Dan Burmawi

Nie jestem Amerykaninem, a w Stanach Zjednoczonych mieszkam od zaledwie dwóch lat. Niemniej jednak, jest dla mnie jasne, że w dzisiejszej Ameryce obrona Izraela jest nierozerwalnie związana z obroną fundamentalnych wartości, które stanowią podwaliny ruchu konserwatywnego: wolności religijnej, odpowiedzialności indywidualnej, integralności rodziny i szacunku dla zachodniej cywilizacji. Kiedy poparcie dla Izraela słabnie, te fundamenty zaczynają pękać. I właśnie to postaram się wyjaśnić.

Korelacja między konserwatyzmem politycznym a poparciem dla Izraela jest statystycznie istotna i konsekwentna. Według sondażu Gallupa opublikowanego w marcu 2025 roku, 75% republikanów ma większą sympatię dla Izraelczyków w konflikcie na Bliskim Wschodzie, podczas gdy tylko 21% demokratów podziela tę opinię. Tymczasem 59% demokratów wyraża większą sympatię dla Palestyńczyków, co stanowi najwyższy poziom w historii badań. To nie jest podział, to jest przepaść. Różnica w podejściu jest równie wyraźna w danych Pew Research Center z kwietnia 2025 roku: 69% demokratów ma obecnie nieprzychylne nastawienie do Izraela, w porównaniu z 53% w 2022 roku. Wśród republikanów niechętne nastawienie ma tylko 37%, a większość wciąż postrzega Izrael pozytywnie. U białych ewangelickich protestantów, którzy stanowią rdzeń konserwatywnej bazy wyborczej, 72% ma pozytywny stosunek do Izraela. Z kolei wśród osób niezrzeszonych religijnie, które stanowią przeważającą większość demografii progresywnej, 69% ma negatywne nastawienie do Izraela. To nie są jedynie preferencje polityczne; są to wyznaczniki tożsamości.

Symboliczna i ideologiczna funkcja poparcia

Poparcie dla Izraela jest ideologicznym wyznacznikiem, równie jasnym i decydującym, jak poglądy na temat roli rządu. Działa jako sygnał polityczny, wskazujący na stanowisko w wielu powiązanych kwestiach. Opowiedzenie się po stronie Izraela oznacza potwierdzenie wiary w moralną prawość, dziedzictwo cywilizacyjne i suwerenność narodową — czyli w to wszystko, co czyni Zachód wielkim. Sprzeciw wobec Izraela oznacza coraz większe zbliżenie się do światopoglądu, który postrzega zachodnie instytucje jako opresyjne, tradycję jako narzędzie ucisku, a przekonania religijne jako zagrożenie.

W amerykańskiej polityce istnieje coś, co można nazwać „efektem pakietu wartości”. Wyborcy nie angażują się w pojedyncze kwestie polityczne, lecz wybierają cały światopogląd i głosują na osoby, programy i partie, które odzwierciedlają spójne ramy moralne i kulturowe. W tym kontekście poparcie dla Izraela stało się wartością pakietową — kwestią, która towarzyszy innym i pomaga zdefiniować tożsamość ideologiczną.

Proizraelscy kandydaci a wartości konserwatywne

Kandydaci, którzy są „proizraelscy”, rzadko są tylko „proizraelscy”. Są oni także zwolennikami wartości rodzinnych, wolności religijnej i ograniczonej władzy rządu. Bronią Konstytucji, postrzegają Amerykę (i cały Zachód) jako prawdziwą wartość dla świata i posługują się językiem odpowiedzialności, a nie żalu. Mówiąc krótko — posługują się językiem konserwatyzmu.

Natomiast sprzeciw wobec Izraela coraz częściej idzie w parze ze sprzeciwem wobec tych właśnie wartości. Te same ruchy polityczne, które potępiają Izrael jako mocarstwo kolonialne, potępiają również amerykańską Konstytucję jako systemowo opresyjną. Wiele z tych samych głosów, które oskarżają Izrael o „apartheid”, domaga się także dekonstrukcji rodziny nuklearnej i tłumienia wypowiedzi religijnych w przestrzeni publicznej. Ci sami aktywiści, którzy skandują „Od rzeki do morza!”, maszerują, aby zburzyć judeochrześcijański porządek moralny, który umożliwił powstanie Ameryki.

Atak na Izrael to atak na cywilizację zachodnią

Ci, którzy atakują Izrael w kontekście amerykańskim, nie są jedynie zaniepokojeni polityką obcego rządu; są zaangażowani w znacznie szerszą kampanię: delegitymizację samej cywilizacji zachodniej. Izrael nie jest odosobniony w ich moralnych kalkulacjach; jest symboliczny. Reprezentuje tradycję, zakorzenienie, siłę, tożsamość religijną i odmowę Zachodu, by rozpłynąć się w poczuciu winy i nienawiści do samego siebie. Dlatego go nienawidzą i dlatego go atakują.

„Postępowi” stratedzy rozumieją coś, czego wielu konserwatystów nie rozumie: jeśli uda im się zerwać stosunki między Izraelem a Ameryką, mogą zdestabilizować koalicję, która od dziesięcioleci powstrzymuje ich agendę. Nie muszą przekonywać konserwatywnych wyborców, aby stali się marksistami; wystarczy, że zrażą ich do jedynej kwestii, która instynktownie zbliża ich do kandydatów opowiadających się za wolnością i porządkiem. Zerwanie tej więzi sprawi, że reszta się rozpadnie. Co więcej, ta strategia działa. Wśród młodszych ewangelików poparcie dla Izraela dramatycznie spadło w ostatnich latach. W 2018 roku 75% dorosłych ewangelików poniżej 30 roku życia popierało Izrael. Do 2021 roku liczba ta spadła poniżej 35%. Jest to wynik nieustannej indoktrynacji akademickiej, demonizacji w mediach i klimatu społecznego, który przedstawia Izrael jako pariasa, a każdą jego obronę jako współudział w ucisku.

Decyzje polityczne i moralny kompas

Celem jest zmiana głosów, ponieważ kiedy wyborcy odwracają się od Izraela, zbliżają się również do kandydatów i partii, które sprzeciwiają się samym fundamentom konserwatywnej polityki: wolności religijnej, praw rodzicielskich i edukacji moralnej. Konserwatysta rozczarowany Izraelem dzisiaj może zostać przekonany do głosowania jutro na nieinterwencjonistycznego demokratę, tylko po to, aby odkryć, że popiera program, który obejmuje erozję różnic między płciami i wrogość wobec religii. To nie jest tylko strata dla Izraela; to strata dla Ameryki i całego Zachodu.

Ideologiczna koalicja atakująca Izrael nie zatrzymuje się na granicach Bliskiego Wschodu. Jej krytyka sięga samego rdzenia amerykańskiego społeczeństwa. Izrael i Ameryka są w jej oczach bliźniaczymi złami: kolonialnymi mocarstwami osadniczymi, kapitalistycznymi ciemiężcami i religijnymi fanatykami. W jednym tchu skandują „Wolna Palestyna!”, a w następnym „Zlikwidować ICE” (Immigration and Customs Enforcement). Krzyczą o punktach kontrolnych na Zachodnim Brzegu i wywołują zamieszki w związku z działaniami policji w Atlancie. Utożsamiają Gazę z Ferguson, izraelskie siły zbrojne z nowojorską policją, syjonizm z białą tożsamością, a przetrwanie Żydów z supremacją białych.

Wybór dla Ameryki

Atak na Izrael jest zatem ukrytym atakiem na moralną legitymizację Ameryki. Nie chodzi tu o granice, ale o narrację. Delegitymizacja Izraela oznacza przygotowanie gruntu pod delegitymizację Konstytucji, założycieli Ameryki, Kościoła i wszystkiego, co konserwatyści starają się zachować. Ruch konserwatywny nie może być w tej kwestii naiwny. Poparcie dla Izraela nie jest opcjonalne. Nie ma charakteru symbolicznego. Jest niezbędne do utrzymania koalicji, która może wytrzymać ideologiczną nagonkę współczesnej lewicy.

Dla amerykańskich wyborców wybór jest teraz jasny. Poparcie dla Izraela oznacza głosowanie na kandydatów, którzy wierzą w moralną legitymację Zachodu. Oznacza opowiedzenie się po stronie tych, którzy bronią wolności religijnej, praw rodzicielskich i wolności słowa. Głosowanie na kandydatów popierających Izrael nie oznacza opowiedzenia się po jednej ze stron w konflikcie zagranicznym; oznacza opowiedzenie się po jednej ze stron w wewnętrznej wojnie o duszę Ameryki.

Wnioski dla decydentów i społeczeństwa

Dla decydentów politycznych przesłanie jest równie pilne. Polityka wobec Izraela nie jest pozycją w budżecie; jest fundamentem. Poparcie dla Izraela musi być powiązane z szerszym konserwatywnym programem legislacyjnym: z wyborem szkoły, reformą podatkową, oryginalizmem konstytucyjnym, obroną praw sumienia i ograniczeniem nadmiernej biurokracji.

Izrael nie może być już traktowany jako odizolowany punkt dyskusji w programach polityki zagranicznej; musi być rozumiany i postrzegany jako cywilizacyjny sojusznik w obronie uporządkowanej wolności. Porzucenie Izraela to nie tylko zdrada sojusznika; to kapitulacja przed logiką współczesnej lewicy. A ta kapitulacja nie zatrzyma się na granicach Judei i Samarii; wkroczy prosto do domów, szkół, miejsc kultu i sądów Ameryki.

Aby odbudować i chronić konserwatywną koalicję, przywódcy muszą odzyskać moralną narrację wokół Izraela. Muszą mówić jasno i bez przeprosin: Izrael nie jest problemem. Izrael jest linią frontu. Jest bastionem przeciwko islamskiemu dżihadowi, totalitaryzmowi i „postępowemu” sojuszowi, który usprawiedliwia terroryzm, jednocześnie kryminalizując biblijną moralność.

Przywódcy religijni muszą nauczać o znaczeniu przymierza Izraela. Kandydaci muszą powiązać poparcie dla Izraela z każdą ważną walką kulturową i polityczną w Ameryce. Komentatorzy muszą demaskować retoryczne sztuczki stosowane do oczerniania syjonizmu, jednocześnie wybielając antysemityzm i zmieniając wizerunek islamskiego dżihadu. Wyborcom należy przypomnieć, że nie jest to kwestia marginalna, ale decydująca. Jeśli konserwatyści nie zdołają obronić Izraela, wkrótce przekonają się, że nie są w stanie obronić samych siebie. Współczesna lewica to rozumie. Wie, że zerwanie więzi między Izraelem a konserwatyzmem jest warunkiem koniecznym do zdobycia elektoratu. Wie, że jeśli uda jej się przedstawić Izrael jako moralnie nieuzasadniony, zyska tych, którzy bronią wartości rodzinnych, wierzą w prawo i porządek oraz zburzy samą ideę zachodniej tożsamości.

Konserwatyzm upadnie bez poparcia dla Izraela