Uncategorized

Córki Zelofchada

Larry Tauber


Podsumowanie w jednym zdaniu

Tekst argumentuje, że starożytne ślady archeologiczne w Samarii oraz biblijna opowieść o córkach Zelofchada dowodzą niezbywalnych i głębokich historycznych powiązań Izraela z ziemią Judei i Samarii.


Starożytna opowieść biblijna i niezmienne żydowskie roszczenia do Judei i Samarii

W 27. rozdziale Księgi Liczb, gdy zbliża się czas, w którym Izraelici mają wkroczyć do Ziemi Izraela i objąć w posiadanie ziemię obiecaną przez Boga ich przodkom, Mojżesz zostaje skonfrontowany przez pięć córek Zelofchada z odważnym żądaniem, które podważa dotychczasowe status quo. W społeczeństwie patriarchalnym to bowiem synowie byli tradycyjnymi spadkobiercami majątku ojca.

„Nasz ojciec zginął na pustyni za swój grzech” – oświadczają, mając na myśli to, że nie dołączył do zbuntowanych zwiadowców. „Nie miał synów, którzy odziedziczyliby jego prawo do części Ziemi Izraela, miał tylko córki. Czy nasza rodzina ma być jedyną wśród ludu Izraela, którą pozbawi się praw do udziału w tej ziemi – ziemi obiecanej Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi oraz ich potomkom jako wieczne dziedzictwo? Nie zrzekniemy się naszego dziedzictwa – domagamy się naszego udziału w ziemi Izraela na równi z każdym innym członkiem narodu izraelskiego”.

Zdezorientowany Mojżesz zwraca się do Boga, który przychyla się do ich prośby.

Imiona pięciu córek Zelofchada – izraelskich kobiet, które ceniły swój udział w Ziemi Izraela – brzmiały: Machla, Noa, Hogla, Milka i Tirza. Ze względu na ich miłość do ziemi ojczystej i sprzeciw wobec utraty rodzinnego udziału w niej kobiety te zostały nie tylko uwiecznione w Biblii, ale też zapamiętane i uszanowane przez cały Izrael.

W 1910 roku w pozostałościach archeologicznych pałacu królewskiego Północnego Królestwa Izraela na Wzgórzach Samarii odkryto zbiór 102 fragmentów ceramiki z inskrypcjami. Pochodzące z początku VIII wieku p.e.c. odłamki z napisami wykonanymi atramentem służyły jako pokwitowania podatkowe i dokumenty administracyjne do śledzenia dostaw wina oraz oliwy z oliwek. Trzy z tych fragmentów zawierały nazwy klanów: Hogla i Noa.

Okaże się więc, że te pokryte inskrypcjami skorupy ujawniają, iż ich rodziny i klany były znane nie pod imionami mężczyzn z danego plemienia, lecz pod imionami kobiet – córek, które kochały tę ziemię. Co więcej, na cześć tych pięciu sióstr nazvano miejscowości i doliny, takie jak Tirza – pierwsza stolica Północnego Królestwa Izraela, Abel-Mehola w Dolinie Jordanu oraz prawdopodobnie Milka, której imię zachowało się w nazwie „Chirbet Mirkah” w północnej Samarii.

Wielka Brytania wprowadziła zakaz importu towarów i usług z Izraela pochodzących z Judei i Samarii. Brytyjczycy oraz ich zbuntowany minister spraw zagranicznych twierdzą, że Żydzi – ocalali potomkowie Izraelitów – nie mają żadnych praw do Judei i Samarii, i że jesteśmy intruzami pozbawionymi historycznych powiązań z tą ziemią.

Małe odłamki ceramiki, starożytne pokwitowania podatkowe wypisane w języku hebrajskim, zawierające imiona córek Zelofchada – córek naszego ludu – odnalezione w ruinach Samarii, świadczą jednak o czymś zupełnie innym. Prawie trzy tysiące lat po ich sporządzeniu lud Izraela nadal posługuje się tym samym językiem, a nawet wciąż sporządza w nim pokwitowania podatkowe. I długo po tym, jak niegdyś potężna Wielka Brytania trafi na śmietnik historii, Żydzi nadal będą zamieszkiwać te ziemie, mówić naszym starożytnym językiem hebrajskim i nadawać swoim dzieciom imiona Noa, Tirza oraz imiona pozostałych córek Zelofchada. Ponieważ te kobiety wykazały się gotowością do przeciwstawienia się nawet samemu naszemu nauczycielowi Mojżeszowi, aby one i my mogli mieć wieczny udział w ziemi naszych przodków.

Córki Zelofchada


Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969

Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.

Kategorie: Uncategorized

Zostaw odpowiedź Czekam na Twoje przemyślenia! Napisz w komentarzu.

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.