Autor: Dan Diker

Podsumowanie w jednym zdaniu
W obliczu nowej dynamiki politycznej w Waszyngtonie Izrael musi zrezygnować z przestarzałych założeń i postawić na niezależność oraz trzeźwą ocenę regionalnego bezpieczeństwa.
💬Chcesz wiedzieć więcej? Otwórz czat AI →
Wybory uzupełniające w USA nie oznaczają końca sojuszu amerykańsko-izraelskiego, pokazują jednak, że nie jest on dany raz na zawsze. Zdecydowane zwycięstwo Demokratów postawiło Izrael przed poważnym wyzwaniem. „Niebieska fala” przesunęła kraj na lewo, a w brzegi obu historycznych sojuszników uderza dodatkowo czerwono-zielone tsunami.
Demokraci zdominowali obie izby Kongresu 3 listopada, a co najmniej 36 nowo wybranych członków jest związanych z ruchem postępowym. Pięciu należy do organizacji Demokratyczni Socjaliści Ameryki. Senator elekt ze stanu Michigan, Abdulrahman Mohamed El-Sayed, prowadził kampanię wokół opieki zdrowotnej i opodatkowania miliarderów, jednocześnie potępiając Izrael jako państwo ludobójcze i nielegalny byt. Dla niego i jego kolegów z partii wojna z Iranem stała się kluczowym tematem, na co wpływał gwałtowny wzrost cen ropy, inflacja oraz duża niepopularność konfliktu wśród części amerykańskiego społeczeństwa. Co ciekawe, powyborcza krytyka płynąca z obozu Republikanów nie różni się zbytnio od tej ze strony Demokratów.
Wiceprezydent J.D. Vance oraz Donald Trump Jr. zauważyli, że głównymi przyczynami porażki Republikanów były: niezdolność administracji do przedstawienia przekonujących argumentów za atakiem na Republikę Islamską, wysokie ceny benzyny oraz relacje z Izraelem.
Izrael pozostał ważnym i polaryzującym tematem, a kandydaci Demokratów w wyborach w 2028 roku z pewnością uznają wrogość wobec niego za atut wyborczy. El-Sayed – pierwszy muzułmanin wybrany do Senatu – sprzeciwia się wszelkiemu amerykańskiemu wsparciu wojskowemu, w tym systemowi obronnemu Żelaznej Kopuły. Zapytany w programie „60 Minutes”, czy „Palestyna” ma prawo istnieć, odpowiedział twierdząco. Zapytany o Izrael odparł natomiast: „jeśli istnieje wspólne zrozumienie”, sugerując, że istnienie państwa żydowskiego zależy od zgody Palestyńczyków.
Warunek ten oddaje istotę nowej amerykańskiej lewicy: państwowość Palestyny to prawo przysługujące z urodzenia, podczas gdy istnienie państwa żydowskiego jest warunkowe.
Zwycięstwo El-Sayeda i pięciu innych postępowych polityków świadczy o okrzepnięciu amerykańskiego sojuszu „czerwonych i zielonych” – zbieżności skrajnej lewicy z sieciami sprzyjającymi islamistom.
Podobny obraz rysuje się w Izbie Reprezentantów. Brad Lander z Nowego Jorku, który wciąż określa się mianem syjonisty, twierdził w wywiadzie dla CBS News, że był świadkiem „czystki etnicznej” na Zachodnim Brzegu. Darializa Avila Chevalier, uczestniczka pro-palestyńskiego wiecu dzień po masakrze z 7 października, domaga się całkowitego embarga na broń oraz palestyńskiego „prawa powrotu”. Z kolei Melat Kiros z Kolorado popiera rozwiązanie jednoetatowe (jedno państwo), co doprowadziłoby do unicestwienia państwa żydowskiego. Ci prawodawcy podobno organizują się w „Blok”, wyróżniający się większą dyscypliną niż dotychczasowa „Grupa” (The Squad).
Nie wszyscy Demokraci poszli jednak tą drogą. Cait Conley i Jared Moskowitz zwyciężyli jako zwolennicy sojuszu z Izraelem, a do Senatu powrócił Sherrod Brown, popierający pomoc wojskową dla tego kraju.
Polityka, której domaga się nowa lewicowa frakcja, została już przez Izrael wypróbowana. Jednostronne wycofanie się z Gazy w 2005 roku dało Palestyńczykom szansę na samostanowienie. W ciągu kilku miesięcy Hamas zdobył jednak 74 ze 132 miejsc w parlamencie, a do 2007 roku siłą przejął władzę w enklawie, przekształcając ją w bazę terroryzmu. Finałem tego procesu była zbrodnia z 7 października.
Zwolennicy rozwiązania dwupaństwowego powołują się na październikowe badania Palestyńskiego Centrum Badań nad Polityką i Sondażami, z których wynika, że poparcie dla Hamasu wynosi zaledwie 19% w Strefie Gazy i 13% na Zachodnim Brzegu, a 53% respondentów popiera „na papierze” rozwiązanie dwupaństwowe.
Wnioski te są jednak powierzchowne. W grudniu 2023 roku aż 85% mieszkańców Zachodniego Brzegu popierało Hamas. W październiku 2026 roku jedna trzecia Palestyńczyków nadal opowiadała się za walką zbrojną – czyli terroryzmem – jako najskuteczniejszą drogą do niepodległości. Niewiele się zmieniło.
W sondażu z października 2026 roku wśród potencjalnych palestyńskich wyborców lista popierana przez uwięzionego arcyterrorystę Marwana Barghoutiego oraz lista przemysłowca Baszara Masriego uzyskały po 22% głosów, zaś wspólna lista Hamasu i Dahlana – 20%. Około 74% respondentów sprzeciwia się rozbrojeniu Hamasu przed całkowitym wycofaniem się Izraela. Ponadto Palestyńczycy wciąż odrzucają uznanie Izraela jako państwa żydowskiego, a Departament Stanu informuje, że Autonomia Palestyńska przekazała terrorystom i ich rodzinom 156 milionów dolarów w ramach świadczeń w 2025 roku.
Obecnie zarówno w Strefie Gazy, jak i na Zachodnim Brzegu wszystkie główne frakcje odrzucają istnienie Izraela jako państwa narodu żydowskiego. Oznacza to, że perspektywa utworzenia państwa palestyńskiego posłużyłaby jedynie jako trampolina do kolejnej masakry – tym razem na wzgórzach Judei i Samarii, zaledwie kilka minut drogi od głównych miast Izraela. Właśnie dlatego – jak wskazują badania JCFA – 76% izraelskich Żydów odrzuca obecnie koncepcję państwa palestyńskiego, które pozbawiłoby Izrael bezpiecznych i możliwych do obrony granic. Zaledwie 13% uważa taki podział za realny.
Fakty te mają fundamentalne znaczenie dla stosunków izraelsko-amerykańskich w sytuacji, gdy obie izby Kongresu znajdują się pod kontrolą Partii Demokratycznej.
Przywódcy Izraela oraz amerykańska społeczność żydowska muszą działać solidarnie i prowadzić tę walkę na wielu frontach:
- Budowanie strategicznej autonomii. Prezydent Trump zadeklarował – najemniczo w porozumieniu z premierem Netanjahu – wygaszenie corocznego pakietu pomocy wojskowej dla USA do końca 2026 roku. Izrael powinien chronić wspólne programy obrony przeciwrakietowej, przygotować budżet bezdotacyjny i zwiększyć produkcję krajową. Kolejnym polem starć będzie zapewne kwestia sprzedaży broni.
- Odbudowa dwupartyjnej współpracy. Należy już teraz angażować umiarkowanych Demokratów (zgodnie z działaniami organizacji Demographic Majority for Israel), nie tracąc przy tym z oczu rosnących nastrojów izolacjonistycznych w Partii Republikańskiej.
- Porzucenie zwodniczej mantry o dwóch państwach. Trzeba stale przypominać o zagrożeniach płynących ze strony palestyńskiej oraz o warunkach przetrwania Izraela: konieczności zachowania bezpiecznych granic na wszystkich odcinkach (górskie pasma Judei i Samarii, Rów Jordanu, granice z Libanem i Syrią). Każda przyszła jednostka palestyńska musi zostać zdemilitaryzowana, a jej samorządność uwarunkowana uznaniem Państwa Żydowskiego oraz zaprzestaniem finansowania terroryzmu.
- Przyjęcie agresywnej strategii „Ósmego Frontu”. Należy powołać skuteczną inicjatywę do walki z wojną polityczną, dyplomatyczną, gospodarek, akademicką i medialną wymierzoną w Izrael. Stała struktura powinna łączyć argumentację prawną z twardymi dowodami na finansowanie terroryzmu i szerzenie nienawiści, a także zacieśniać współpracę z państwami Zatoki Perskiej oraz muzułmanami odrzucającymi islamizm.
Bezpieczeństwo Izraela zależy od jego własnych zdolności obronnych, trzeźwej oceny sytuacji, umiejętnej reakcji na zmiany w Kongresie oraz unikania błędów z przeszłości.
Dr Dan Diker jest prezesem Jerozolimskiego Centrum Bezpieczeństwa i Spraw Zagranicznych.
Nowa rzeczywistość w relacjach USA–Izrael
Odkryj więcej z Oficjalny blog emigracji 1969
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: Uncategorized

