Natan Slifkin

Podsumoj w jednym zdaniu
Artykuł Natana Slifkina porównuje zjawisko wymazywania dawnych tradycji w środowisku ultraortodoksyjnym do manipulacji w izraelskiej polityce wokół rzekomo „szokujących” nominacji parlamentarnych z udziałem arabskich polityków, wskazując na hipokryzję krytyków i próbę odwrócenia uwagi od realnych kryzysów.
💬Chcesz wiedzieć więcej? Otwórz czat AI →
Niezależnie od tego, czy chodzi o religię, czy o politykę
Istnieje fascynujące podobieństwo między tym, co przez ostatnie dekady robili ultraortodoksyjni Żydzi, a tym, co zwolennicy poprzedniego rządu Izraela robią w ciągu ostatnich kilku miesięcy – a zwłaszcza w ciągu ostatnich 24 godzin.
Powszechnie wiadomo, że świat ultraortodoksyjny systematycznie przesuwa się na prawo. Szczególnie uderzające jest jednak to, gdy proces ten zachodzi tak daleko, że pierwotna, normatywna tradycja zostaje całkowicie zapomniana (lub ocenzurowana) – do tego stopnia, że ludzie nie potrafią sobie nawet wyobrazić, iż kiedykolwiek istniała, a sama myśl o niej wydaje się szokująca i absolutnie niedopuszczalna.
Jednym z przykładów szczególnie bliskich mojemu sercu są wypowiedzi Talmudu dotyczące świata przyrody. Niegdyś powszechnie przyjmowano, że wybitni Riszonim (średniowieczni autoryteci rabiniczni) uważali, iż Mędrcy Talmudu prowadzili dyskusje na temat astronomii (w zasadzie zgadzali się z tym wszyscy Riszonim) oraz że niektóre z ich twierdzeń w tej dziedzinie okazywały się błędne (co było poglądem większości Riszonim). Obecnie jednak za niepodważalny pewnik uznaje się, że Mędrcy zawsze odnosili się wyłącznie do „głębszych”, mistycznych spraw, a myśl o tym, że mogli się mylić w kwestiach naukowych, jest nie do pomyślenia. Dlatego też, gdy opublikowałem książkę, w której dowodziłem, że dopuszczalne jest uznanie ich niektórych twierdzeń za błędne, została ona zakazana jako herezja – w niektórych przypadkach przez rabinów, którzy nie potrafili sobie nawet wyobrazić, że taki pogląd w ogóle istnieje, nie mówiąc już o tym, że mieści się on w głównym nurcie tradycji!
Innym przykładem jest miecznik. Nie ma absolutnie żadnych wątpliwości, że społeczności żydowskie przez tysiące lat chętnie jadły tę rybę, a halachiczne podstawy tego zwyczaju zostały bardzo jasno omówione przez Acharonim (późniejszych autorytetów rabinicznych). Zwyczaj ten przetrwał do początku XX wieku i był tak powszechnie akceptowany, że miecznik został oficjalnie uznany za rybę koszerną przez organizację Agudas HaRabbanim w Ameryce. Dziś jednak nie tylko praktycznie żadna instytucja certyfikująca koszerność nie dopuszcza miecznika, ale większość ludzi w ogóle nie wierzy, że kiedykolwiek go spożywano!
Kolejnym przykładem, na który ktoś zwrócił mi ostatnio uwagę, jest wspólne (mieszane) sadzanie kobiet i mężczyzn przy stołach podczas wesel i innych uroczystości. Obecnie w kręgach jesziwowych byłoby to nie do pomyślenia. Tymczasem na początku XX wieku mieszane miejsca siedzące można było spotkać nie tylko na weselach w środowisku jesziwowym, ale nawet podczas oficjalnych kolacji organizowanych przez partię Agudas Yisrael!
Niewątpliwie lista podobnych przykładów jest znacznie dłuższa i chętnie poznałbym kolejne. Tymczasem w ciągu ostatnich 24 godzin zaobserwowałem dokładnie to samo zjawisko w izraelskiej polityce – i to w dwóch odsłonach.
Po pierwsze: rzekome oburzenie faktem, że poseł partii Jesz Atid (lub Jaszar), Matan Kahana, został wybrany na przewodniczącego Knesetu dzięki głosom partii arabskich. Poseł Cwika Mor posunął się nawet do rozdarcia szat (kria – tradycyjnego żydowskiego gestu żałoby) na mównicy Knesetu! Pomijając już fakt, że Kahana jest prawym człowiekiem, religijnym syjonistą i zdobył większość głosów partii syjonistycznych – trudno uznać za coś niewyobrażalnego skorzystanie z głosów posłów arabskich, skoro koalicja Bibiego Netanjahu z radością zrobiła dokładnie to samo w 2023 roku, aby obalić rząd Bennetta i Lapida!
Zaraz potem pojawiły się pełne dramatycznego tonu doniesienia o „szokującym” fakcie, że „koalicja zmian” umożliwiła Ahmadowi Tibiemu objęcie stanowiska wiceprzewodniczącego Knesetu! Tibi – Arab! I to ze Zjednoczonej Listy! Co więcej, człowiek, który w przeszłości gloryfikował szahidów! Nawet osoby, które nie pałały sympatią do poprzedniego rządu, są zszokowane, gdy o tym słyszą.
Jednak ci, którzy najgłośniej krzyczą, jakie to niedopuszczalne, szokujące i niebezpieczne, przemilczają wiele istotnych faktów. W niektórych przypadkach wynika to z ich niewiedzy, w innych – z celowego ukrywania prawdy, by manipulować opinią publiczną.
Po pierwsze, Kneset ma dziewięciu wiceprzewodniczących. Są oni wybierani zarówno spośród posłów koalicji, jak i opozycji, aby zapewnić partiom proporcjonalną reprezentację w prezydium parlamentu. Tak było od zawsze.
Po drugie, przez szesnaście z ostatnich dwudziestu lat w Knesecie urzędował arabski wiceprzewodniczący.
Co więcej, funkcję tę pełnił nie tylko Mansour Abbas z partii Ra’am, ale również przedstawiciel Zjednoczonej Listy, który zasiadał w prezydium przez szesnaście z ostatnich dwudziestu lat. Nazywa się Ahmad Tibi.
Zatem ten „szokujący i niebezpieczny precedens” jest w rzeczywistości wieloletnią praktyką, która przez lata odbywała się za pełnym przyzwoleniem Likudu!
Gdy próbuje się zwrócić na to uwagę agitatorom zwalczającym koalicję zmian, odpowiadają oni dwoma argumentami. Pierwszy brzmi: „Dopiero teraz zdaliśmy sobie sprawę, jak niebezpiecznym człowiekiem jest Tibi”. Tyle że od zawsze wiedzieliśmy, iż Tibi jest antysyjonistą – w końcu pracował dla Jasira Arafata! Krytycy przemilczają też fakt, że kontrowersyjne wypowiedzi Tibiego na temat szahidów padły już w 2012 roku (wówczas stały się przedmiotem debaty w Knesecie i zostały oficjalnie potępione), a mimo to Likud wielokrotnie popierał później jego kandydaturę na wiceprzewodniczącego!
Drugi argument głosi, że „po 7 października sytuacja uległa zmianie”. Oczywiście, wiele rzeczy po 7 października się zmieniło – wiemy na przykład, że koncepcja małej, w pełni zawodowej armii jest już nie do utrzymania. Dlaczego jednak miałoby to zmieniać cokolwiek w kwestii zasiadania Tibiego wśród dziewięciu wiceprzewodniczących Knesetu? Wręcz przeciwnie: w obliczu narastających sankcji międzynarodowych wobec Izraela i szkód, jakie one wyrządzają, warto pokazać światu, że nawet taki polityk może pełnić funkcję wiceprzewodniczącego izraelskiego parlamentu.
Rola Tibiego jako jednego z wiceprzewodniczących nigdy nie miała żadnych istotnych, szkodliwych skutków praktycznych. Nie miała nic wspólnego z największą katastrofą cywilną w historii Izraela (tragedią na górze Meron), z największą katastrofą bezpieczeństwa w historii kraju (atakiem z 7 października), z o włos unikniętą drugą największą katastrofą bezpieczeństwa (brakiem odpowiedniej kontroli pilotów-terrorystów), z pogłębiającą się izolacją Izraela na arenie międzynarodowej, z polityką wzmacniania sektora charedi kosztem unikania służby wojskowej i obciążania gospodarki, ani z gigantycznym poziomem korupcji politycznej w Izraelu i jej konsekwencjami. Za wszystkie te problemy oraz wynikające z nich stałe zagrożenia odpowiadają ci sami ludzie, którzy dziś najgłośniej krzyczą, że mianowanie Tibiego jednym z wiceprzewodniczących stanowi śmiertelne niebezpieczeństwo.
Czyż nie jest oczywiste, że mamy tu do czynienia z cyniczną próbą odwrócenia uwagi od prawdziwych problemów?
Przekształcanie tradycji w coś nie do pomyślenia
Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: Uncategorized

