Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Dzis kontynujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA

Wiecej o ksiazce TUTAJ

Dryfujący ląd 

Wciąż jednostronnie podążamy 
ku nieujarzmionym rządzom,
coraz większym zdobyczom, 
zapominając, 
że lament po stracie 
wyciętych drzew,
splamionego oceanu,
powietrza, którym ciężko oddychać,
może być tylko przykrywką, pozorem. 

Dalej będziemy zabijać to, co najcenniejsze
– życie Natury. 

Miliardy ludzi głodzi samotną Przyrodę.
Gasnące lądy, morza i powietrze 
oczekują wdzięczności za ich dary. 

Na dryfującym lądzie
próbujemy odnaleźć raj.
Na zwiastowanie już nie ma czasu, 
pamięć jak sito – 
przecieka. Więdnie. Nie tylko ona.

Stworzyliśmy przyszłość 
bez przyszłości. 

Pośpiech 

Żyjemy w pośpiechu,
nie zauważamy, 
że nasze osiągnięcia 
nie zawsze są sukcesami.
Wciąż dumni z rekordów
– szybciej, 
– więcej,
– lepiej.

Butni, chwalimy się wyczynami,
ocieplamy nie tylko nasz wizerunek,
ale też klimat. 

Cieplej znaczy 
– susza, 
– topniejące lodowce. 
 
Kiedy 
– woda zabierze ląd,
– susza zagłodzi żyjących,
– smog nie pozwoli oddychać.
Zranione 
lądy, morza i powietrze 
zamilkną. 

To czas, 
w którym nikt już nie wysłucha opowieści, 
jak powoli uśmiercano przyszłość. 

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ