Postawy pełne uprzedzeń na całym świecie nasiliły się w wyniku reakcji Izraela” – twierdzi „The Times”

Ira Stoll

„The New York Times” poświęcił część nekrologu Abrahama Foxmana, wieloletniego dyrektora krajowego Ligi Przeciw Zniesławieniu (ADL), na sformułowanie tezy, że działania obronne Izraela w Strefie Gazy – mające na celu odzyskanie zakładników i pokonanie organizacji terrorystycznej Hamas – doprowadziły do wzrostu antysemityzmu.

Dziennik wykorzystał wspomnienie o wieloletnim szefie ADL, by promować fałszywą narrację, według której to działania samego Izraela w Gazie zaostrzyły nastroje antysemickie.

„The Times” twierdzi, że „uprzedzone postawy na całym świecie gwałtownie wzrosły w wyniku reakcji Izraela na atak Hamasu z 7 października 2023 roku, w którym zginęło ponad 1200 izraelskich cywilów i żołnierzy”. Dalej czytamy: „Palestyńska liczba ofiar śmiertelnych, przekraczająca 60 000, oraz emitowane na całym świecie nagrania przedstawiające zniszczenia budynków w Gazie i głodujące dzieci doprowadziły do zmiany w amerykańskiej opinii publicznej, która zaczęła w większym stopniu sympatyzować z Palestyńczykami. Odnotowano również gwałtowny wzrost liczby incydentów antysemickich”.

Obwinianie zachowania Żydów, a nie samych antysemitów, za incydenty i postawy antysemickie to podręcznikowy antysemityzm. Definicja antysemityzmu według Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA) wśród potencjalnych przykładów wymienia „oskarżanie Żydów jako narodu o odpowiedzialność (…) nawet za czyny popełnione przez osoby niebędące Żydami”. Fragment opublikowany przez „The Times” wyczerpuje co najmniej dwa elementy definicji antysemityzmu „Trzy D” stworzonej przez Natana Szaranskiego (byłego sowieckiego dysydenta i wicepremiera Izraela) – demonizację oraz stosowanie podwójnych standardów (ang. double standards), jeśli nie wręcz delegitymizację.

Co więcej, twierdzenie, że izraelskie działania obronne – polegające na likwidacji terrorystów Hamasu i wywieraniu presji, która ostatecznie doprowadziła do uwolnienia setek żywych oraz ciał zmarłych zakładników przetrzymywanych przez Hamas – zrodziły antysemityzm lub spowodowały zwrot opinii publicznej przeciwko Izraelowi, jest po prostu nieprawdziwe. Owa „zmiana w amerykańskiej opinii publicznej”, choć bywa wyolbrzymiana, w zakresie, w jakim faktycznie istnieje, nie wynika z działań Izraela. Jest ona napędzana globalnymi trendami sekularyzacyjnymi, wzrostem bojowego islamizmu oraz intensywną międzynarodową kampanią propagandową i społecznościową, prowadzoną przez platformy oraz media powiązane z zagranicznymi rządami, organizacjami i jednostkami z Kataru, Turcji, Chin oraz Iranu.

Zjawisko to czasowo wyprzedzało działania Izraela w Gazie po 7 października. Świadczy o tym choćby fakt, że Peter Beinart, były redaktor „The New Republic”, publicznie odciął się od syjonizmu już w lipcu 2020 roku. Z kolei w 2022 roku redakcja „The Harvard Crimson” oficjalnie poparła bojkot Izraela, a organizacje studenckie Harvardu już 7 października 2023 roku wydały oświadczenie, w którym piseły: „My, niżej podpisane organizacje studenckie, uznajemy reżim izraelski za całkowicie odpowiedzialny za całą trwającą przemoc” oraz „reżim apartheidu jest jedynym, którego należy winić”.

Filmy i zdjęcia „głodujących dzieci”, publikowane m.in. przez „The Times”, były sfabrykowane i reżyserowane przez Hamas. Często zatajano przy tym informację, że „głodujące” dzieci cierpiały na wcześniejsze, poważne schorzenia medyczne, które deformowały ich wygląd. Jak zauważyli ambasador USA w Izraelu Mike Huckabee oraz izraelski rząd, używając terminu „mord rytualny” (ang. blood libel), obrazy te odwoływały się do klasycznych antysemickich mitów o Żydach jako zabójcach dzieci. Jak podkreśla ADL – organizacja, którą Foxman niegdyś kierował – „raporty wskazują, że Hamas zgromadził zapasy żywności, wody i paliwa na wiele miesięcy na własny użytek oraz kradł ciężarówki z pomocą międzynarodową, która wjechała do Gazy od początku walk”. Wobec tego zdjęcia głodujących mieszkańców Gazy powinny były raczej obrócić światową opinię publiczną przeciwko Hamasowi.

Gdyby Foxman żył, prawdopodobnie napisałby list do redakcji „The Times”, wskazując na te fakty i zauważając, że uprzedzenia są fundamentalnie irracjonalne, a próba obwiniania rządu Izraela za działania lub przekonania ludzi kierujących się uprzedzeniami to absurdalne przedsięwzięcie.

W maju 2021 roku Foxman publicznie zrezygnował z subskrypcji „The New York Times” z powodu – jak to ujął – „mordu rytualnego na Izraelu i narodzie żydowskim na pierwszej stronie”. Tego kroku również nie można przypisać reakcji Izraela na wydarzenia z 7 października 2023 roku, ponieważ miał on miejsce znacznie wcześniej. Tego faktu „The Times” także nie uwzględnił w jego nekrologu.

Autor nekrologu w „The Times”, Joe Berger, który oficjalnie odszedł na emeryturę z redakcji w 2014 roku i ma obecnie 81 lat, nie odpowiedział na e-mail z prośbą o komentarz do tej sprawy.

„New York Times” obwinia Żydów za antysemityzm – w nekrologu szefa ADL Abe’a Foxmana