Daniel Greenfield

Podsumowanie w jednym zdaniu

Tekst Daniela Greenfielda argumentuje, że Partia Demokratyczna nigdy nie wspierała szczerze Żydów, a lewicowi Żydzi, ignorując narastający w ich środowisku antysemityzm w imię poparcia dla postępowej polityki, doprowadzili do własnego moralnego i politycznego porzucenia.

Gdy partie lewicowe nominują otwartych zwolenników Hamasu, lewicowi Żydzi ubolewają nad porzuceniem, które nigdy nie było prawdziwą relacją.

Nominacja otwartych zwolenników Hamasu przez Partię Demokratyczną wywołała kolejną falę ubolewania wśród amerykańskich lewicowych Żydów, którzy czują się porzuceni przez partię i ruch, pomimo czasów, gdy maszerowali ramię w ramię z Martinem Lutherem Kingiem Jr.

Ale Partia Demokratyczna nie porzuciła Żydów. Nigdy wcześniej za nimi nie stała.

Kiedy Partia Demokratyczna była kiedykolwiek przyjazna Żydom? Czy wtedy, gdy antysemityzm dotarł do procesów sądowych Nowego Ładu uderzających w Żydów w sprawie kurczaków firmy Schechter? Czy wtedy, gdy Franklin D. Roosevelt powiedział Józefowi Stalinowi, że mógłby oddać reżimowi w Arabii Saudyjskiej „sześć milionów Żydów ze Stanów Zjednoczonych”, po tym jak przyglądał się śmierci sześciu milionów Żydów w Europie? Czy wtedy, gdy Harry S. Truman nałożył embargo na dostawy broni do Izraela, gdy ten walczył o niepodległość, a później powiedział swojemu biografiście, że „w Białym Domu nigdy nie było Żyda”?

Nawet krótki miesiąc miodowy po Holokauście, kiedy demokraci przynajmniej udawali, że potępiają publiczne akty antysemityzmu, szybko dobiegł końca wraz z degeneracją ruchu na rzecz praw obywatelskich – wspieranego szczerze przez lewicowych Żydów – w czarne grupy bojówkowe.

Pod koniec lat 60. XX wieku antysemityzm i zamieszki na tle rasowym rozdarły całe społeczności, a antysemickie wypowiedzi czarnoskórych liderów stały się codziennością, którą Partia Demokratyczna nauczyła się akceptować. Niektóre lewicowe organizacje żydowskie protestowały, przeważnie bezskutecznie. Organizowały spotkania na rzecz praw obywatelskich, próbując reanimować w większości mityczny sojuszu czarno-żydowski, a Liga Przeciwko Zniesławieniu (ADL) publikowała raporty dokumentujące wyraźne wzorce antysemityzmu i sugerowała, by uczyć Czarnych więcej o Holokauście.

Przez następne pół wieku panteon czarnoskórych liderów zilił się o otwarcie antysemickich szczujców – takich jak Jesse Jackson, Louis Farrakhan i Al Sharpton – którzy stali się graczami wagi ciężkiej w Partii Demokratycznej. Większość żydowskich demokratów nauczyła się z tym żyć i – po wydaniu okazjonalnych oświadczeń – zamknąć na to oczy.

Pomimo nazwania Nowego Jorku „Hymietown” [pogardliwe określenie Nowego Jorku nawiązujące do Żydów – przyp. tłum.] i popierania islamskich terrorystów, Jesse Jackson zajął trzecie miejsce w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej w 1984 roku i drugie w 1988 roku. Po pogromie w Crown Heights Al Sharpton ubiegał się o nominację prezydencką, dostał program w MSNBC i stał się człowiekiem rozdającym karty w Partii Demokratycznej. Nie miało to nic wspólnego z „Izraelem”, „syjonizmem” czy czymkolwiek innym poza czystym rasizmem.

Jeśli chodzi o sprawę Izraela, biali demokraci – od Adlaia Stevensona po Jimmy’ego Cartera – czuli się bardzo swobodnie, atakując Żydów antysemickim językiem, spotykając się z jeszcze mniejszą reakcją ze strony żydowskich demokratów. W większości jednak demokraci ograniczali się do pustych deklaracji potępienia antysemityzmu – tyle że nie wtedy, gdy pochodził on od prominentnych członków ich własnej partii. Po krótkim miesiącu miodowym za kadencji Johna F. Kennedy’ego i Lyndona B. Johnsona składali również czcze deklaracje poparcia dla Izraela, jednocześnie podkopywując go, gdy znajdowali się u władzy.

Barack Obama poczuł się na siłach, by zaplanować publiczne zerwanie z grupami pro-izraelskimi. Realizował jednak tę samą politykę zagraniczną co Jimmy Carter i Bill Clinton; po prostu bardziej strategicznie konfrontacyjnie podchodził do wywoływania konfliktów z Żydami i Izraelem, aby rozbić partię.

Wydarzenia z 7 października zostały wykorzystane w podobny sposób, by sfinalizować rozłam, który już trwał – będąc następstwem wcześniejszych starć wokół antysemickiego kierownictwa Marszu Kobiet oraz wyniesienia ruchu Black Lives Matter wraz z jego antysemityzmem do rangi moralnie niepodważalnego elementu koalicji aktywistów partii.

Uniwersytety już dawno oddały samorządy studenckie i całe wydziały grupom antyizraelskim i zwolennikom terroryzmu. Okrucieństwa z 7 października oraz izraelska kampania przeciwko Hamasowi umożliwiły rozwój trwającej już wcześniej medialnej psychozy i mobilizacji aktywistów.

Wielu żydowskich demokratów – przynajmniej ci, którzy nie powtarzają tych samych apologetycznych haseł zrzucających winę na premiera Binjamina Netanjahu i AIPAC – czuje się zdradzonych i porzuconych. Ale nigdy nie było tam żadnej prawdziwej relacji, był to co najwyżej romans, który ostatecznie ustąpił miejsca publicznemu przyznaniu się do cudzołóstwa.

Wieloletnia relacja między Żydami a demokratami była w przeważającej mierze jednostronna: Żydzi głosowali na demokratów, przekazali im datki i nagięli swoją religię tak, by pasowała do akurat modnego nurtu lewicowej polityki, który partia wyznawała w danym momencie. W zamian Żydzi mogli piastować urzędy polityczne oraz zasilać kadry partii i jej lewicowych sojuszników.

Jednak podobnie jak za administracji FDR i Trumana, lewicowi Żydzi byli przekonani, że partia nie jest antysemicka, skoro są w niej Żydzi, nigdy nie patrząc na bilans zysków i strat. Takie podejście sprzyjało karierom i statusowi społecznemu niektórych lewicowych Żydów, których stać było na wyprowadzkę z miejskich dzielnic na przedmieścia i przełykanie publicznych obelg ze strony liderów mniejszości jako rzeczy nieistotnych dla szerszego obrazu ich wartości i idei.

Ostatni zwrot akcji wymaga od nich ponownego dostosowania się – nie tylko do nominacji kongresowych takich postaci jak Dariazila Avila Chevalier z Nowy Jorku, która brała udział w obchodach 7 października po zamachach, czy Melat Kiros z Kolorado, która zaprzeczała, jakoby islamski terrorysta, który podpalił starszych Żydów (w tym ocalałego z Holokaustu), nienawidził Żydów – ale także do faktu, że Partia Demokratyczna powitała ich w swoich szeregach.

To szokujące, ale niespecjalnie nowy trend. Demokrati porzucili nawet pro forma potępienia antysemityzmu ze strony własnego obozu już pod koniec lat 90. Zanim pojawiło się zdjęcie Obamy pozującego z Louisem Farrakhanem, wszyscy je po prostu zignorowali. Tym razem różnica polega na tym, że antysemityzm Partii Demokratycznej to już nie jest coś, co lewicowi Żydzi mogą po prostu zignorować.

Przez ruch, jego społeczne i zawodowe enklawy oraz samą partię przetacza się fala czystek – polegająca na ostracyzmie, demonizowaniu i aktywnym wypychaniu Żydów poza nawias. Nie ma już dokąd uciekać z Brownsville do Westchester, ponieważ „Brownsville” jest teraz wszędzie. Jest na przedmieściach, w prywatnych szkołach, na kampusach uniwersyteckich oraz w stowarzyszeniach medycznych i kancelariach prawnych. To ono decyduje, kto dostaje współlokatorów, kontrakty książkowe i możliwość życia na poziomie wyższej klasy średniej, który tak wielu lewicowych Żydów od dawna brało za pewnik.

Niektórzy próbują się dostosować. Podobnie jak ich dawni bracia w ZSRR, odmierzają co do joty, ile potępienia okazać – potępiając Netanjahu, syjonizm i Izrael, a nawet chwaląc Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny czy Hamas. Inni utknęli w reakcji „walcz lub uciekaj” po zamachach z 7 października.

Ale dobrą wiadomością dla nich jest to, że Żydzi nie są wyjątkowi. A przynajmniej są wyjątkowi tylko w pewnym stopniu.

Żydzi od dawna byli kanarkami w kopalni węgla kamiennego, a obsesja na ich punkcie zazwyczaj zwiastuje nadejście szerszego i bardziej krwawego ekstremizmu. Życie w spółdzielni mieszkaniowej Park Slope czy na Uniwersytecie Columbia może nie być już tak miłe, ale ruchy radykalne, które za tym stoją, nie są przychylnie nastawione do dalszego istnienia wyższej klasy średniej ani samej Ameryki.

Żydzi mogą mierzyć się z groźbou bycia pierwszymi pod ścianą – czy to ze strony marksistowskich i komunistycznych wtyczek z Democratic Socialists of America, które obecnie gorliwie wydrążają Partię Demokratyczną od środka, czy też ze strony islamistów działających po obu stronach sceny politycznej. Historia uczi nas jednak, że nie będą ostatni.

Ten moment nie wymaga kolejnych paroksyzmów neurotyczności ani sztuk teatralnych takich jak „Birthright” i „The Zionists”, które całkowicie ignorują to, co dzieje się wokół. Wymaga uczciwego rozliczenia z historią Partii Demokratycznej i Żydów, porzucenia starych mitów o solidarności i zmierzenia się z zimnymi realiami samozachowania oraz ochrony otwartego społeczeństwa amerykańskiego.

Parafrazując marksistowski truizm: „Problem nie dotyczy Żydów. Problem dotyczy rewolucji”.

Dla Karola Marksa i innych czołowych socjalistów Żydzi byli wygodnym substytutem kapitalizmu. ZSRR i jego komunistyczni sojusznicy dokonywali czystek wśród Żydów na długo przed tym, jak dawna nienawiść klasowa została zinternacjonalizowana w trójświatowy nacjonalizm wyzwoleńczy, który obecnie wzywa do zniszczenia Izraela.

Rosnące wpływy lewicy w Partii Demokratycznej musiały uczynić ją bardziej antysemicką. Połączmy to z plemiennymi nienawiściami mniejszości i aktywistów Trzeciego Świata, a demokraci zaczną przypominać nie partię JFK, lecz Organizację Narodów Zjednoczonych z jej obsesyjnym szukaniem kozłów ofiarnych.

Wszyscy – w tym wielu lewicowych Żydów – widzieli, do to zmierza, ale woleli stanąć po stronie ruchu, którego nienawiść do nich miała nieuchronnie narastać w miarę zbliżania się do jego celów. Ostrzeżenia pojawiały się już w latach 60. i 70. Teraz staje się niemożliwe, aby ich nie zauważać.

„Właściwa strona historii” to dążenie do ekstremistycznego porządku świata, w którym nie ma miejsca dla Żydów.

Żydowscy demokraci mogą pozwolić stajni lewicowych organizacji, takich jak Jewish Democratic Council of America, Nexus Project, J Street czy Jewish Council for Public Affairs – powołanych po to, by zwabić ich w pułap przyjęcia antyizraelskich pozycji – na poprowadzenie ich ku akceptacji obecnych okropności jako usprawiedliwionej nowej normy. Mogą sprzymierzyć się z otwarcie antyizraelskimi grupami lewicowymi, takimi jak J Street, Jewish Voice for Peace, T’ruah czy Bend the Arc, w nadziei, że uchroni to ich status społeczny i własną skórę. Albo mogą zachować odrobinę godności i stawić opór.

To będzie wymagało zmierzenia się z kilkoma brutalnymi prawdami. Antysemityzm w ich partii nie bierze się znikąd. Wynika z wpływów ruchów ekstremistycznych wywodzących się z lewicowej ideologii sięgającej wieków wstecz. Wojna klas nieuchronnie przeradza się w antysemityzm, a hierarchia polityki tożsamości nie oferuje „solidarności”, jak twierdzą antyizraelscy lewicowci – zamiast tego jednoczy grupy plemienne wokół nienawiści do Żydów.

Partia Demokratyczna nie porzuciła Żydów. Lewicowi Żydzi porzucili sami siebie, akceptując antysemityzm ze strony partii, odmawiając pociągnięcia jej do odpowiedzialności, obniżając swoje standardy i przekierowując uwagę na ogólną sprawiedliwość społeczną przy jednoczesnym zignorowaniu własnych interesów, a nawet własnego przetrwania.

Jeśli chcą, aby coś się zmieniło, to właśnie od tego muszą zacząć.

Lewica nie porzuciła Żydów. Nigdy nie była po ich stronie.