Melissa Brodsky

Podsumowanie w jednym zdaniu

27 września 1791 roku Francuskie Zgromadzenie Narodowe przyznało pełne prawa obywatelskie wszystkim Żydom, kończąc wieki ich prawnej dyskryminacji, która powróciła dopiero wraz z represjami reżimu Vichy w 1940 roku.

W TYM DNIU: 27 września 1791 r.

Francuskie Zgromadzenie Narodowe przegłosowało przyznanie Żydom pełnego obywatelstwa.

Rewolucja Francuska trwała już ponad dwa lata, a nowa Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela głosiła, że wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w prawach. To przełomowe hasło nie rozstrzygnęło jednak od razu losu francuskich Żydów.

Część z nich zdążyła już uzyskać obywatelstwo – Żydom sefardyjskim z Bordeaux i południowo-zachodniej Francji przyznano prawa polityczne w 1790 roku. Żydzi aszkenazyjscy zamieszkujący Alzację i Lotaryngię wciąż jednak na to czekali.

Kwestia ta powróciła na forum parlamentu, gdy Zgromadzenie Narodowe zbliżało się do końca swoich prac. Adrien Duport, jeden z deputowanych, argumentował, że nikt nie powinien tracić praw obywatelskich z powodu wyznawanej religii.

Poprosił Zgromadzenie o przeprowadzenie głosowania.

Mimo pojawiających się głosów sprzeciwu uchwała została przyjęta. Od tej pory Żydzi, którzy złożyli przysięgę obywatelską, zyskali status równy innym mieszkańcom Francji.

Dwa dni później Zgromadzenie Narodowe zakończyło swoją sesję.

Dla rodzin żydowskich w Alzacji i Lotaryngii przepisy, które przez pokolenia spychały ich na margines, przestały obowiązywać. Odtąd mogli swobodnie wybierać miejsce zamieszkania, podejmować dotychczas zakazane zawody oraz w pełni uczestniczyć w życiu publicznym kraju.

Sytuacja ta zmieniła się dopiero w 1940 roku, kiedy kolaborancki rząd Vichy zaczął systematycznie pozbawiać ich tych praw.

Obywatelswo