Melissa Brodsky

Podsumowanie w jednym zdaniu

Sophie Tucker była legendarną artystką wodewilową i estradową, która przez ponad pół wieku kariery przekuła przeciwności losu w triumf, stając się ikoną amerykańskiej rozrywki.

Sophie Tucker zarabiała na życie śpiewaniem już jako dziewczynka, pomagając w koszernej restauracji swoich rodziców w Hartford w stanie Connecticut.

Urodziła się w 1884 roku w żydowskiej rodzinie pochodzącej z Imperium Rosyjskiego. Gdy jej bliscy osiedlili się ostatecznie w Hartford, otworzyli restaurację i pensjonat. Sophie obsługiwała stoliki, zmywała naczynia i przysłuchiwała się artystom, którzy przyjeżdżali do miasta, by zatrzymać się tam na posiłek.

Czasami dawała też występy dla klientów. Stawała w progu lokalu i wkładała całe serce w każdą nutę. Lata później żartowała, że jej śpiew i cebula krojona w kuchni sprawiały, że nikt w lokalu nie wychodził z suchymi oczami.

Jej matka, Jennie, spędziła większość życia przy pracy. Sophie wiedziała, że nie chce dla siebie takiego losu. Wspominała później, że w młodości nie marzyła o wielkiej karierze – pragnęła po prostu życia, które nie kręciłoby się wokół kuchenki i zlewu.

Gdy była jeszcze nastolatką, wyszła za mąż za Louisa Tucka. Mieli syna, Berta, ale małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Sophie wyjechała z Hartford do Nowego Jorku, podczas gdy jej matka i młodsza siostra zajęły się dzieckiem, ona zaś rozpoczęła starania o karierę piosenkarki.

Znalazła zatrudnienie, jednak szybko natrafiła na barierę. Pierwsi menedżerowie wodewilowi uznali, że jest zbyt gruba i nieatrakcyjna, by występować pod własnym nazwiskiem. Zamiast tego zmuszali ją do malowania twarzy na czarno (tzw. blackface).

Sophie nienawidziła tego i bezskutecznie prosiła o zgodę na występy bez makijażu. Szansa nadeszła niespodziewanie, gdy tuż przed wejściem na scenę zginął jej kostium oraz rekwizyty do charakteryzacji. Zmuszona sytuacją, wystąpiła w swojej naturalnej postaci. Publiczność była zachwycona i domagała się bisów – ostatecznie zaśpiewała aż osiem piosenek.

Nigdy więcej nie założyła już scenicznego makijażu tamtego typu.

W 1911 roku zaczęła nagrywać utwory, w tym „Some of These Days”, który stał się jej wizytówką na resztę życia. Kiedy po raz pierwszy usłyszała swój głos z płyty, zażartowała, że brzmi jak syrena mgłowa.

Jej matka zmarła w 1925 roku. Kilka lat później Sophie nagrała utwór „My Yiddishe Momme”, skomponowany przez Jacka Yellena i Lew Pollacka. Śpiewała w nim o żydowskiej matce – pracowitej, zatroskanej, gotującej i całkowicie oddanej dzieciom. Piosenkę tę nagrała zarówno po angielsku, jak i w jidysz.

Sophie dobrze zarabiała i wykazała się świetnym zmysłem biznesowym. Inwestowała w nieruchomości oraz inne przedsięwzięcia, dzięki czemu mogła pomóc rodzicom zamknąć restaurację. Regularnie wspierała też finansowo rodzinę, przyjaciół, szpitale, synagogi, organizacje żydowskie, a w późniejszym okresie także Izrael.

Jej kariera trwała przez dekady, mimo że świat rozrywki ulegał ciągłym przeobrażeniom. Zaczynała w erze wodewilu, a dożyła czasów radia, kina, klubów nocnych i telewizji. Jeszcze jako siedemdziesięciolatka regularnie pojawiała się na scenie.

Sophie Tucker zmarła w 1966 roku w wieku osiemdziesięciu dwóch lat. Po sobie zostawiła tysiące stron archiwów: albumy z wycinkami, programy występów, fotografie, recenzje, menu, zaproszenia, telegramy oraz wycinki prasowe, które pieczołowicie gromadziła przez całe życie.

Sophie Tucker