Autor: Matthew Tau

Jak internetowa wrogość nieświadomie dokumentuje argumenty na rzecz żydowskiej rzecznictwa.

Za każdym razem, gdy publikuję artykuł o antysemityzmie, bezpieczeństwie, tożsamości żydowskiej czy Izraelu, reakcje następują według znanego schematu. Sekcja komentarzy błyskawicznie się zapełnia. Nie merytorycznymi ripostami. Nie kulturalnym sprzeciwem. Nie merytorycznymi argumentami.

Zapełnia się gniewem.

Pojawiają się te same, recyklingowane teorie spiskowe. Twierdzenia, że „syjoniści kontrolują wszystko”. Żądania demontażu żydowskiego samostanowienia. Oskarżenia rzucane z absolutną moralną pewnością, lecz przy znikomym rygorze intelektualnym. Język zmienia się nieznacznie, ton eskaluje, ale schemat pozostaje niezmienny.

Często zadaję sobie wtedy proste pytanie: co właściwie chcecie osiągnąć?

Ironia jest bowiem uderzająca: każdy nienawistny komentarz wzmacnia argument, który w swoim mniemaniu próbuje obalić.

Gdy ktoś upiera się, że Żydzi manipulują rządami, nie podważa trwałości antysemickiej mitologii – on ją potwierdza. Gdy ktoś twierdzi, że syjonizm jest wyjątkowym złem i musi zostać wykorzeniony, nie angażuje się w niuansową krytykę polityczną. Piętnuje żydowskie prawo do samostanowienia w sposób, w jaki nie traktuje się żadnego innego ruchu narodowego. Gdy post o bezpieczeństwie Żydów w Kanadzie zostaje natychmiast zalany hasłami o likwidacji Izraela, to właśnie ta fiksacja staje się kluczowym dowodem.

Nie obalacie argumentacji. Wy ją dokumentujecie.

Za tą falą kryje się pewne założenie: jeśli go przytłoczymy, zawstydzimy, jeśli zalejemy komentarze i stworzymy wystarczająco wrogą przestrzeń, w końcu się wycofa.

Taka formuła może sprawdzać się w środowiskach, gdzie tożsamość jest krucha lub zależna od akceptacji otoczenia. Tutaj to nie zadziała.

Żydowska tożsamość nie zejdzie ponownie do podziemia. Żydowskie samostanowienie nie podlega internetowemu referendum. Żydowskie instytucje społeczne nie rozpadną się tylko dlatego, że wątek w komentarzach stał się głośny.

Naród żydowski przetrwał imperia, wypędzenia, pogromy i uprzemysłowioną eksterminację. Przekonanie, że anonimowe konta i skoordynowane kampanie hejtu zastraszą to pokolenie i zmuszą je do milczenia, świadczy o niezrozumieniu zarówno historii, jak i teraźniejszości. To nie jest przerażające. To jest demaskujące.

Współczesny antysemityzm rzadko przedstawia się szczerze. Często przychodzi przebrany w szaty sprawiedliwości. Twierdzi, że troszczy się o prawa człowieka, rezerwując jednocześnie wyjątkową moralną furię wyłącznie dla Żydów. Utrzymuje, że jest jedynie antysyjonizmem, obsesyjnie koncentrując się na żydowskich głosach w każdej dyskusji.

Kiedy kanadyjscy Żydzi mówią o rosnących zagrożeniach, dewastowanych instytucjach czy potrzebie bezpieczeństwa, a natychmiastową reakcją jest oskarżanie ich o globalne zbrodnie, ujawnia się coś głębszego. Sprzeczność jest rażąca: antysemityzmowi się zaprzecza, jednocześnie uprawiając go w czasie rzeczywistym.

Media społecznościowe wzmacniają ekstrema. Gniew generuje zasięgi, a zasięgi tworzą iluzję wpływu. Jednak hałas nie jest perswazją.

Im bardziej spiskowa staje się retoryka, tym bardziej odsuwają się od niej umiarkowani obserwatorzy. Im silniejsza jest obsesja na punkcie Żydów, tym wyraźniej widać uprzedzenia. Im głośniejsza staje się wrogość, tym czytelniejszy staje się schemat.

Możecie powtarzać te same oskarżenia pod każdym postem. Obsesji nie da się ukryć.

Jest jeszcze jeden element, który wielu komentujących przeocza. Każdy nienawistny komentarz staje się daną.

Staje się dowodem na istnienie konkretnej atmosfery. Dowodem na normalizację nienawiści, na wrogość i zagrożenie. Kiedy mówimy o wzroście antysemityzmu w Kanadzie, nie operujemy w próżni. Ta wrogość jest zarchiwizowana. Ma swój znacznik czasu. Jest mierzalna i zachowana na widoku publicznym.

Dokumentacja ma znaczenie.

Sekcje komentarzy nie osłabiają żydowskiego rzecznictwa – one je wzmacniają. Stanowią ilustrację klimatu, w jakim muszą poruszać się społeczności żydowskie. Dowodzą, że wrogość nie jest wyobrażona, wyolbrzymiona czy czysto retoryczna. Jest obserwowalna.

Nie niszczycie wiarygodności. Wy budujecie akta.

Mamy tu do czynienia z fundamentalnym nieporozumieniem. Hałas mylony jest z dominacją, oburzenie z autorytetem, a głośność ze zwycięstwem.

Historii nie kształtują sekcje komentarzy. Kształtują ją ci, którzy budują instytucje, pielęgnują relacje, realizują strategie prawne i myślą w kategoriach dekad, a nie dni.

Podczas gdy jedni wyładowują furię w cyfrowych komorach ech, inni się organizują. Sieci kontaktów są wzmacniane. Strategie prawne – dopracowywane. Budowane są relacje polityczne i wzmacniana infrastruktura społeczna. Przygotowania do długofalowych działań trwają metodycznie i celowo. Unapologetically Jewish rozkwita właśnie w tej sferze.

Kontrast jest prosty:

Wy piszecie. My organizujemy.

Wy krzyczycie. My dokumentujemy.

Wy próbujecie zastraszać. My odpowiadamy strukturą.

Każdy wrogi komentarz klaruje sytuację. Każdy obsesyjny atak obnaża fiksację. Każda próba uciszenia podkreśla konieczność zabrania głosu.

Jeśli celem było zastraszenie Żydów i zmuszenie ich do wycofania się, kalkulacja była błędna. Jeśli celem była delegitymizacja żydowskiej tożsamości w życiu publicznym – źle odczytano moment. Jeśli celem było udowodnienie, że antysemityzm jest wyolbrzymiony – dowody leżą teraz publicznie pod każdym postem.

Prawda pozostaje niezmienna:

Nie jesteście oporem.

Jesteście dowodem.

Nie jesteście oporem. Jesteście dowodem.