Uncategorized

Cena nienawiści

Shane Shmuel

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł Shane’a Shmuela stawia bolesne pytania o bezpieczeństwo społeczności żydowskiej w Australii po tragicznej masakrze w Bondi, krytykując bierność polityków i instytucji wobec narastającego antysemityzmu.


Mój dziadek, ocalały z Holokaustu, wierzył, że Australia ochroni jego potomków przed nienawiścią, przed którą uciekł w Europie. Ciekawe, co pomyślałby dzisiaj.

Podczas niedawnej premiery w Melbourne książki Bondi Terror: Tragedy, Courage, Consequences autorstwa dziennikarki śledczej Sharri Markson i Alexa Ryvchina (współdyrektora generalnego Rady Wykonawczej Australijskich Żydów), Markson postawiła dwa pytania, które mocno ciążą australijskiej społeczności żydowskiej:

„Czy czeka nas jeszcze coś gorszego? Czy lekcje z Bondi zostały rzeczywiście wyciągnięte, zwłaszcza przez naszych przywódców politycznych i organy ścigania?”

Pytania te idealnie oddają strach, gniew i niepewność, które ogarniają australijską społeczność żydowską.

Od czasu masakry na plaży Bondi w grudniu 2025 roku, w której 15 niewinnych osób zostało zamordowanych podczas obchodów Chanuki, australijscy Żydzi stanęli w obliczu niewyobrażalnej rzeczywistości. Czy jesteśmy bezpieczni w naszych domach, szkołach i synagogach? Czy możemy ufać tym, którzy odpowiadają za naszą ochronę?

Podstawowym obowiązkiem rządu jest zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom. Jednak przebieg wydarzeń po tragicznych wydarzeniach w Bondi sprawił, że wielu australijskich Żydów zastanawia się, czy względy polityczne nie przeważyły nad tym fundamentalnym obowiązkiem.

Czy może się jeszcze wydarzyć coś gorszego? Niestety, nie możemy wykluczyć takiej możliwości. Tragedia w Bondi pokazała, do czego prowadzi sytuacja, gdy bezkarna nienawiść przeradza się w przemoc. Dopóki australijscy Żydzi nie zobaczą dowodów na to, że zagrożenia zidentyfikowane przed zamachem są bezwzględnie zwalczane, strach przed kolejnym uderzeniem będzie narastał.

Przez ponad dwa lata nasza społeczność ostrzegała przed eskalacją antysemityzmu i rosnącą agresją wobec instytucji żydowskich. Dziś kluczowe jest pytanie, czy Australia naprawdę wyciągnęła z tego wnioski.

Od tamtych dni nasza społeczność żywi głęboki żal, czuje wyczerpanie, gniew i poczucie zdrady. Organizacje żydowskie robiły, co w ich mocy, wspierając ofiary i wzmacniając procedury bezpieczeństwa. Tysiące ludzi gromadziło się w geście solidarności, zdeterminowanych, by nie pozwolić terroryzmowi zniszczyć żydowskiego życia. Ale za tym oporem kryje się druzgocące pytanie: czy my nadal jesteśmy bezpieczni we własnym kraju?

Dlaczego musimy wchodzić do synagog przez zabezpieczone ogrodzenia, mijając uzbrojonych strażników i kamery monitoringu, tylko po to, by móc praktykować naszą wiarę? Dlaczego nasze dzieci potrzebują ochroniarzy i środków rodem z twierdzy, by wejść do tych samych szkół, do których my sami uczęszczaliśmy bez żadnych obaw? Kiedy bycie widocznym Żydem stało się w Australii zagrożeniem dla życia?

Nigdy nie wolno nam zaakceptować tej rzeczywistości jako nowej normalności. Australijscy Żydzi nie tylko korzystali z wolności, jakie daje ten kraj – my aktywnie pomagaliśmy go budować i bronić.

Generał Sir John Monash, urodzony w Australii syn żydowskich imigrantów, dowodził Korpusem Australijskim podczas decydujących zwycięstw aliantów w I wojnie światowej, stając się jednym z najwybitniejszych dowódców w historii kraju.

Od pokoleń australijscy Żydzi wnoszą nieoceniony wkład w niemal każdą dziedzinę życia: biznes, medycynę, badania naukowe, prawo, edukację, sztukę, dziennikarstwo czy filantropię. Zakładali firmy, wspierali szpitale, wzbogacali kulturę i wzmacniali instytucje państwowe.

Jak kraj, który australijscy Żydzi pomogli wznosić i chronić, może akceptować fakt, że ich wnuki potrzebują uzbrojonej ochrony, by pójść do szkoły lub synagogi? Żadne australijskie dziecko nie powinno dorastać w przekonaniu, że obecność ochroniarzy z bronią to naturalna cena za bycie Żydem.

Premier Anthony Albanese początkowo sprzeciwiał się żądaniom powołania federalnej komisji królewskiej po zamachu w Bondi – ugiął się dopiero pod presją rodzin ofiar, liderów społeczności i prominentnych obywateli. Dlaczego pogrążone w żałobie rodziny musiały stoczyć batalię o wszajście rzetelnego śledztwa w sprawie tak gigantycznego aktu terroru?

Równie niepokojące są kontrowersje wokół publicznych dotacji dla organizacji oskarżanych o tolerowanie lub szerzenie antysemickiej retoryki. Australijscy Żydzi potrzebują dziś czegoś więcej niż pustych kondolencji. Potrzebują twardej pewności, że państwo zdławi te zagrożenia, zanim dojdzie do kolejnej rzezi.

Owszem, niektóre czołowe organizacje islamskie potępiły zamach w Bondi. Trzeba jednak zadać zasadnicze pytanie: ile warte są te deklaracje, skoro w meczetach wciąż padają antysemickie kazania? Słowa współczucia brzmią fałszywie, jeśli nie idzie za nimi gotość do oczyszczenia własnego środowiska z nienawiści.

Wątpliwości budzą także ogromne fundusze z kieszeni podatników, przyznawane w imię „spójności społecznej” podmiotom, wobec których formułuje się poważne zarzuty o promowanie nietolerancji. Gdzie tu mowa o spójności? Jakie mechanizmy gwarantują, że publiczne pieniądze nie trafiają do organizacji podważających wzajemny szacunek? Niestety, w wielu oczach wygląda to po prostu na polityczne kupowanie głosów.

Organizacja żydowska podjęła kroki prawne przeciwko kaznodziei Wisamowi Haddadowi, którego kazania wprost naruszają australijskie prawo o antydyskryminacji rasowej. W listopadzie 2023 roku Haddad cytował teksty religijne mówiące o Żydach ukrywających się za drzewami i kamieniami, kwitując to słowami: „Za mną stoi Jahudi [Żyd], przyjdź i zabij go”. Dlaczego ciężar walki z taką retoryką spada na barki społeczności żydowskiej? Dlaczego obowiązujące prawo nie jest egzekwowane z urzędu?

Oczywiście, wielu muzułmanów potępia podżeganie do przemocy – wystarczy wspomnieć niezwykłą odwagę Ahmeda al-Ahmeda, który w Bondi rzucił się na uzbrojonego terrorystę. Prawdziwym problemem jest jednak ekstremistyczna ideologia, z którą państwo i instytucje religijne muszą wreszcie zacząć realnie walczyć. Holokaust nie zaczął się od komór gazowych. Zaczął się od medialnej propagandy, bojkotów, wykluczenia i dyskryminującego prawa, które krok po kroku utorowały drogę do ludobójstwa.

Australia nie jest nazistowskimi Niemcami, ale historia brutalnie ostrzega przed konsekwencjami cichej przyzwolenia na antysemityzm. Działania rządu Albanese wymagają dziś krytycznej oceny – czy zrobiono dość, by zatamować ten proces?

A gdzie jest reszta Australii? Wielu nieżydowskich obywateli okazało nam ogromne współczucie po masakrze. Potrzebujemy jednak powszechnego, głośnego oburzenia za każdym razem, gdy płoną synagogi, dewastowane są szkoły, a żydowscy uczniowie spotykają się z prześladowaniami. Istnieje ogromna różnica między opłakiwaniem zamordowanych Żydów a stawaniem w ich obronie, gdy dopiero im groźba śmierci.

Dlaczego w przestrzeni publicznej wciąż trwają radykalne protesty? Pokojowy protest to fundamentalne prawo demokracji. Ale antysemickie zastraszanie, gloryfikowanie terroru i groźby przemocy przekraczają wszelkie granice i wymagają stanowczej reakcji. Stawką nie jest tu wyłącznie kwestia Izraela – stawką jest przetrwanie zachodnich wartości: wolności, tolerancji i równości wobec prawa.

Historia uczy, że zaczyna się od Żydów, ale nigdy na nich nie poprzestaje. Społeczeństwo, które toleruje nienawiść wobec jednej mniejszości, podkopuje fundamenty wolności wszystkich obywateli.

Najbardziej bolesna jest świadomość, że moi dziadkowie, którzy przeżyli piekło Holokaustu, na szczęście nie dożyli chwili, by zobaczyć to, co dzieje się dziś w Australii. W latach 90. mój dziadek złożył swoje świadectwo dla Fundacji Shoah Stevena Spielberga, podsumowując je słowami:

„Masz szczęście, że dorastasz w kraju takim jak Australia – kraju wolnym od antysemityzmu, w którym my dorastaliśmy bez strachu. Nie pozwalaj nikomu wmówić sobie, że jesteś gorszy. Zawsze bądź życzliwy dla ludzi, ale co najważniejsze – bądź dumnym Żydem”.

Co powiedziałby dzisiaj, patrząc na podpalane synagogi, żydowskie dzieci pod ochroną uzbrojonych strażników i rodziny mordowane w święto Chanuki?

Jestem wdzięczny, że oszczędzono mu widoku tego dramatu. Ale doskonale znam jego przesłanie: stój z podniesioną głową, bądź życzliwy, nigdy nie czuj się gorszy i zawsze bądź dumnym Żydem. Noszę te słowa w sercu za każdym razem, gdy chwytam za pióro lub staję przed publicznością.

Wkrótce mamy poznać ostateczny raport Królewskiej Komisji, która ma zarekomendować zmiany w służbach wywiadowczych, policji i systemie bezpieczeństwa. Czy jednak komisja ta odważy się rozliczyć polityczne zaniedbania, błędy w egzekwowaniu prawa oraz instytucjonalną bierność, które doprowadziły do eskalacji antysemityzmu?

Nadal nie wiadomo, czy czołowi politycy i prominenci powiązani z ekstremistami zostaną pociągnięci do odpowiedzialności przed opinią publiczną. Czy zobaczymy realne konsekwencje dla bezprawnego szerzenia nienawiści, czy dostaniemy po prostu kolejny biurokracyjny pakiet zaleceń?

Królewska Komisja nie ma co prawda uprawnień do wymierzania kar kryminalnych, ale ma moc obnażania uchybień i wytyczania właściwej drogi.

Mój dziadek wierzył, że Australia ochroni jego potomków. Chcę, aby kolejne pokolenia wciąż mogły w to wierzyć. Jeśli jednak nic się nie zmieni, nie zdziwmy się, gdy scenariusz z Bondi powtórzy się na naszych oczach. Bo hasło „Nigdy więcej” nie może być pustym frazesem wyaspanym dopiero po tym, jak Żydzi zostaną zamordowani. Musi stać się tarczą, której bronimy, póki ci ludzie jeszcze żyją.

Cena nienawiści


Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969

Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.

Kategorie: Uncategorized

Zostaw odpowiedź Czekam na Twoje przemyślenia! Napisz w komentarzu.

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.