John Matthews

Podsumowanie w jednym zdaniu
Artykuł dowodzi, że powszechne współczesne poparcie Zachodu dla państwa palestyńskiego jest efektem skutecznego politycznego szantażu i unikania przez OWP ataków w Europie, co kontrastuje z surową reakcją państw zachodnich na własne doświadczenia z terroryzmem.
💬Chcesz wiedzieć więcej? Otwórz czat AI →
Chociaż minęło ponad 20 lat od śmierci Jasera Arafata, zanim w pełni osiągnął swoje cele, dziś śmiałby się z grobu, widząc powszechne poparcie dla państwa palestyńskiego
Starannie zaplanowane zabiegi Arafata o względy europejskich przywódców miały swoje korzenie w Europie. W latach 60. i 70. nie było tam żadnej chęci tolerowania, a tym bardziej wspierania „sprawy palestyńskiej”. Głównym tego powodem były kolejne porwania samolotów, zamachy bombowe i masowe strzelaniny dokonywane przez palestyńskich terrorystów, które mogłyby zawstydzić nawet ISIS czy Al-Kaidę.
(Notes from the Edge to publikacja finansowana przez czytelników. Aby otrzymywać nowe wpisy i wspierać moją pracę, rozważ subskrypcję bezpłatną lub płatną).
Szczyt tej niechęci do wszystkiego, co związane z Palestyną, nastąpił w 1972 roku wraz z masakrą 11 izraelskich sportowców podczas igrzysk olimpijskich w Monachium. Wywołało to oburzenie na całym świecie, zwłaszcza w Europie, która była już świadkiem licznych porwań samolotów i zamachów bombowych, co trwale zraziło wielu do „sprawy palestyńskiej”.
Nie uszło to uwadze Arafata, przywódcy OWP i Fatahu – głównej, uznawanej wówczas palestyńskiej organizacji. Jednak punkt zwrotny w myśleniu Arafata i OWP nastąpił w 1985 roku, wraz z atakami z użyciem broni maszynowej na lotniska w Rzymie i Wiedniu, w których zginęło 19 cywilów, a ponad 100 zostało rannych.
Początkowo winę za te zamachy zrzucono na OWP, ale Arafat szybko im zaprzeczył i je potępił, twierdząc, że były one „częścią spisku mającego na celu podburzenie Włoch, Austrii i innych krajów europejskich przeciwko sprawie palestyńskiej”. Arafat powtórzył złożoną kilka lat wcześniej obietnicę, że skoordynowany zbrojny opór palestyński zostanie ograniczony wyłącznie do Izraela i terytoriów okupowanych. Odpowiedzialność za oba ataki ostatecznie powiązano z Organizacją Abu Nidala (ANO) – rebelianckim odłamem OWP.
Sama ta obietnica jest niezwykle interesująca. Brzmi ona niemal jak komunikat: „Jeśli my (OWP) unikniemy ataków terrorystycznych w waszych krajach, miejmy nadzieję, że zyskamy wasze wsparcie”. Była to część cichego, dorozumianego porozumienia, zawartego pod przymusem i groźbą, nad czym nikt wówczas głębiej się nie zastanawiał.
Aby uzyskać pełniejszy obraz: jak czuliby się europejscy przywódcy, gdyby sytuacja się odwróciła? Gdyby OWP kontynuowała porwania samolotów, bombardowania i strzelaniny w Europie, zostawiając Izrael w spokoju, a Izrael patrzyłby przychylniej na wsparcie dla „sprawy palestyńskiej”? Europejscy liderzy natychmiast podnieśliby krzyk, wyczuwając faul – i to nie bez powodu.
A jednak dokładnie to stało się z OWP, która „przymilała się” do Europy. Nie da się zaprzeczyć, że miliardy dolarów pomocy przekazane Palestyńczykom na przestrzeni lat nie popłynęłyby, gdyby palestyńskie ataki terrorystyczne w Europie trwały dłużej niż do połowy lat 80. Nie wspominając o narastających z roku na rok demonstracjach ulicznych w obronie sprawy palestyńskiej. W obliczu ciągłego terroru w Europie opinia publiczna pozostałaby w dużej mierze zniechęcona do Palestyńczyków – tak jak miało to miejsce w czasie masakry w Monachium i fali porwań samolotów.
Szczególnie zastanawiające jest to, dlaczego Europa, a obecnie także inne kraje, tak ostro krytykują reakcję Izraela na ciągłą falę ataków ze strony ugrupowań palestyńskich, podczas gdy ich własna reakcja na terroryzm o silnym podłożu radykałów wyglądała podobnie. Wielu chętnie potępia wojnę w Strefie Gazy, odruchowo nazywając ją „ludobójstwem”, zręcznie ignorując fakt, że reakcje USA i Wielkiej Brytanii na zamachy z 11 września i 7 lipca były o wiele surowsze. Łącznie w wojnach w Afganistanie i Iraku zginęło od 580 000 do 750 000 osób – czyli 8 do 10 razy więcej niż w Strefie Gazy – a jednak rzadko mówi się tam o „ludobójstwie”.
Oczywiście, wisienką na torcie politycznej strategii Arafata było uznanie państwa palestyńskiego w ostatnich latach przez liczne kraje (w tym Francję, Irlandię, Szwecję, Belgię, Hiszpanię, Portugalię, Norwegię, Wielką Brytanię, Kanadę i Australię). Krok ten z pewnością nie wydarzyłby się, gdyby fala palestyńskich ataków w Europie i poza nią trwała nadal.
Słynna deklaracja Arafata z 1974 roku wygłoszona w ONZ nabiera dziś szczególnie złowrogiego znaczenia:
„Dziś przychodzę z gałązką oliwną w jednej ręce i karabinem bojownika o wolność w drugiej. Nie pozwólcie, by gałązka oliwna wypadła mi z ręki”.
Ukryta groźba nie mogła być bardziej oczywista, a wielu europejskich i światowych przywódców dało się na nią nabrać. Poprzez cichy, ale ewidentny współudział ulegli żądaniom terrorystów – dokładnie wbrew temu, co przysięgali robić jeszcze dekady wcześniej.
Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: Uncategorized

