą.

Niestety, w ciągu kolejnych dni kocięta zaczynają umierać jedno po drugim na coś, co przypomina infekcję wirusową. Zrozpaczona dziewczynka i jej ojciec przygotowują się do pochowania ostatniego malucha w prowizorycznej trumnie. To jej pierwsze zetknięcie ze śmiercią, więc ojciec, co zrozumiałe, martwi się, jak dziecko poradzi sobie z tą sytuacją.

Nagle, cudem, kociak zaczyna się ruszać. Jest nadzieja. Temu niewinnemu stworzeniu udało się w jakiś sposób oszukać śmierć. Twarz dziewczynki rozjaśnia się, a ojciec odczuwa ulgę. Przysuwają się bliżej, obserwując ruch pyszczka kociaka i spodziewając się usłyszeć cichy pisk. Jednak nie słychać żadnego dźwięku. Zamiast tego z pyszczka zwierzęcia zaczyna wypełzać ogromny owad. Dziewczynka krzyczy i ucieka.

Pamiętam, że cofnąłem się z obrzydzeniem. Kontrast między tym, czego się spodziewałem, a tym, co zobaczyłem, był tak groteskowy, że scena ta wywarła na mnie niezatarte wrażenie.

I dokładnie tak widzę ruch propalestyński.

Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że to nic więcej niż akcja humanitarna. Wielu ludzi o dobrych intencjach przypomina tę małą dziewczynkę – naprawdę im zależy. Widzą obrazy cierpienia w Strefie Gazy, a ich współczucie skłania ich do działania. Mogą niewiele wiedzieć o realiach, ale ich troska o ludzkie życie jest szczera.

I właśnie to sprawia, że ten ruch jest tak skuteczny: żeruje na ludzkiej dobroci, by usprawiedliwiać i promować wszelkiego rodzaju destrukcyjne światopoglądy.

Ostrzem włóczni jest sprzeciw wobec Izraela

Dlatego aktywiści usiłujący przedstawić Izrael jako kraj wyjątkowo zły tak chętnie posługują się terminami takimi jak „ludobójstwo” do opisu trwającej wojny, podczas gdy walka Izraela z islamistycznym terrorem bywa przedstawiana jako barbarzyńska i nieuzasadniona kampania przemocy.

Cel jest prosty: wykreować Izrael na głównego złoczyńcę tej historii.

Nieważne, że Hamas uwiecznił na nagraniach z 7 października niewyobrażalne akty okrucieństwa wobec niewinnych Izraelczyków. Nieważne, że Hamas konsekwentnie i otwarcie artykułował swoje ludobójcze zamiary wobec Izraela i Żydów, ani że jego przywódcy deklarowali chęć powtarzania ataków w stylu 7 października.

Hamas odrzucił żądania zaniechania celu, jakim jest zniszczenie Izraela. Jego terroryści walczą w cywilnych ubraniach i operują pośród ludności cywilnej, wykorzystując ją jako żywe tarcze. Taka taktyka komplikuje pole bitwy i zaciemnia międzynarodowy odbiór konfliktu. Śmierć cywilów i zniszczenia stają się wówczas paliwem dla niezliczonych głosów zdeterminowanych, by potępić jedyne na świecie państwo żydowskie.

Zauważcie, że wielu najgłośniejszych krytyków Izraela ledwo wspomina o Hamasie, omawiając tę wojnę. W ich analizach Hamas praktycznie znika.

Można by odnieść wrażenie, że Izrael walczy z cywilami dla czystej przyjemności.

Wyobraź sobie, że oglądasz zawodnika MMA walczącego z niewidzialnym przeciwnikiem. Dla widzów taki zawodnik wyglądałby na obłąkanego: tarzałby się po macie, wyprowadzał ciosy w pustą przestrzeń, warczał i atakował coś, czego nikt inny nie widzi.

Tak właśnie dzieje się, gdy Hamas znika z pola widzenia. Izrael zaczyna wyglądać na państwo atakujące bez wyraźnego powodu, a każda operacja wojskowa staje się dowodem jego rzekomego barbarzyństwa. To absurd.

W ten sposób lawina kłamstw i przekłamań na temat wojny zyskała pozory wiarygodności. Dodajmy do tego plagę tzw. okrężnych cytowań (ang. circular reporting), w których niejasne, a czasem wręcz zmyślone informacje są bezrefleksyjnie powielane przez organizacje pozarządowe, instytucje międzynarodowe, media i publicystów, aż urastają do rangi powszechnie przyjętego konsensusu.

Dlaczego tak wielu zagorzałych krytyków Izraela podziela tożsame antyzachodnie poglądy? Dlaczego niektórzy obrońcy sprawy palestyńskiej biorą w obronę lub usprawiedliwiają przemoc, której świadkami byliśmy podczas zamieszek we Francji? Dlaczego flaga palestyńska powiewa na demonstracjach rzekomo dotyczących zupełnie innych, wewnętrznych spraw?

Dlaczego socjalistyczni i lewicowi przywódcy, tacy jak Pedro Sánchez w Hiszpanii czy Luiz Inácio Lula da Silva w Brazylii, są tak konsekwentnie wrogo nastawieni do Izraela? Dlaczego postacie pokroju Mamdaniego i wpływowe skrzydła Partii Demokratycznej przyjęły tak wrogą postawę?

Sam Mamdani groził aresztowaniem Benjamina Netanjahu, nazywając go „zbrodniarzem wojennym”, a jednocześnie chwalił się, że w szpitalu odwiedził sprawcę, a nie jego ofiarę – zaatakowanego policjanta.

To schemat, który dostrzegam u pewnych odłamów lewicy: pośpiech w okazywaniu współczucia przestępcom, podczas gdy ci, którzy ucierpieli z ich rąk, schodzą na dalszy plan.

Kiedy ciężko pracujący ludzie widzą, jak ich dobytki są rabowane i niszczone podczas zamieszek we Francji, ich dramaty nie budzą empatii u tych, którzy wolą szukać usprawiedliwień dla rzekomych krzywd sprawców. Jednak stanowcza reakcja policji wobec wandali urasta do rangi skandalu moralnego.

Gdy przestępstw dopuszczają się obcokrajowcy, media spieszą się z tłumaczeniem ich trudnych okoliczności, choć ignorowanie problemów z integracją staje się coraz trudniejsze.

Istnieje specyficzny instynkt ideologiczny, który woli oskarżać kraje na tyle otwarte, by przyjmować imigrantów, niż rozliczać tych, którzy odmawiają integracji. To ten sam odruch, który wzbrania się przed konfrontacją z zagrożeniami niesionymi przez radykalną ideologię islamską – nawet gdy jej konsekwencje są widoczne gołym okiem.

Wszystko to mogłoby się wydawać osobnymi kwestiami: Izrael, kapitalizm, imigracja, wymiar sprawiedliwości, niepokoje społeczne i islam.

Nie sądzę jednak, by te ideologiczne zbieżności były przypadkowe. Istnieje spójny schemat, który pomaga wyjaśnić, dlaczego te pozornie niezwiązane ze sobą stanowiska tak często idą w parze. Klucz do jego zrozumienia daje Thomas Sowell.

W swojej książce Konflikt wizji Sowell opisuje dwa odmienne sposoby pojmowania natury ludzkiej i organizacji społeczeństwa: wizję ograniczoną oraz wizję nieograniczoną.

Wizja ograniczona wychodzi z założenia, że ludzie są ze swej natury ułomni. Nie jesteśmy idealnymi istotami czekającymi na wyzwolenie z opresyjnych systemów; targają nami sprzeczne interesy, słabości, ambicje, uprzedzenia i ograniczenia.

Z tego powodu ludzie potrzebują bodźców do działania, instytucji porządkujących zachowania oraz barier powstrzymujących najgorsze impulsy.

Weźmy kapitalizm.

Na wolnym rynku, jeśli stworzysz coś, czego pragną ludzie, możesz odnieść wielki sukces. Weźmy chociażby iPhone’a – czy szerzej: telefony komórkowe. Urządzenia te zmieniły świat i ułatwiły życie miliardom ludzi. Jednak ich rozwój nie był rezultatem wielkiego projektu humanitarnego. Powstały w systemie, w którym jednostki i przedsiębiorstwa motywowane były do innowacji, konkurencji i tworzenia produktów, za które inni chcieli zapłacić.

Dzięki temu społeczeństwo czerpie korzyści z ludzkich ambicji, nawet jeśli te u podstaw kierują się własnym interesem.

Konkurencja zmusza firmy do opracowywania lepszych wyrobów, leków czy technologii. Ludzie są nagradzani za wartość, którą dostarczają, a ci, którzy nie radzą sobie z potrzebami konsumentów, przegrywają rywalizację.

Jednocześnie prawo wyznacza jasne granice, a jego łamanie niesie za sobą konsekwencje. Kultura i tradycja również pełnią kluczową rolę w porządkowaniu społeczeństwa i temperowaniu ludzkich zachowań.

Ci, którzy intuicyjnie skłaniają się ku wizji ograniczonej, rozumieją, że żaden ustrój nie będzie idealny. Dostrzegają jednak, że instytucje oparte na bodźcach, odpowiedzialności i ograniczeniu władzy potrafią przynieść wyjątkowo dobre rezultaty.

Rozważmy amerykańską Konstytucję. Dlaczego ustanawia ona trójpodział władzy i mechanizmy wzajemnej kontroli (checks and balances)?

Ponieważ Ojcowie Założyciele Ameryki rozumieli, że ludzka natura jest skażona wadami. Wiedzieli, że władza deprawuje, ambicje ścierają się ze sobą, a żadnej jednostce ani instytucji nie można powierzyć absolutnej kontroli. Rozwiązaniem nie było szukanie idealnych władców, lecz zbudowanie systemu zdolnego poskromić niedoskonałości człowieka.

To samo podejście odnosi się do wojny i stosunków międzynarodowych.

Wizja oparta na ograniczeniach zakłada, że dopóki istnieją ludzie, konflikty są nieuniknione. Jednym ze skutecznych sposobów na ich ograniczenie jest odstraszanie – upewnienie się, że potencjalni agresorzy wiedzą, iż atak przyniesie im druzgocące koszty.

Zawsze istnieją kompromisy. Każda decyzja niesie konsekwencje, a każda próba naprawienia jednego problemu grozi wywołaniem kolejnego.

To prowadzi nas do wizji nieograniczonej, która wychodzi z zupełnie innego założenia na temat natury ludzkiej. Zakłada ona, że ludzie są z natury dobrzy, a za ich zepsucie odpowiada społeczeństwo i jego instytucje. Jak często parafrazowano słowa Jean-Jacques’a Rousseau: „Natura uczyniła człowieka szczęśliwym i dobrym, ale społeczeństwo go psuje i czyni nieszczęśliwym”.

W tym ujęciu problemem nie są wady człowieka, lecz systemy uniemożliwiające mu realizację rzekomo lepszego „ja”. Wystarczy zburzyć te struktury ucisku, aby nastało lepsze społeczeństwo.

Tradycje i oczekiwania kulturowe są postrzegane jako formy zniewolenia krępujące wolną jednostkę. Postaci historyczne są bezwzględnie oceniane według dzisiejszych standardów moralnych, a nie realiów epoki, w której żyli, i potępiane jako zacofane, jeśli nie spełniają współczesnych norm.

Samą wojnę traktuje się tu jako anachronizm, który ludzkość mogłaby wyeliminować czystą siłą woli i zrozumienia, nawet w obliczu agresji.

U podstaw tego światopoglądu leży przekonanie, że odpowiednio oświecone jednostki są w stanie poprowadzić ludzkość ku doskonałości. Społeczeństwo może zostać przebudowane od fundamentów przez tych, którzy roszczą sobie prawo do posiadania monopolu na słuszność moralną.

Oczywiście te dwie wizje rzadko występują w czystej postaci – często nakładają się na siebie lub łączą w specyficzny sposób, a większość ludzi nosi w sobie elementy obu, choć z różnym stopniem nasilenia.

Na skrajach obu tych postaw rodzą się ekstrema. W przypadku wizji nieograniczonej prowadzi to niekiedy do legitymizowania przemocy, zwłaszcza gdy jest wymierzona w tych, którzy w opinii radykałów blokują nadejście idealnego świata.

I to sprowadza nas z powrotem do sprawy palestyńskiej.

Konflikt tych wizji wyjaśnia, dlaczego tak wiele skrajnych i pozornie niezwiązanych ze sobą ideologii zjednoczyło się wokół jednego tematu.

Ruch propalestyński naturalnie przyciąga zwolenników wizji nieograniczonej: tych, którzy wierzą, że obecny porządek jest z gruntu niesprawiedliwy, należy go zburzyć i zastąpić czymś rzekomo lepszym.

Dlatego poparcie dla „Palestyny” tak często wykracza daleko poza geopolityczne realia konfliktu na Bliskim Wschodzie. To dlatego marksiści, skrajna lewica oraz ruchy wymierzone w zachodni kapitalizm uczyniły z „Palestyny” centralny element swojej tożsamości politycznej.

Dla tych aktywistów sprawa palestyńska stała się sztandarem, pod którym mogą się zjednoczyć. Izrael reprezentuje dla nich znacznie więcej niż tylko konkretne państwo – stał się ucieleśnieniem zachodniej opresji, rasizmu, kapitalizmu i cywilizacji judeochrześcijańskiej, wobec której żywią głęboką wrogość.

To prowadzi nas do najbardziej frapującego aspektu tego fenomenu: osobliwego sojuszu skrajnej lewicy z islamizmem.

Wielu dziwi fakt, że ruchy islamistyczne potrafią znaleźć wspólny język z lewicą. Wszak wartości liberalne, do których lewica rzekomo się odwołuje, w społeczeństwach rządzonych według surowej interpretacji prawa szariatu praktycznie nie istnieją. Homoseksualizm jest tam karany, kobiety spychane do roli obywateli drugiej kategorii, a apostazja (odejście od islamu) grozi śmiercią.

Nie chodzi o to, że lewica o tym nie wie. Chodzi o to, że priorytety ideologiczne przesłaniają te różnice.

Fundamentem antyliberalnej lewicy jest sprzeciw wobec Izraela i zachodniego porządku. Wielu jej zwolenników wierzy, że problemy Bliskiego Wschodu wynikają wyłącznie z zachodniego imperializmu i ingerencji. Mieszkańcy tamtych regionów są w tym ujęciu ofiarami tych samych sił ucisku, które – według lewicowych radykałów – należy zlikwidować również na Zachodzie.

To klasyczne małżeństwo z rozsądku.

Z kolei islamisti podchodzą do tej współpracy pragmatycznie. Sojusz z siłami dążącymi do demontażu zachodniego porządku otwóra przed nimi nowe drzwi. Na Zachodzie mogą posługiwać się językiem wyzwolenia, antyimperializmu i praw człowieka. Ten przekaz doskonale służy ich celom, nawet jeśli ich ostateczna wizja społeczeństwa nie ma nic wspólnego z ideałami lewicowych sojuszników.

Nie byłby to zresztą pierwszy raz w historii.

Wystarczy przypomnieć rewolucję irańską z 1979 roku.

Ruhollah Chomeini i jego zwolennicy znaleźli wówczas wspólny język z radykałami i komunistami poprzez opór wobec szacha i wpływów USA. Chomeini grzmiał o sprawiedliwości, wyzwoleniu i walce z imperializmem, używając retoryki trafiającej do tych, którzy chcali obalić ówczesny system. Ówcześni zachodni intelektualiści z entuzjazmem wspierali tę rewolucję, wierząc, że upadek prozachodniego dyktatora otworzy drogę do bardziej sprawiedliwego społeczeństwa.

Islamiści i lewicowcy zjednoczyli siły, by obalić wspólnego wroga, mimo skrajnie odmiennych wizji przyszłości. Utopia jednak nie nadeszła.

Zamiast tego Iran przekształcił się w autorytarną republikę teokratyczną, która zdławiła wolności obywatelskie, narzuciła rządy religijnych dogmatów i uczyniła z wrogości wobec Zachodu i Izraela fundament swojej tożsamości. Wielu lewicowców, którzy pomagali w obaleniu szacha, szybko skończyło w więzieniach, przed plutonami egzekucyjnymi lub na emigracji.

Przyczynili się do zniszczenia systemu, który uważali za opresyjny, tylko po to, by zastąpić go jednym z najbardziej bezwzględnych reżimów świata. Miliony Irańczyków uciekły z kraju, a ci, którzy zostali, żyją w rzeczywistości, której cienie kładą się echem na całym globie.

Właśnie dlatego islamistyczny nurt wewnątrz ruchu propalestyńskiego jest tak groźny – nawet wtedy, gdy jego fasada wydaje się humanitarna i lewicowa.

Zagrożenie to ma wiele warstw.

Pierwszym z nich jest sama wizja nieograniczona: ideologia dążąca do bezrefleksyjnej dekonstrukcji instytucji i tradycji będących fundamentem zachodniej cywilizacji w imię utopii, która zawsze wymaga unicestwienia tego, co już istnieje.

Pod nią kryje się jednak niebezpieczeństwo znacznie poważniejsze. Islam traktowany nie tylko jako wiara, ale jako kompletny system prawny, polityczny i społeczny posiada własną, totalną wizję świata. I nie jest to liberalny raj, o jakim marzą lewicowi aktywiści.

Ci, którzy bezrefleksyjnie kupują wizję nieograniczoną, własnymi rękami demontują bariery chroniące ich przed autorytaryzmem. Odrzucenie kultury, tradycji, religii, tożsamości narodowej i stabilnych instytucji w imię urojonego lepszego jutra odbywa się bez jakiejkolwiek refleksji nad tym, co ma je zastąpić.

I to sprowadza mnie z powrotem do małego kotka.

Ruch propalestyński przedstawia się jako coś niewinnego, co zasługuje na współczucie. Zachęca nas do odrzucenia krytycznego myślenia, zignorowania brutalnych realiów i kierowania się wyłącznie emocjami. Uleganie temu to jednak fundamentalny błąd – bo prędzej czy później pyszczek kociaka znów zacznie się poruszać, a ze środka wypełznie bestia.

A gdy społeczeństwo zbliży się do niej, spodziewając się usłyszeć cichy głos niewinności, z paszczy wyskoczy groteskowy potwór i pożre wszystko, co stanie mu na drodze.