Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku  w International Poetry Press Publications (Kanada).

Pozorne skarby

Łączy ich wszystko. Zawsze razem.
Powoli godzą się z przemijaniem.
Wiedzą,
że nieuchronność końca
dotknie każdego.

Przywiązani do życia,
jeszcze nie chcą rozdzielać
pozornych skarbów z przeszłości.

Zrozumieli,
że one były tylko po to,
by ich otwarty dla gości dom
wabił ich w swoje progi.

Fasadowy budynek,
imitowani przyjaciele
– to była prawda.
Tylko, co z niej pozostało?

Czas wyrównał rzeczywistość
– sami,
przywiązani do siebie
nie rozpamiętują przeszłości.

Proteza

Kiedyś było inaczej.

Lepiej?

Ciekawiej!

Były twarze,
nie awatary.

Rozmowa
– nie litery na ekranie.

Słowa miały barwę głosu
albo zapach druku.

Na wyciągnięcie ręki nie byliśmy
połączeni ze światem.

Dziadku, o czym mówisz?

Źle powiedziałem
– dzisiaj przedłużeniem ręki jest telefon

– proteza współczesności.

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ