Or Horvitz

W lipcu 2025 r. Jemeńskie Siły Narodowego Oporu przechwyciły i skonfiskowały ponad 750 ton amunicji i sprzętu wojskowego, w tym setki zaawansowanych pocisków manewrujących, przeciwokrętowych i przeciwlotniczych, głowic bojowych i naprowadzających, podzespołów, setki silników do dronów, sprzęt obrony powietrznej, systemy radarowe oraz sprzęt łączności przeznaczony do użytku przez wspieranych przez Iran Huti.

Or Horvitz

Osłabienie potęgi militarnej Iranu i jego zaangażowania w regionie stworzyło tej grupie terrorystycznej okazję do zaprezentowania się jako lider regionalnej „osi oporu”.

Or Horvitz jest byłym podpułkownikiem izraelskiego wywiadu obronnego (IDI). Pełnił funkcję szefa oddziału ds. Hezbollahu i Libanu (2022–2024), a później starszego doradcy dyrektora IDI (2024–2026), gdzie odgrywał kluczową rolę w izraelskich kampaniach przeciwko Hezbollahowi i Iranowi.

„Śmierć Ameryce, śmierć Izraelowi, przekleństwo na Żydów, zwycięstwo islamu!”

Nie trzeba skomplikowanych interpretacji, by zrozumieć intencje Huti. W tym przypadku przesłanie jest jasno zapisane na ich fladze. Ta ideologiczna deklaracja oddaje charakterystyczne cechy ruchu szyickiego, który od 2014 r. kontroluje znaczne obszary Jemenu: ekstremizm religijny, ekspansjonizm regionalny oraz głęboko zakorzenioną nienawiść do Izraela i narodu żydowskiego.

Przez lata Zachód – a w szczególności Izrael – poświęcał temu ruchowi stosunkowo mało uwagi. Jemen był powszechnie postrzegany jako kraj niestabilny, odległy i strategicznie marginalny, położony około 1500 kilometrów od Izraela.

W listopadzie 2023 roku Huti rozpoczęli kampanię mającą na celu zakłócenie swobody żeglugi przez cieśninę Bab el-Mandeb w odpowiedzi na wojnę w Strefie Gazy. Ruch handlowy na jednym z najważniejszych szlaków żeglugowych świata spadł o około połowę. Pociski i drony Huti dotarły następnie na terytorium Izraela, demonstrując zarówno ich potencjał militarny, jak i zdolność do wyrządzania szkód ze znacznej odległości.

Intensywne operacje wojskowe prowadzone zarówno przez Izrael, jak i Stany Zjednoczone nie zdołały złamać determinacji Huti. Ich potencjał militarny został co prawda osłabiony, a niektórzy przywódcy zlikwidowani, jednak ruch ten przetrwał i zademonstrował swój regionalny zasięg oraz globalną zdolność do wywoływania destabilizacji. Nawet długotrwałe działania wojskowe Stanów Zjednoczonych nie zdołały zmusić tej radykalnej organizacji szyickiej do zaprzestania ataków.

Huti utrzymują strategiczne i wojskowe relacje z Iranem, ale w przeciwieństwie do głęboko zakorzenionego w Libanie Hezbollahu nie podlegają Teheranowi. Pod wieloma względami osłabienie potęgi militarnej Iranu i jego zaangażowania w regionie stworzyło Huti okazję do pozycjonowania się jako przywódcy regionalnej „osi oporu”.

Zachód stoi zatem przed podwójnym wyzwaniem. Jeśli reżim irański przetrwa w nadchodzących latach, wsparcie wojskowe dla Huti prawdopodobnie będzie kontynuowane. Jeśli tak się nie stanie, Huti dysponują znacznymi własnymi zdolnościami w zakresie produkcji broni oraz ambicją przejęcia przywództwa w osi, nawet bez pomocy irańskiej.

Tak czy inaczej, wyzwanie związane z Huti prawdopodobnie się nasili. Ruch ten łączy w sobie fanatyczną ideologię, znaczną potęgę militarną oraz elastyczny i coraz bardziej zaawansowany przemysł zbrojeniowy. Już teraz praktycznie uniemożliwił on komercyjny dostęp morski do portu w Ejlacie i zachowuje zdolność do przeprowadzania ataków na Izrael w odpowiedzi na wydarzenia w dowolnym miejscu na Bliskim Wschodzie.

Jednak może to nie być jedyne zagrożenie. Huti mogliby przejąć wiodącą rolę w osi antyizraelskiej i samodzielnie realizować swoje deklarowane cele, niezależnie od wydarzeń na innych arenach. Szczególnie niepokojące jest oświadczenie przywódcy Huti, w którym wspomina on o „setkach tysięcy naszych ludzi, którzy udadzą się do Palestyny, aby wziąć udział w świętym dżihadzie przeciwko syjonistycznemu wrogowi”.

Po 7 października Izrael nie może sobie pozwolić na lekceważenie wroga, który otwarcie deklaruje ambicję zniszczenia państwa żydowskiego, zwłaszcza gdy wróg ten wykazał już zdolność do zaskakiwania.

Można jednak wiele zdziałać.

Izrael musi przyjąć jasną i wiarygodną postawę odstraszającą, w ramach której Huti będą ponosić wysoką cenę za każdy atak na terytorium Izraela lub statki powiązane z tym krajem. Jednocześnie wspólne zagrożenie stwarza okazję do pogłębienia współpracy z państwami Zatoki Perskiej. Taka współpraca powinna wspierać długofalową kampanię mającą na celu osłabienie potencjału militarnego Huti, systematyczne ataki na ich przywództwo wojskowe oraz, tam gdzie to możliwe, wzmocnienie lokalnych sił zdolnych do podważenia ich władzy.

Społeczność międzynarodowa musi również zreformować system dostarczania i monitorowania pomocy cywilnej dla Jemenu, chroniąc wsparcie przeznaczone dla grup szczególnie wrażliwych, a jednocześnie zapobiegając jego przekierowywaniu na cele podtrzymujące rządy Huti lub ich działalność wojskową. Wysiłkom tym powinny towarzyszyć działania polityczne, gospodarcze i informacyjne mające na celu osłabienie kontroli Huti nad władzą.

Huti nie stanowią obecnie głównego zagrożenia dla Izraela, który musi nadal skupiać się na pilniejszych wyzwaniach w Iranie, Libanie i Strefie Gazy. Porażka z 7 października wymaga jednak od Izraela spojrzenia poza najbliższą przyszłość, zwłaszcza gdy pojawiające się zagrożenie jest już wyraźnie widoczne.

Na Bliskim Wschodzie nie ma próżni. Kiedy jedna ekstremistyczna siła słabnie, często pojawia się inna, by zająć jej miejsce. Izrael musi już teraz zacząć przygotowywać się na tę potencjalną zmianę, wykorzystując jednocześnie wspólne zagrożenie ze strony Huti do pogłębienia strategicznej współpracy z państwami Zatoki Perskiej.

Święty dżihad Huti

Or Horvitz jest byłym podpułkownikiem w izraelskim wywiadzie wojskowym (IDI). Pełnił funkcję szefa oddziału Hezbollahu i Libanu (2022–2024), a później starszego doradcy dyrektora IDI (2024–2026), gdzie odgrywał kluczową rolę w kampaniach Izraela przeciwko Hezbollahowi i Iranowi