Chociaż paradoksalnie szkoda dla globalnej pozycji Izraela może mieć pewne zalety.

Państwo Izrael jednoznacznie przegrało bitwę o międzynarodową opinię publiczną, a rzeczywistość została jeszcze bardziej ugruntowana przez niedawną decyzję Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 26 stycznia 2024 r.

Do tej trudnej sytuacji przyczyniają się różne czynniki.

W szczególności Izrael i światowe żydostwo, liczące łącznie około 15 milionów, znajdują się w niekorzystnej sytuacji demograficznej w porównaniu z około 1,8 miliarda muzułmanów na całym świecie.. Większość populacji muzułmańskiej odruchowo identyfikuje się z trudną sytuacją swoich współwyznawców w Strefie Gazy.

Media, działające 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, wykazują stronniczość, szeroko podkreślając konsekwencje wojny dla mieszkańców Gazy, podczas gdy media zajmujące się głównym nurtem mają tendencję do nadawania priorytetu narracji palestyńskiej, często zaniedbując izraelską perspektywę. Wybuch wojny, masakra z 7 października i powtarzające się oświadczenia przywódców Hamasu zapowiadające ciągłą agresję często pozostają bez echa, nawet w krajach takich jak Kanada (kraj mojego zamieszkania) uważanych za stosunkowo zrównoważone.

Pojedyncze osoby, uzbrojone w palce i klawiatury, wykorzystują media społecznościowe do podżegania i zniesławiania państwa Izrael.

Co więcej, przygnębiającym aspektem jest wkład wielu Żydów na całym świecie, w tym naukowców, w delegitymizację i oczernianie Izraela. Wykorzystują oni swoją żydowską tożsamość, aby uwiarygodnić działania zmierzające do zniesławienia Izraela, czego przykładem są profesorowie Norman Finkelstein, Avi Loewenstein, Raz Segal i inni.

Oprócz tych wyzwań istnieje naturalna ludzka tendencja do postrzegania słabszej strony jako ofiary, co wywołuje zwiększone współczucie, nawet jeśli nie jest ono uzasadnione.

Biorąc pod uwagę skalę i siłę globalnej fali przeciwko Izraelowi, dalsze inwestycje w działania PR raczej nie przyniosą znaczących zmian, zwłaszcza po decyzji Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Co więcej, nawet spełnienie międzynarodowych żądań, takich jak wygaszenie konfliktu, wycofanie sił ze Strefy Gazy i zezwolenie na swobodny przepływ towarów, prawdopodobnie nie zmieniłoby głęboko zakorzenionego negatywnego wizerunku Izraela. Zdeterminowanych krytyków nie powstrzymają żadne działania podejmowane przez Izrael.

W obliczu tej rzeczywistości, prawdopodobnym wnioskiem jest to, że Izrael powinien uwolnić się od daremnej pogoni za międzynarodową aprobatą. Zamiast tego powinien skupić się na innych priorytetach, z naciskiem na zneutralizowanie Hamasu jako siły politycznej i militarnej w Strefie Gazy oraz zapewnienie powrotu jeńców.

Paradoksalnie, mogą istnieć pewne zalety pośród negatywnych skutków dla globalnej pozycji Izraela. Mogłoby to uwolnić Izrael od konieczności balansowania między walką o reputację a koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa narodowego.

W tym kontekście Izrael może ponownie ocenić swoje podejście. Dawne ograniczenia, nałożone przy założeniu, że pozytywna opinia publiczna może być kształtowana lub zmieniana, mogą zostać zniesione. Można teraz skupić się na działaniach służących uzasadnionemu bezpieczeństwu i celom egzystencjalnym, uznając nieosiągalność zmiany globalnego wizerunku.