Po raz pierwszy podczas wojny zapanowała zgoda między kierownictwem politycznym i wojskowym w Izraelu. Konsensus ten doprowadził do bezprecedensowej pod względem skali i sukcesu operacji – zniszczono około 80% zdolności bojowych armii syryjskiej.

Autor: Yishai Elmakies / Makor Rishon Opublikowano: 12-11-2024 09:45 Ostatnia modyfikacja: 12-11-2024 12:42

Siły Obronne Izraela (IDF) ogłosiły wczoraj zakończenie strategicznej fazy operacji „Strzała Baszanu” w ciągu mniej niż 72 godzin. Mimo to nadal trwa kontrola nad strefą bezpieczeństwa i kluczowymi pozycjami wzdłuż granicy syryjskiej. Celem tych manewrów jest niedopuszczenie do wzmocnienia rebeliantów – poprzez konfiskatę broni i sprzętu wojskowego oraz uniemożliwienie im zbliżenia się do izraelskiej granicy, co mogłoby zagrozić izraelskim społecznościom i siłom IDF.

Znaczenia tej operacji nie można przecenić. Zniszczenie tak dużej części zaawansowanej armii, jaką jest armia syryjska, jest wydarzeniem bezprecedensowym na świecie od dekad.

Podobnie jak we wszystkich ważnych operacjach IDF, to imponujące osiągnięcie opiera się na trzech filarach:

1. Bezprecedensowa koordynacja

Po raz pierwszy podczas wojny zapanowała całkowita zgoda między Szefem Sztabu Generalnego, wyższymi dowódcami wojskowymi, Premierem i innymi członkami szczebla politycznego. Izrael od dawna przewidywał upadek reżimu Assada, ale nie docenił szybkości wydarzeń. Mimo zaskoczenia, Izrael jako pierwszy podjął działania. Podczas gdy Iran się wahał, IDF zaleciło przeprowadzenie nalotów powietrznych i wkroczenie do strefy bezpieczeństwa, skutecznie przekonując podatny na argumenty gabinet. Plany opracowane przez Wywiad Wojskowy, Dyrekcję Operacji, Siły Powietrzne i Marynarkę Wojenną zostały szybko przygotowane w weekend, przedstawione dowódcom i decydentom politycznym, zatwierdzone i wdrożone.

2. Celowanie w strategiczne uzbrojenie i zasoby wojskowe

W ciągu pierwszej doby zneutralizowano systemy obrony przeciwlotniczej i liczne myśliwce. Umożliwiło to 350 myśliwcom Sił Powietrznych Izraela swobodne operowanie w przestrzeni powietrznej Syrii, atakując 320 celów strategicznych.

Cele były priorytetyzowane według ich ważności. Kutry rakietowe przeprowadziły liczne jednoczesne ataki na dwie syryjskie bazy morskie – Al-Bayda i Latakia – powodując znaczne zniszczenia i niszcząc 15 jednostek. Statki te były uzbrojone w pociski woda-woda o zasięgu 80–190 kilometrów i głowice bojowe o masie kilkudziesięciu kilogramów każda. Zostały również trafione baterie przeciwlotnicze, bazy Sił Powietrznych Syrii i dziesiątki zakładów produkcyjnych w Damaszku, Homsie, Tartus, Latakii i Palmyrze. W tych obiektach znajdowały się pociski Scud, pociski manewrujące, pociski obrony brzegowej, pociski ziemia-powietrze, drony, myśliwce, śmigłowce bojowe, systemy radarowe, czołgi, hangary i wiele innych.

Ataki te były poprzedzone wieloletnim gromadzeniem informacji wywiadowczych przez IDF, a ich wykonanie zostało opisane jako perfekcyjne. Ministerstwo Obrony szacuje, że zniszczono 70-80% potencjału strategicznego armii syryjskiej.

Jak Izrael Zniszczył Armię Syryjską