Autor: Nachum Kaplan

Podczas gdy dyplomaci cyzelują rezolucje, a eksperci snują teorie, Izrael daje jasno do zrozumienia: reżimy dążące do jego zniszczenia zostaną pozbawione przywództwa, zanim zdołają wydać rozkaz do ataku.

W izraelskich siłach zbrojnych (IDF) cenię to, że nie tracą czasu na pozorowane działania. Podczas gdy świat redaguje „ostro sformułowane” rezolucje i zwołuje bezużyteczne posiedzenia Rady Bezpieczeństwa, izraelskie lotnictwo (IAF) rozwiązuje problemy. Ostatecznie.

Byliśmy właśnie świadkami tej filozofii w praktyce. Kiedy 88 mułłów z irańskiego Zgromadzenia Ekspertów zebrało się w świętym mieście Kom, by wybrać następcę zmarłego Alego Chameneiego, odkryli, że w ich sali obrad pojawiło się nagle kilka nieoczekiwanych okien dachowych. Dzięki uprzejmości IAF.

Precyzja tej operacji budzi podziw. Izrael użył ciężkich bomb, by przerwać najświętszy rytuał polityczny Iranu – zamknięty proces sukcesji mający legitymizować boskie prawo do władzy i absolutną kontrolę nad państwem. Inteligencja wymagana do przeprowadzenia tego ataku – łącząca ogromne zasoby danych opartych na sztucznej inteligencji z informacjami od ludzkich źródeł – była niezwykła. Jednak w panteonie sukcesów izraelskiego wywiadu ostatnich lat takie akcje stają się nową normą.

Anatomia paraliżu

To ten sam ekosystem, który zlikwidował sieć komunikacyjną Hezbollahu poprzez operację z pagerami, paraliżując struktury dowodzenia. To ta sama architektura wywiadowcza, która dopadła głównych winowajców masakry z 7 października: Ismaila Hanijję w sercu Teheranu i Jahję Sinwara w ruinach Gazy. To wreszcie ta sama doktryna, która systematycznie eliminuje dowódców Gwardii Rewolucyjnej (IRGC) w Syrii i niszczy fabryki rakiet w Libanie, redukując regionalną strukturę dowodzenia Iranu do spisu nekrologów.

Takie podejście nie zdziwiłoby Rzymian. Republika Rzymska, stając w obliczu wrogich mocarstw, nie organizowała seminariów o „deeskalacji”. Skupiała się na przywódcach. Rzymscy generałowie rozumieli, że armie podążają za ludźmi, a państwa za władcami. Usuń władcę, a struktura wkrótce się zawali. Kampania Izraela opiera się na tej samej starożytnej logice: ściąć głowę systemu i patrzeć, jak ciało ogarnia paraliż.

Koniec ery ustępstw

Przez dziesięciolecia Zachód podchodził do Iranu z mieszaniną strachu i naiwności – głównie tej drugiej. Negocjowano, oferowano „wyjścia awaryjne” i modlono się, by mułłowie pewnego dnia złagodnieli. Była to niebezpieczna iluzja. Łudzono się, że reżim, który wiesza opozycję na dźwigach, strzela do protestujących w szpitalach i eksportuje terroryzm na cały świat, jest racjonalnym partnerem, z którym można prowadzić interesy.

Przełom nastąpił w lipcu 2025 roku. Szef sztabu IDF, generał Eyal Zamir, sformułował nową doktrynę operacyjną: obrona poprzez atak. Dyrektywa była jasna: Izrael nie będzie już tolerował budowy potencjału wroga pod swoimi granicami. To intelektualna podstawa wojny z Iranem.

Zniszczenie budynku Zgromadzenia Ekspertów nie było tylko eliminacją urzędników. Uderzając w moment liczenia głosów, Izrael uderzył w DNA reżimu. Było to następstwo eliminacji samego Chameneiego w pierwszych dniach wojny. W ramach operacji „Ryczący Lew” (Roaring Lion), siły izraelskie i amerykańskie rozpoczęły kampanię wymierzoną w infrastrukturę wojskową, program nuklearny i najwyższe kierownictwo Iranu. Cel: całkowite osunięcie egzystencjalnych zagrożeń. Żadnych bzdur o powstrzymywaniu.

Gra końcowa

To, co czyni atak w Kom tak niszczycielskim, to poziom infiltracji. Izrael wiedział nie tylko o samym spotkaniu, ale o dokładnym momencie liczenia głosów. Świadczy to o erozji lojalności wewnątrz irańskiego aparatu władzy. Islamska Republika przetrwała dekady dzięki strachowi i korupcji – w takich systemach informatorów nigdy nie brakuje, ponieważ reżim jest głęboko nienawidzony przez własnych obywateli.

Krytycy oczywiście lamentują nad „eskalacją” i brakiem „proporcjonalnej odpowiedzi”. To czysta demagogia. Jaka jest proporcjonalna reakcja na reżim, który od 40 lat buduje broń jądrową w celu zniszczenia innego państwa? Nie można proporcjonalnie rozbroić zagrożenia egzystencjalnego. Albo je wyeliminujesz, albo zginiesz. Wielkie mocarstwa w historii zawsze rozumiały tę brutalną arytmetykę. Przetrwanie drastycznie skraca czas na dyplomację.

Nowy model działania IDF – wyznaczający rok 2026 jako „rok gotowości” – polega na przeniesieniu walki na teren wroga, zanim ten zdąży uderzyć. Atak na Kom jest najczystszym wyrazem tej filozofii. Po co czekać, aż nowy tyran umocni władzę i da zielone światło dla kolejnej fali terroru?

Dni, w których irańscy generałowie bezkarnie planowali operacje w Syrii, a Hezbollah gromadził rakiety, skończyły się. Izrael nie zarządza już konfliktem – on rozgrywa partię końcową. Podczas gdy dyplomaci załamują ręce, izraelskie lotnictwo niesie zniszczenie architektom terroru.

Świat jest dziś bezpieczniejszy, ponieważ Izrael zdecydował, że najlepszym momentem na uderzenie w tyranów jest ten, w którym myślą, że właśnie zostają królami.

Nowa doktryna wojenna Izraela: Zniszczenie architektów terroru