Bob Goldberg

Podsumowanie w jednym zdaniu
Artykuł stawia zarzut, że nowo wybrany senator Abdul El-Sayed, mimo oficjalnych zapewniat, utrzymuje głębokie powiązania finansowe, rodzinne i polityczne z organizacjami wywodzącymi się z Bractwa Muzułmańskiego oraz środowiskami wspierającymi Hamas.
💬Chcesz wiedzieć więcej? Otwórz czat AI →
Wybrany na senatora USA ze stanu Michigan Abdul El-Sayed twierdzi, że nie ma żadnych powiązań z Bractwem Muzułmańskim, jednak zrzucił z siebie odpowiedzialność za te powiązania dopiero po fakcie.
Odłóżmy słowa na bok i spójrzmy, kto wystawia czeki, wygłasza przemówienia i popiera jego kampania. Odpowiedzią jest trzydziestoletni projekt instytucjonalny, który nie narodził się ze współczesnego „postępowego” aktywizmu.
Wszystko zaczęło się w październiku 1993 roku w hotelu Courtyard Marriott w Filadelfii. FBI nagrało to spotkanie ukrytymi kamerami. Zebrali się tam wysoko postawieni członkowie „Komitetu Palestyńskiego” Bractwa Muzułmańskiego, stając przed poważnym problemem: Porozumienia z Oslo groziły marginalizacją Hamasu. Ich rozwiązaniem nie było porzucenie misji, lecz jej zneutralizowanie. Według stenogramów organizatorzy z uderzającą szczerością dyskutowali o tym, jak ukryć swoje prawdziwe intencje, przejąć słownictwo amerykańskich praw obywatelskich i zbudować nowe fronty obrony, które mogłyby przeniknąć do amerykańskiego głównego nurtu.
Ludzie zgromadzeni w tym pokoju doskonale rozumieli, że wiadomość niesiona przez szanowanego posłańca podróżuje dalej niż ta niesiona przez postać o dwuznacznej reputacji.
W centrum tego ekosystemu stało Islamskie Stowarzyszenie na rzecz Palestyny (Islamic Association for Palestine). Kierował nim przyszły szef biura politycznego Hamasu Khaled Meshal, a finansował je Mousa Abu Marzook. W latach 80. i na początku lat 90. stowarzyszenie pełniło rolę tuby propagandowej Hamasu w Ameryce Północnej: rozpowszechniało jego komunikaty, promowało jego statut i kolportowało nagrania gloryfikujące zamachy samobójcze.
Potem nastąpił rebranding. W ciągu zaledwie kilku miesięcy od spotkania w Filadelfii prezes Islamskiego Stowarzyszenia na rzecz Palestyny, Omar Ahmad, i jego dyrektor ds. public relations, Nihad Awad, pomogli założyć Radę ds. Stosunków Amerykańsko-Islamskich (CAIR). Dekadę później sąd federalny wydał wyrok na 156 milionów dolarów przeciwko Islamskiemu Stowarzyszeniu na rzecz Palestyny za odpowiedzialność cywilną w związku z zabójstwem amerykańskiego nastolatka, Davida Boima, dokonanym przez Hamas.
Stowarzyszenie Islamskie na rzecz Palestyny zamknęło swoje podwoje. Prawnicy rodziny Boimów twierdzą jednak, że organizacja nie tyle zbankrutowała, ile zmieniła nazwę – a jej dawni członkowie, konferencje i przekaz odrodziły się w ramach organizacji Amerykańscy Muzułmanie dla Palestyny (co jej przedstawiciele oczywiście odrzucają). Ława przysieresłych ma wydać w tej sprawie orzeczenie w lutym.
A teraz przenieśmy się do teraźniejszości. Ta sama sieć zmobilizowała się, by wesprzeć realnego kandydata do Senatu Stanów Zjednoczonych.
Jak głosi stare przysłowie: idź za pieniędzmi. Przegląd danych finansowych kampanii przeprowadzony przez Fox News Digital wykazał, że sztab El-Sayeda zebrał ponad 115 000 dolarów od co najmniej 41 obecnych lub byłych pracowników i liderów Rady ds. Stosunków Amerykańsko-Islamskich. Były to wpłaty indywidualne, a nie czeki od samej organizacji – i to rozróżnienie ma znaczenie prawne. Z politycznego punktu widzenia 41 powiązanych darczyńców tworzy jednak zwarty okręg wyborczy. Nie potrzebujesz teorii spiskowej i tablicy z czerwonym sznurkiem; wystarczy zwykły arkusz kalkulacyjny.
Pieniądze z zewnątrz płyną jeszcze szerokim strumieniem. Jego teść, Tayeb Jukaku, przekazał 300 000 dolarów na rzecz Fighting for Michigan PAC – superkomitetu politycznego wspierającego El-Sayeda – co czyni go jego największym pojedynczym darczyńcą (według Washington Free Beacon). Jukaku był w przeszłości prezesem oddziału CAIR w Michigan oraz członkiem komitetu założycielskiego Islamskiego Towarzystwa Ameryki Północnej (ISNA).
Gdy organizacja Americans for Justice in Palestine Action (wywodząca się z ekosystemu American Muslims for Palestine) poparła El-Sayeda, ten oświadczył, że jest „głęboko wdzięczny”. Podczas wrześniowej konwencji Islamic Society of North America w Detroit jego sztab otrzymał ponoć stoisko wystawiennicze, na którym rozdawał materiały polityczne tysiącom uczestników.
W grę wchodzi również Life for Relief and Development – organizacja charytatywna z siedzibą w Michigan. Ojciec El-Sayeda, Mohammed El-Sayed, zasiada w jej zarządzie, a doniesienia wskazują, że w przeszłości zasiadał w nim również Jukaku. Jej dyrektor generalny, Hany Saqr, oraz inni członkowie zarządu przekazali datki na kampanię polityka. W materiałach rządowych z procesu przeciwko Holy Land Foundation (amerykańskiej fundacji oskarżonej o finansowanie terroryzmu i powiązanej z Hamasem) Saqr pojawia się w historycznych spisach kluczowych postaci amerykańskiego Bractwa Muzułmańskiego.
Sama organizacja charytatywna również ma za sobą mroczną historię na szczeblu federalnym. W 2015 roku zgodziła się zapłacić 780 000 dolarów w ramach ugody z Departamentem Skarbu w związku z potencjalną odpowiedzialnością cywilną za naruszenie sankcji nałożonych na Irak. Departament Skarbu zidentyfikował 236 000 dolarów w transferach przeprowadzonych przez Jordanię i nazwał sprawę „rażącą”, zauważając, że prezes fundacji kierował tymi operacjami pomimo wcześniejszych ostrzeżeń.
Kwota 780 000 dolarów to sporo jak na „drobne uregulowanie sprawy”, którą obrońcy kampanii starają się zbyć milczeniem. Dwóch niezależnych badaczy idzie jednak jeszcze dalej. Śledztwo przeprowadzone przez Centrum Meira Amita w 2019 roku ujawniło zdjęcia materiałów reklamowych opatrznych marką Life for Relief and Development, które były dystrybuowane w Strefie Gazy przez grupę powiązaną z Komitetami Oporu Ludowego. Z kolei dochodzenie Forum Bliskiego Wschodu z listopada 2023 roku udokumentowało fundusze przekazywane przez tę organizację na rzecz powiązanego z Hamasem Stowarzyszenia Nieograniczonych Przyjaciół.

Sprawa rodziny El-Sayeda wymaga precyzji, więc bądźmy precyzyjni.
Jego biologiczna matka, Fatten Fathy Elkomy, pracowała dla Islamic American Relief Agency z siedzibą w Missouri od 1999 do co najmniej 2004 roku. W październiku 2004 roku Departament Skarbu uznał tę globalną sieć za wspierającą terroryzm, oskarżając ją o bezpośrednie transfery pieniężne na rzecz Hamasu.
Dokumenty rządowe wykazują, że Elkomy zajmowała się korespondencją dotyczącą programów wsparcia dla sierot, w tym wnioskiem z grudnia 2000 roku o kwotę 24 607,34 dolarów dla irackiego oddziału tej agencji. Sam ten dokument nie dowodzi popełnienia przestępstwa, a przelew do Iraku nie jest równoznaczny z finansowaniem Hamasu. Umieszcza on jednak najbliższą rodzinę kandydata wewnątrz organizacji objętej ścisłym nadzorem federalnym.
Jego przyrodnia siostra, Eman Abdelhadi, pisała o działalności matki w Bractwie Muzułmańskim podczas swoich studiów w Egipcie. Zapytany w programie telewizyjnym Meet the Press, czy on lub jego rodzina mieli jakiekolwiek powiązania z Bractwem, El-Sayed odpowiedział bez ogródek: „Nie”. Później w stacji NBC dodał, że nigdy nie rozmawiał na ten temat z matką i że to nie ona go wychowała – jego rodzice rozwiedli się, gdy miał 3 lata, a wychowywali go ojciec i macocha. Sformułowania „nigdy nie rozmawiałem o tym z matką” oraz „moja rodzina nie ma żadnych powiązań” to jednak dwie zupełnie różne odpowiedzi.
Dziecko nie dziedziczy winy po rodzicach, lecz dorosły kandydat na urząd odpowiada za własny ślad w dokumentach. 25 listopada 2012 roku – zaledwie trzy dni po tym, jak prezydent Egiptu powiązany z Bractwem Muzułmańskim, Mohamed Morsi, wydał dekret konstytucyjny wyłączający jego decyzje spod kontroli sądowej – kairski dziennik „Al-Ahram” opublikował publiczne oświadczenie podpisane przez 46 egipskich liderów społeczności w Stanach Zjednoczonych. Sygnatariusze poparli przejęcie pełni władzy przez Morsiego i wezwali go do „jak najszybszego oczyszczenia mediów i policji”. Pod numerem 33 widnieje podpis: „Dr Abdul Rahman El-Sayed” z Nowego Jorku, gdzie przyszły senator przebywał wówczas jako stypendista Uniwersytetu Columbia.
W kręgu jego sojuszników znajdziemy też osoby, których życiorysy nie wymagają grzebania w odległej historii Egiptu. Amani Barakat, przewodnicząca antysyjonistycznej grupy Al-Awda, przekazała na kampanię El-Sayeda 7000 dolarów. 7 października 2023 roku udostępniła w mediach społecznościowych nagranie, na którym lider Hamasu Ismail Hanija usprawiedliwia zbrodnie, podczas gdy jej własna organizacja publikowała oświadczenia gloryfikujące „palestyński ruch oporu”.
Sztab wyborczy El-Sayeda przekazał później co najmniej 40 000 dolarów na usługi konsultingowe firmie, której współzałożycielem jest syn kobiety, Jamal Barakat. Kilka tygodni po masakrze na konwencji organizacji Amerykańscy Muzułmanie dla Palestyny dyrektor wykonawczy CAIR, Nihad Awad, oświadczył, że „cieszy się, widząc, jak ludzie przełamują oblężenie” w dniu 7 października. Jak się okazuje, pan Awad również znajduje się w gronie darczyńców polityka.
Zapytany o te kontrowersje, El-Sayed porównał stawiane mu zarzuty do antykatolickich uprzedzeń, z jakimi w 1960 roku mierzył się John F. Kennedy. Porównanie to jest całkowicie chybione.
Kennedy nie popierał politycznego ramienia organizacji skazanej w sądzie federalnym, nie płacił honorariów konsultingowych firmom powiązanym z apologetami Hamasu ani nie zbierał dziesiątek tysięcy dolarów od liderów struktur wywodzących się z ruchu założonego przy udziale przywódców Hamasu. Kennedymu stawiano pytania o to, komu będzie lojalny; El-Sayeda pytamy natomiast, z jakimi środowiskami celowo utrzymuje bliskie relacje.
Kandydat ubiegający się o wysoki urząd państwowy powinien jasno określić, jakie postawy i zachowania dyskwalifikują daną osobę lub organizację z jego politycznego otoczenia. Publiczne świętowanie masakry z 7 października wydaje się tu najbardziej naturalnym punktem wyjścia. Standard ten nie jest wygórowany – wystarczy po prostu potępić rzeź niewinnych ludzi. To chyba nie jest ponad siły.
Każdy kandydat buduje koalicję, a każda koalicja ma swoją cenę. Wyborcy mają pełne prawo dokładnie przeanalizować sieć powiązań finansowych, zaplecze logistyczne oraz instytucjonalne poparcie, zanim zdecydują się powierzyć komuś mandat senatora Stanów Zjednoczonych.
El-Sayed może odcinać się od Bractwa Muzułmańskiego samymi słowami. Słowa są jednak nic niewarte. Teraz nadszedł czas, aby rozliczył się ze swoich faktycznych powiązań. I jego wyborcy – zwłaszcza ci pochodzenia żydowskiego – również powinni tego od niego wymagać.
Czy Bractwo Muzułmańskie ma powiązania z którymś z początkujących amerykańskich polityków?
Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: Uncategorized

