Autor Melissa Brodsky

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł ukazuje inspirującą historię Giuliany Tesoro, wybitnej chemiczki żydowskiego pochodzenia, której faszystowskie Włochy uniemożliwiły studia, co – paradoksalnie – doprowadziło ją do Stanów Zjednoczonych, gdzie zrobiła światową karierę naukową i zdobyła ponad 120 patentów z dziedziny chemii polimerów i włókiennictwa.

W 1939 roku Giuliana Cavaglieri ukończyła liceum we Włoszech i była gotowa, by podjąć studia.

Włochy jej na to nie pozwoliły.

Giuliana była Żydówką, a faszystowski rząd Mussoliniego uchwalił ustawy rasowe zakazujące Żydom studiowania na włoskich uniwersytetach. Miała osiemnaście lat i pragnęła zdobyć wykształcenie, więc opuściła Włochy i wyjechała do Stanów Zjednoczonych.

Ostatecznie trafiła na Uniwersytet Yale.

Giuliana studiowała chemię i uzyskała tytuł doktora chemii organicznej. Podczas studiów poznała innego chemika, Victora Tesoro, z którym później się ożeniła. Znaczną część swojej kariery zawodowej spędziła pod nazwwiskiem Giuliana Tesoro.

I jak się okazuje, zakazanie tej młodej kobiecie podjęcia studiów było wyjątkowo nieudanym posunięciem faszystowskiego reżimu.

Tesoro zajęła się chemią przemysłową i pracowała dla takich firm jak American Cyanamid czy Burlington Industries. Znaczna część jej badań dotyczyła czegoś, o czym większość z nas na co dzień w ogóle nie myśli – chemii ukrytej w naszych ubraniach.

Tkaniny syntetyczne stwarzały różnego rodzaju problemy. Mogły gromadzić ładunki elektrostatyczne, marszczyły się i zachowywały zupełnie inaczej w zależności od sposobu obróbki włókien. Niektóre z nich zapalały się zdecydowanie zbyt łatwo. Tesoro spędziła lata na poszukiwaniu sposobów, by zmienić zachowanie tych materiałów.

Opracowała metody obróbki, które pomagały zapobiegać gromadzeniu się ładunków elektrostatycznych we włóknach syntetycznych oraz ulepszały tkaniny o właściwościach „permanent-press” (trwałego pressu). Niektóre z jej najważniejszych prac dotyczyły włókien i tkanin ognioodpornych – poszukiwała chemicznych sposobów, dzięki którym materiały trudniej by się zapalały i skuteczniej spowalniały rozprzestrzenianie się ognia.

Patenty zaczęły się piętrzyć.

Pod koniec swojej kariery Giuliana Tesoro była autorką ponad 120 amerykańskich patentów. W 1963 roku Amerykańskie Stowarzyszenie Chemików i Kolorystów Tekstylnych przyznało jej prestiżowy Medal Olneya za wybitne osiągnięcia w dziedzinie chemii tekstylnej.

W 1972 roku trafiła do MIT jako profesor wizytujący. Wykładała tam przez kilka lat, a następnie pozostała na uczelni jako adiunkt i starszy naukowac. Później objęła stanowisko profesora badawczego chemii polimerów na Politechnice w Brooklynie, wnosząc do sal wykładowych dziesiątki lat bezcennego doświadczenia z przemysłu.

Tesoro przeszła na emeryturę z Politechniki w 1996 roku. Zmarła w Dobbs Ferry w stanie Nowy Jork w 2002 roku, w wieku osiemdziesięciu jeden lat.

Sześćdziesiąt trzy lata wcześniej faszystowskie Włochy usiłowały wmówić osiemnastoletniej żydowskiej dziewczynie, że nie ma prawa studiować.

Giuliana Cavaglieri