Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł ukazuje, jak współczesny antysemityzm – napędzany politycznymi sojuszami i ideologią – przybrał po 7 października formę powszechnego wykluczania, zastraszania i przemocy wobec Żydów oraz Izraelczyków, odbierając im poczucie bezpieczeństwa nawet podczas wakacji.

Fiamma Nirenstein

Dla Żydów i Izraelczyków sezon wakacyjny stał się kolejną areną wykluczenia, zastraszania i coraz bardziej jawnej nienawiści

Antysemityzm, który ogarnął świat, ugruntował swoją pozycję. Od października 2023 roku jego celem jest konkretnie doprowadzenie do zniknięcia Izraela i wymazania Żydów, przede wszystkim poprzez ich wykluczenie społeczne i kulturowe.

Byliśmy świadkami wykluczania Żydów z festiwali, uniwersytetów, kin i wydawnictw. Teraz, w sezonie wakacyjnym, obserwujemy kolejne oblicze tego wymazywania.

Świat to gęsta sieć tras sprzyjających spotkaniom, wizytom i nawiązywaniu kontaktów, która ożywa szczególnie w sezonie, kiedy to ludzie, uwolnieni od pracy, podróżują, rozglądają się, odkrywają i doceniają otaczający ich świat.

Jeśli jednak jesteś Żydem, nie możesz już cieszyć się wakacjami z tym samym poczuciem wolności. Jeśli jesteś Żydem noszącym jarmułkę, zaleca się, byś schował ją do kieszeni. Kobieta musi ukryć gwiazdę Dawida, którą nosi na szyi, ponieważ coraz więcej miejsc turystycznych stało się niebezpiecznych.

Obecnie istnieją przewodniki klasyfikujące miejsca docelowe według wyższego lub niższego poziomu zagrożenia. Antysemicki ruch pro-palestyński przygotowuje się na twój przyjazd właśnie po to, by cię zaatakować.

Lista ostatnich incydentów jest bolesna, zróżnicowana i pełna znaczeń – stanowi materiał do badań naukowych.

W Rzymie młody Francuz stał się celem serii ataków trwających dwa dni w samym sercu miasta; wylano mu gaz pieprzowy do oczu i pobito go przy okrzykach „Wolna Palestyna”.

Przypomina to napaść na młodych rzymskich Żydów w Bułgarii: lokalni antysemici, sprowadzeni islamiści, a tutaj, w Rzymie, również Algierczyk z kryminalną przeszłością.

W stolicy Włoch – miejscu, z którego w 1943 roku deportowano do Auschwitz 689 kobiet, 363 mężczyzn i 207 dzieci – nie słyszałem o żadnej reakcji przechodniów na atak na Piazza Cairoli i Largo di Torre Argentina, na skraju dzielnicy, z której miały miejsce deportacje.

Nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, by zidentyfikować środowisko, z którego to się wywodzi. Jest to dobrze znany obraz sojuszu czerwono-zielonego: nieustanne kryminalizowanie Izraela podsyca antysemicką nienawiść, a jego popularność staje się pożywką dla dalszego rozprzestrzeniania się tej nienawiści wśród społeczeństwa, za pośrednictwem mediów i w polityce, w dążeniu do konsensusu.

Wyrzucenie izraelskich turystów z neapolitańskiej pizzerii staje się częścią lokalnych zachowań marginesu społecznego – a ten margines oznacza głosy wyborcze.

Islamistyczna nienawiść do Żydów, bardzo podobna do nienawiści do chrześcijan, rozprzestrzeniła się poprzez imigrację i teorie „woke”, aż opanowała arenę międzynarodową. Mamdani jest jej czołowym przykładem. Na niższym poziomie działa ona wszędzie, czerpiąc z teorii zrodzonych w obozie komunistycznym tuż po II wojnie światowej.

Innymi słowy, walka antykolonialistyczna i ruch Trzeciego Świata, przedstawiane jako najwyższe moralne przedsięwzięcie, są wykorzystywane przeciwko Izraelowi poprzez fałszowanie historii i wprowadzanie w błąd opinii publicznej, przedstawiając Izrael jako państwo kolonialistyczne i rasistowskie – czyli dokładnie przeciwieństwo tego, czym w rzeczywistości jest.

Ale również Hitler wyobrażał sobie – z ogromnym powodzeniem – że Żydzi dążą do dominacji i przejęcia Niemiec oraz świata zachodniego, że są nienawistnymi i agresywnymi pasożytami.

Podążamy tą samą drogą.

Pięć dni temu izraelskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaleciło izraelskim turystom, by trzymali się z daleka od co najmniej 110 antyizraelskich demonstracji zaplanowanych w całej Grecji – a Grecja jest najpopularniejszym kierunkiem podróży dla Izraelczyków, do której czasami leci nawet 50 lotów dziennie.

W Holandii, w amsterdamskim supermarkecie, młody mężczyzna ubrany w czerwoną koszulkę z dumnie widniejącym napisem „7 października” obnosił się ze swoją radością z powodu masakry.

W Wiedniu od piątku zaginęła 50-letnia izraelska matka i jej 20-letnia córka, które przebywały tam na wakacjach; istnieją obawy, że zostały porwane przez terrorystów.

Na lotnisku w Cagliari we Włoszech pro-palestyńscy aktywiści wielokrotnie atakowali turystów przylatujących z Tel Awiwu.

Lista jest nieskończona. Obejmuje miasta w całych Stanach Zjednoczonych i Ameryce Łacińskiej, Kanadzie oraz na Dalekim Wschodzie.

Przemoc staje się kolejnym elementem tej historii; śmierć czai się tuż za rogiem, ponieważ antysemityzm dążący do zniszczenia Żydów domaga się zaspokojenia, zwycięstw i oznak ekspansji – na uniwersytetach, w szkołach i partiach politycznych.

Domaga się on również oznak ekspansji ideologicznej, a amerykańskie przesłanie o zwycięstwie islamistów jest słyszane głośno i wyraźnie. Kiedy Giuseppe Conte ogłasza, że jego pierwszym działaniem po dojściu do władzy będzie uznanie państwa palestyńskiego; kiedy katolicki dziennik Avvenire ogłasza, że chce, by Nagrodę Nobla przyznano palestyńskim dzieciom, a zaraz po nim Elly Shlaim – są to zaproszenia do wystąpienia i opowiedzenia się po jednej ze stron.

Antysemityzm rozprzestrzenia się jak plama ropy wraz z tym echem.

Nieświadome szmery? W żadnym wypadku.

Odbijają się echem na lewicy, w ruchach dżihadystycznych oraz w ruchach neonazistowskich i neofaszystowskich. I zdobywają poparcie dla ośmielonego i zadowolonego z siebie antysemityzmu, który od 7 października opracowuje nowe plany i zawiązuje nowe sojusze, by wymazać Żydów.

Nie ma wytchnienia od antysemityzmu