Melanie Phillips

(Zdjęcie: Statek z żydowskimi uchodźcami „Exodus” w porcie w Hajfie, 1947 r. – po tym, jak Brytyjczycy staranowali go na morzu, a następnie deportowali większość pasażerów z powrotem do Europy)

Podsumowanie w jednym zdaniu

W artykule Melanie Phillips ostro krytykuje planowane przez nowy brytyjski rząd sankcje gospodarcze wobec izraelskich osiedli w Judei i Samarii, zarzucając Londynowi hipokryzję, historyczną ignorancję, wspieranie palestyńskiego terroru oraz lekkomyślne narażanie własnego bezpieczeństwa narodowego poprzez atakowanie kluczowego sojusznika wywiadowczego.

Rząd brytyjski postępuje w sposób zdumiewający: nie tylko domaga się od Izraela przeprowadzenia czystki etnicznej na własnym narodzie w jego historycznej ojczyźnie, ale proponuje również ukaranie go za odmowę podjęcia takich działań.

Nowy premier, Andy Burnham, zamierza ogłosić „surowy” pakiet sankcji wymierzonych w handel z izraelskimi osiedlami na spornych terytoriach Judei i Samarii, a także nałożyć sankcje na Izraelczyków powiązanych z tamtejszymi przedsiębiorstwami.

Minister spraw zagranicznych, Ed Miliband, sprzeciwił się ogłoszonemu przez rząd izraelski przetargowi na budowę tysięcy nowych domów w korytarzu E1 – łączącym Jerozolimę z miastem Ma’ale Adumim w Judei – określając ten projekt jako „działanie niedopuszczalne i destrukcyjne”. Wezwał nawet izraelskiego chargé d’affaires, by zażądać „natychmiastowego wycofania się” z tych planów.

Sytuacja, w której szef dyplomacji jednego kraju kategorycznie nakazuje rządowi innego państwa zmianę polityki tylko dlatego, że jej nie aprobuje, jest czymś absolutnie niezwykłym.

Miliband uzasadniał swoje stanowisko twierdzeniem, że „skutki przemocy ze strony osadników oraz terroryzmu są katastrofalne dla społeczności palestyńskich”.

„Przemoc ze strony osadników” jest rzeczywiście ropiejącą raną, którą należy jak najszybciej wyleczyć. Dopuszcza się jej jednak bardzo nieliczna mniejszość skrajnych mieszkańców tych terytoriów. Wiele incydentów przedstawianych jako „przemoc osadników” jest w rzeczywistości fabrykowanych przez złośliwe podmioty – zarówno przez lewicowych aktywistów z Izraela, jak i zagranicy.

Z kolei prawdziwe i haniebne wybryki – jakkolwiek godne potępienia – pod względem skali są całkowicie przyćmione przez tysiące krwawych ataków ze strony Arabów, wymierzonych w przeważającą, praworządną większość żydowskich mieszkańców.

Ani Miliband, ani dominujące media nigdy nie wspominają o napaściach na tych Żydów. Zamiast tego, gdy kłamstwo o „ludobójstwie w Izraelu” zostało ostatecznie zdemaskowane jako bezpodstawne i fałszywe, przeciwnicy Izraela płynnie wykreowali temat „przemocy osadników” jako nowy pretekst do demonizowania państwa żydowskiego, podważania jego legitymizacji i w konsekwencji – jego zniszczenia.

Prawdziwym celem Milibanda stali się wszyscy Żydzi mieszkający w Judei i Samarii, ponieważ uznał on wszystkie osiedla za „rażące naruszenie prawa międzynarodowego”. Rozbudowa osiedli i próby stworzenia „nieodwracalnych zmian w terenie” mają – według niego – „zagrażać pokojowi, bezpieczeństwu oraz perspektywom powstania zdolnego do funkcjonowania państwa palestyńskiego. Wielka Brytania nie będzie biernie przyglądać się zniszczeniu rozwiązania dwupaństwowego”.

Pomijając już arogancję w neokolonialnym stylu – co za absolutny nagromadzenie kłamstw, uprzedzeń oraz ignorancji historycznej i prawnej!

Budowa izraelskich domów w strefie E1, stanowiącej naturalne przedłużenie zarówno Ma’ale Adumim, jak i Jerozolimy, wcale nie uniemożliwia powstania państwa palestyńskiego. W trakcie dotychczasowych rokowań pokojowych zawsze zakładano, że Ma’ale Adumim, wraz z dwoma innymi blokami osiedli (Ariel i Gusz Ecjon), pozostaną częścią Izraela niezależnie od ewentualnego podziału terytorium.

Około 20 procent ludności Izraela stanowią Arabowie. Nie ma żadnego racjonalnego powodu, dla którego niepodległa „Palestyna” nie mogłaby w 20 procentach składać się z obywateli narodowości żydowskiej. Postrzeganie obecności Żydów jako przeszkody dla powstania państwa palestyńskiego oznacza, że Miliband, Burnham i wszyscy podzielający ten pogląd de facto żądają czystek etnicznych. To czysta antyżydowska uprzedzoność.

Wielka Brytania od lat powtarza, że izraelskie osiedla są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego, a „osadnicy” okupują ziemię palestyńską. To nieprawda. Tzw. „Zachodni Brzeg” nie jest i nigdy nie był „ziemią palestyńską”, ponieważ państwo palestyńskie nigdy wcześniej nie istniało. Nazwa „Palestyna” została nadana Judei przez rzymskich najeźdźców wyłącznie po to, by zatrzeć jej żydowski charakter. Żydzi są jedynym narodem, dla którego Ziemia Święta była historycznym królestwem narodowym.

„Zachodni Brzeg” rzeczywiście został nielegalnie zajęty – ale przez Jordanię, po wytyczeniu linii rozejmowych w 1948 roku, kiedy to nowo powstałe państwo Izrael obroniło się przed agresją armii arabskich.

Twierdzenie Londynu o „nielegalnej okupacji” opiera się na błędnej interpretacji konwencji genewskich. Izrael posiada pełne prawa do tych terytoriów na mocy prawa międzynarodowego, co sięga decyzji mandatu z 1922 r. Wówczas to na Wielką Brytanię nałożono prawny obowiązek ułatwiania gęstego osadnictwa żydowskiego w ich historycznej ojczyźnie – obejmującej dzisiejszy Izrael, Zachodni Brzeg i Strefę Gazy. Zobowiązanie to nigdy nie zostało uchylone. Tak – podjęła je ta sama Wielka Brytania, która dziś zarzuca Żydom „nielegalną okupację”.

Rozwiązanie dwupaństwowe, wbrew powszechnej opinii, nie jest jedynym wyjściem z impasu, lecz byłoby w istocie „ostatecznym rozwiązaniem”. Jak otwarcie przyznają palestyńscy liderzy, ich celem nadrzędnym pozostaje zniszczenie Izraela, a ewentualne własne państwo ma być jedynie etapem na drodze do tego celu.

Problem nie polega na sporze terytorialnym dwóch równorzędnych stron. Problem tkwi w tym, że palestyńscy Arabowie od ponad wieku dążą do całkowitego unicestwienia żydowskiej państwowości. Izrael ma pełne prawo – zarówno moralne, jak i prawne – do kształtowania bezpiecznych granic w obliczu wroga zdeterminowanego, by go zgładzić.

To oburzające, że tylko Izrael jest poddawany tak opresyjnej presji. Wielka Brytania nie prowadzi analogicznych kampanii przeciwko chociażby Turcji za okupację i podział północnego Cypru.

Jest to tym bardziej bulwersujące, że to właśnie Brytyjczycy ponoszą główną odpowiedzialność za chaos na Bliskim Wschodzie. Jako mocarstwo mandatowe Wielka Brytania złamała prawa międzynarodowe, wycofując się z zobowiązań wobec Żydów na rzecz arbitralnego oddawania ziemi Arabom.

Koncept „dwóch państw” powstał jako brytyjska próba zaspokojenia agresora. Nagradzanie terroru zawsze prowadzi do jego eskalacji – a rząd Burnhama popełnia dokładnie ten sam błąd po raz kolejny.

Wielka Brytania zachowuje się jak dawne mocarstwo kolonialne, traktując Izrael z pogardą, dyktując mu niszczenie własnego dziedzictwa i wystawiając jego obywateli na zagrożenie – a następnie karząc go za odmowę podporządkowania się.

Brytyjscy urzędnicy sami przyznają, że ewentualny zakaz importu towarów z osiedli będzie niemożliwy do wyegzekwowania bez całkowitego bojkotu produktów z całego Izraela. Dla Burnhama i Milibanda, wpisujących się w skrajnie lewicową narrację antysjonistyczną, może to nie stanowić problemu.

Popełniają jednak fatalny błąd strategiczny.

Wielka Brytania jest dziś w ogromnym stopniu uzależniona od Izraela w kwestiach własnego bezpieczeństwa. Po latach cięć budżetowych brytyjskie siły zbrojne straciły znaczną część potencjału. To Izrael dostarcza Londynowi kluczowe dane wywiadowcze chroniące obywateli Wielkiej Brytanii przed zamachami islamistów, a także najnowocześniejsze technologie wojskowe.

Bojkotowanie kluczowego sojusznika w momencie, gdy zdemilitaryzowana Wielka Brytania stoi w obliczu rosnących zagrożeń ze strony Rosji czy Iranu, jest skrajną lekkomyślnością.

Izrael powinien w tej sytuacji zapytać wprost: skoro rząd brytyjski darzy państwo żydowskie taką niechęcią, to czy nadal zamierza korzystać z izraelskiego wywiadu i technologii obronnych? Przekazanie tych danych powinno zostać natychmiast ograniczone.

Jeruzalem powinno również jednoznacznie oświadczyć, że forsowane przez Londyn „rozwiązanie dwupaństwowe” jest głęboko niemoralne. Strona, która od stu lat stosuje terror, odrzuca kolejne propozycje pokojowe i wychowuje młode pokolenia w nienawiści, nie zasługuje na nagrody terytorialne.

Ci, którzy – tak jak obecne władze w Londynie – wspierają ten program i karzą jego potencjalne ofiary, zasługują tylko na jedno określenie: są moralnie zdeprawowani.

Moralna deprawacja Wielkiej Brytanii