W przestrzeni medialnej, przesyconej potężnymi i często rozdzierającymi serce relacjami na temat Gazy, utrwaliła się dominująca narracja. Jest to opowieść o celowym głodzeniu, ludobójstwie, bezprawnym użyciu siły wymierzonej wyłącznie w kobiety i dzieci oraz o populacji, która stanowczo odmawia opuszczenia swojej ziemi. Jednak ta narracja często pomija lub zaciemnia kluczowe fakty, które pozwalają na bardziej zniuansowane i precyzyjne zrozumienie konfliktu.

Zarzut Ludobójstwa a Rzeczywistość

Najpoważniejszym oskarżeniem wysuwanym przeciwko Izraelowi jest ludobójstwo. Jednak działania państwa, które rzekomo zamierza wymordować ludzi, są zaskakująco sprzeczne z tym celem. Historycznie ludobójstwo obejmuje systematyczną zagładę znacznej części populacji. Holokaust pochłonął życie dwóch trzecich europejskich Żydów. Czerwoni Khmerzy wymordowali do 25% Kambodżan. Turcy zabili ponad milion Ormian. Hutu zmasakrowali 800 000 Tutsi podczas ludobójstwa w Rwandzie.

Wiele badań udokumentowało błędy w liczbach ofiar publikowanych przez Ministerstwo Zdrowia Gazy, zarządzane przez Hamas. Zauważono na przykład uwzględnienie ponad 8000 zgonów naturalnych, niezwiązanych z wojną, usunięcie przez Hamas tysięcy osób z listy ofiar śmiertelnych, włączenie niezweryfikowanych zgonów oraz niezgłoszenie ofiar wynikających z błędnie wystrzelonych palestyńskich rakiet. Nawet przyjmując te dane, łączna liczba ofiar śmiertelnych wynosi około 2% populacji. Chociaż każda śmierć cywilna jest tragedią, liczba ta nie jest zgodna z historyczną definicją ani intencją ludobójstwa. Dotyczy to w szczególności kraju, który wielokrotnie oferował ścieżki do państwowości palestyńskiej i ułatwiał znaczącą pomoc humanitarną tej samej populacji, którą oskarża się o próbę wyeliminowania.

Mimo to media nadal bezkrytycznie powielają dane Hamasu, co oznacza, że dziennikarze akceptują również fakt, iż Siły Obronne Izraela są najbardziej niekompetentną armią w historii, która nie zabiła ani jednego wrogiego bojownika. Izrael twierdzi, że zabił około 20 000 terrorystów, więc reporterzy wiedzą z absolutną pewnością, że zabici nie są niewinnymi kobietami i dziećmi, jak chciałby, abyśmy wierzyli Hamas. Zamiast o tym informować, otrzymujemy teraz sformułowanie, że cytowane liczby nie rozróżniają cywilów od bojowników. Tymczasem ignorują fakt, że stosunek ofiar niebędących bojownikami do walczących jest zaskakująco niski według historycznych standardów, co obala argument, że działania Izraela są nieproporcjonalne.

Fałszywy Obraz Głodu

Media również wielokrotnie cytowały organizacje pozarządowe mówiące o głodzie w Gazie i głodujących ludziach. Jest to powtarzający się temat niemal od początku walk. 7 czerwca „New York Times” opublikował typowo przesadzoną historię o wychudzonych dzieciach. Jednak towarzyszące jej zdjęcie przedstawiało dzieci, które wcale nie były wychudzone i czekały na jedzenie. Aby zilustrować absurdalność historii i szersze oskarżenie, zdjęcie „Timesa” można porównać z okładką magazynu „Life” z 12 lipca 1968 roku, która dokumentuje prawdziwy głód wśród dzieci w Biafrze, secesjonistycznym państwie w Afryce Zachodniej, istniejącym od 1967 do 1970 roku po ogłoszeniu niepodległości od Nigerii.

Szpitale jako Cele Wojskowe: Ukrywana Prawda

Media często informują o niszczeniu szpitali w Gazie, zazwyczaj wyrażając sceptycyzm co do ich wykorzystania przez organizację terrorystyczną Hamas, nawet gdy oprowadzano ich po centrach dowodzenia. Tak było w przypadku reportera „New York Timesa”, którego zabrano, aby zobaczyć tunel pod oddziałem ratunkowym Europejskiego Szpitala w Gazie. Dyrektor szpitala, podobnie jak dyrektorzy innych szpitali wykorzystywanych przez Hamas, zaprzeczył, że wiedział o jakichkolwiek tunelach. Zamiast skupić się na tym, jak Hamas narażał cywilów na ryzyko i uczynił szpital uzasadnionym celem wojskowym, reporterzy szukali źródeł, które pasowałyby do ich preferowanej narracji, że było to naruszenie prawa międzynarodowego.

Podtytuł artykułu zilustrował niechęć „Timesa” do zaakceptowania przedstawionych dowodów, wyjaśniając: „Dla Izraelczyków lokalizacja podziemnego przejścia podkreśla nadużycia Hamasu wobec cywilów. Dla Palestyńczyków decyzja Izraela o ataku na nie podkreśla lekceważenie życia cywilów przez Izrael”. Takie ujęcie celowo neutralizuje winę Hamasu i przedstawia odpowiedź Izraela na uzasadniony cel wojskowy jako kwestię opinii, a nie konieczność wojny.

Rośnie Populacja Gazy i Emigracja: Fakty Przeczące Narracji

Wbrew obrazowi populacji systematycznie wymazywanej, dane demograficzne pokazują, że liczba palestyńskich Arabów w Gazie może rosnąć. To również przeczy narracji o głodzie. Według Save the Children, około 50 000 dzieci urodziło się w Strefie Gazy między 7 października 2023 roku a 8 lipca 2024 roku. Najprawdopodobniej kolejne 50 000 urodziło się w tym roku od tego czasu. Zamiast zniknięcia populacji, oznaczałoby to, że wzrosła.

Inne raporty wskazują, że populacja zmniejszyła się z powodu emigracji Palestyńczyków. Społeczeństwo mogło nie być świadome, że niektórym mieszkańcom Gazy pozwolono wyjechać. To prawda, że napotykają przeszkody, głównie odmowę Egiptu wpuszczenia każdego, kto chce wyjechać; niemniej jednak około 100 000 osób zdołało uciec.

To nie jest nowe zjawisko, które zaczęło się po 7 października. Po tym, jak prezydent USA Donald Trump zaproponował, aby Palestyńczycy dobrowolnie wyjechali, usłyszeliśmy bzdury o Palestyńczykach jako rdzennych mieszkańcach Gazy i ich nierozerwalnych związkach z ich ziemią. Jednak mieszkańcy Gazy, zwłaszcza młodzi, wyjeżdżają, aby uciec od trudów życia pod rządami Hamasu.

Według Banku Światowego, przez 27 kolejnych lat więcej Palestyńczyków — około 20 000 rocznie — emigrowało niż przybyło na Zachodni Brzeg i do Strefy Gazy. Eksperci ds. praw człowieka ustalili, że w latach 2014–2020 Gazę opuściło 70 000 osób.

Palestyński think tank ustalił, że od 2007 roku „ponad 250 000 młodych ludzi wyemigrowało ze Strefy Gazy w poszukiwaniu dostatniego życia w Europie”. W badaniu przeprowadzonym w maju przez Palestyńskie Centrum Badań Politycznych i Ankietowych 49% mieszkańców Gazy może być skłonnych złożyć wniosek do Izraela, aby uzyskać pomoc w wyjeździe do innych krajów. W sierpniu 2023 roku, trzy miesiące przed masakrą Hamasu w południowym Izraelu 7 października, młodzi dorośli złożyli ponad 16 700 wniosków o wizę turecką.

Można by się spodziewać, że Palestyńczycy będą obwiniać Izrael za powody wyjazdu przed wojną, ale Bader Alzharna napisał w Pal-Think for Strategic Studies, że powodami wyjazdu młodych ludzi były trauma „spowodowana reperkusjami wewnątrzpalestyńskiego podziału”, „ich paląca potrzeba lepszego systemu edukacyjnego i poprawy jakości życia”, „możliwości pracy” i „chęć pomocy swoim rodzinom w lepszym życiu”. To pragnienie lepszego życia, oderwane od konfliktu z Izraelem, jest istotną częścią historii Gazy, która rzadko jest opowiadana.

Jeśli populacja Gazy zmniejszyła się, to nie z powodu ludobójstwa.

Podsumowanie

Fakty dotyczące Gazy nie umniejszają cierpieniom jej mieszkańców. Podważają jednak uproszczoną, jednostronną narrację antyizraelską, wzmacnianą przez media, która nie jest poparta dowodami. Właściwe zrozumienie tragedii wymaga spojrzenia poza nagłówki na złożone i często nierelacjonowane realia na miejscu.

Gaza: Inna Perspektywa niż Dominująca Narracja Medialna