Wiadomość o tym, że izraelscy zakładnicy wrócili do domów, żywi i zdrowi, aby ponownie połączyć się ze swoimi rodzinami, jest powodem ogromnej radości.

Przez dwa lata żyliśmy w stanie zawieszenia, z sercami ściskanymi w oczekiwaniu na nazwiska, zdjęcia, oznaki życia. Każdy powrót to nie tylko osobiste ocalenie, ale zbiorowe zmartwychwstanie. Ci Izraelczycy reprezentują bicie serca narodu żydowskiego: każdy z nich jest fragmentem naszej duszy, która błąkała się w ciemności. Ich powrót, niczym światło przebijające się przez tunel, zasługuje na nieograniczoną radość.

I dobrze się składa, że ten moment zbiega się z żydowskim świętem Simchat Tora – świętem radości, odnowy i nieprzerwanej ciągłości – dniem, w którym tańczymy z Torą, obejmujemy ją, całujemy i trzymamy wysoko. Moment ten wydaje się boski, jakby sam wszechświat mówił nam: po całym tym smutku, po wszystkich pogrzebach i cierpieniu, teraz – tańczcie.

Nie dlatego, że ból minął, ale dlatego, że sama radość jest naszym buntem. Świętowanie teraz nie jest naiwnością, jest głęboko żydowskie. Jest wyrazem tego, że nadal tu jesteśmy. Nie pozwolimy, aby naszą historię napisała rozpacz. Nasza wiara w życie, Am Yisrael Chai, pozostaje nienaruszona.

Byliśmy tu już wcześniej, niezliczoną ilość razy. Po każdym wygnaniu, każdym pogromie, każdej masakrze, każdej wojnie Żydzi odbudowywali się nie pomimo tragedii, ale dzięki niej. Z popiołów Świątyni powstał Talmud. Z ruin Europy powstało Państwo Izrael. Z ciszy obozów powstały nowe pieśni, nowe rodziny, nowa nadzieja. Ta chwila – ta delikatna, święta mieszanka radości i wyczerpania – jest częścią tego samego wiecznego rytmu zniszczenia i odnowy. Historia Żydów nigdy nie była liniowa; jest spiralą, która wciąż powraca do tej samej prawdy: upadamy, podnosimy się, pamiętamy, odbudowujemy.

Ale kiedy taniec się kończy, musimy zrobić to, co Żydzi zawsze robili po przetrwaniu: musimy opracować strategię. Ponieważ sama radość nie zapewni nam przyszłości. Nie zagwarantuje jej również pobożne życzenie, trzymanie kciuków ani modlitwa do Boga. Świat, który dopuścił do wydarzeń 7 października – i świat, który je usprawiedliwiał, tłumaczył, a nawet świętował – nie jest tym samym światem, w którym żyliśmy wcześniej. Iluzje zniknęły. Żyjemy w czasach, które wymagają intelektualnej siły, moralnej jasności, politycznej inteligencji, kreatywnego geniuszu i duchowej wytrzymałości.

W polityce musimy zmierzyć się z trudną prawdą: bezpieczeństwo Żydów stało się warunkowe. Nasze bezpieczeństwo, które kiedyś wydawało się chronione przez sojusze i dobrą wolę, jest teraz uzależnione od politycznej wygody. Jeden cykl wyborczy pełen sympatii może stać się kolejnym cyklem zdrady. Ci, którzy bronili tolerancji, teraz tolerują antysemityzm w swoich szeregach. Ci, którzy kiedyś twierdzili, że stoją po stronie Izraela, ograniczają swoje poparcie „kontekstem” i „niuansami”.

Wniosek jest jasny: przetrwanie Żydów nie może być powierzone klasie politycznej. Żaden rząd, żadna partia i żaden sojusznik nie zagwarantuje nam bezpieczeństwa bezwarunkowo. Ani Demokraci, ani Republikanie, ani Partia Pracy, ani Torysi, ani Unia Europejska, ani żadna organizacja pozarządowa.

Zbytnia lojalność Żydów wobec partii politycznych stała się obciążeniem, emocjonalną zależnością udającą strategię. Żydzi muszą nauczyć się pociągać władzę do odpowiedzialności, nie czcząc jej, budować partnerstwa bez rezygnacji z niezależności. Nasze działania muszą ewoluować od reakcji do planowania, od zarządzania kryzysowego do długoterminowej wizji. Musimy być obecni w miejscach, gdzie powstają narracje, kształtowana jest polityka i tworzona jest kultura. Wpływ bez celu jest próżnością; wpływ z wizją jest przetrwaniem.

Asymetria moralna naszych czasów jest oszałamiająca. Świat płacze nad dziećmi terrorystów, a ziewa nad dziećmi Żydów. Uniwersytety, niegdyś oddane prawdzie, teraz nagradzają kłamstwo, że ludobójstwo jest oporem. Media nazywają to „złożonością”, jakby masowe morderstwa wymagały przypisów. Nie wystarczy ujawniać hipokryzję; musimy wbudować moralną jasność w samą kulturę – poprzez sztukę, film, dziennikarstwo i edukację. Musimy stworzyć pokolenie żydowskich głosów, które przemawiają nie ze strachu, ale z przekonania.

Musimy również odzyskać moc opowiadania historii. Zbyt długo instytucje żydowskie grały defensywnie w kulturowej wojnie o prawdę. Reagujemy na kłamstwa, zamiast tworzyć piękno. Odpowiadamy na nienawiść, zamiast kształtować wyobraźnię. Każdy film, piosenka, podcast i sala lekcyjna to pole bitwy idei, a my oddaliśmy zbyt wiele. Jeśli kłamstwo rozprzestrzenia się szybciej niż prawda, to dlatego, że przestaliśmy opowiadać naszą historię z przekonaniem. Nadszedł czas na żydowski renesans, który przyniesie nie tylko argumenty, ale i sztukę. Nie tylko wyjaśnienia, ale i inspirację.

Musimy nauczyć się grać ofensywnie na arenie moralnej, a nie defensywnie. Przez dziesięciolecia Żydzi próbowali przekonać tych, którzy nas nienawidzą, jakby antysemityzm był nieporozumieniem, a nie patologią.

Ta era musi się skończyć.

Antysemityzm i „antysyjonizm” nie mogą być już przedmiotem debat ani wyjaśnień; muszą być piętnowane. Musimy wykluczyć antysemitów jako moralnych trędowatych. Zamiast zapraszać ich do paneli dyskusyjnych czy cytować w artykułach publicystycznych, powinniśmy ujawniać ich prawdziwą naturę: ideologicznych spadkobierców nazistów. Kiedy ktoś wzywa do zniszczenia Izraela, kiedy świętuje śmierć Żydów lub usprawiedliwia żydowski strach, nie jest to „krytyk”, „aktywista” ani „student”. To naziści we współczesnym języku, ukrywający się za kostiumami kefij.

Czas na grzeczne spory minął. Naród żydowski musi odzyskać moralną przewagę – bez przeprosin, zaciekle i bez obawy, że obrazi tych, którzy już nas nienawidzą.

W sferze społecznej musimy naprawić podziały, które nas dzielą: Przepaść między religijnymi a świeckimi, Izraelczykami a diasporą, liberałami a konserwatystami. Nie możemy sobie pozwolić na te podziały. Wróg nie rozróżnia wyznań ani poglądów politycznych; nasza solidarność również nie powinna tego robić. Jedność nie oznacza jednolitości. Oznacza pamięć o tym, że to, co nas łączy – nasza wspólna historia, nasze wspólne przeznaczenie – jest silniejsze niż to, co nas dzieli.

W kwestii syjonizmu musimy potwierdzić, że Izrael nie jest projektem ani polityką; jest sercem życia żydowskiego. Jest kotwicą naszej tożsamości, gwarantem naszej ciągłości. Zbyt długo Żydzi z diaspory outsourcingowali swoją żydowską tożsamość do Izraela, a Izraelczycy outsourcingowali swój globalny głos do diaspory.

Ta era dobiegła końca.

Potrzebujemy nowego przymierza, opartego na wzajemnej odpowiedzialności, szacunku i wspólnej sile. Diaspora nie może tylko bronić Izraela, musi pogłębiać swoją wiedzę o judaizmie. Izrael nie może tylko szukać solidarności, musi na nią zasłużyć poprzez przywództwo, innowacyjność i kreatywność.

Musimy szukać żydowskiej kreatywności w nowych miejscach, daleko poza starymi instytucjami, które doskonaliły sztukę zbierania funduszy, ale zapomniały o sztuce transformacji. Żydowska elita, pomimo wszystkich swoich zasobów, przyzwyczaiła się do zarządzania ciągłością zamiast ją inspirować. Ale ciągłość nie wystarczy.

Potrzebujemy przełomu – nowego ekosystemu żydowskiej innowacyjności, który obejmuje ryzyko, eksperymenty i znaczenie. Prawdziwa zmiana nie nadejdzie dzięki kolejnej gali, konferencji czy kampanii. Nadejdzie dzięki odważnym myślicielom, młodym twórcom i bezkompromisowym żydowskim budowniczym, którzy są gotowi na nowo wyobrazić sobie, jak może wyglądać żydowskie życie, edukacja, sztuka i tożsamość w tym stuleciu.

W wymiarze duchowym musimy znaleźć sposób, aby połączyć współczesne doświadczenie żydowskie ze starożytnym znaczeniem żydowskim. Strach nie może być spoiwem, które trzyma nas razem na zawsze. Potrzebujemy miłości – miłości do Tory, do narodu, do celu. Judaizm to nie tylko to, o co walczymy, ale także to, dla czego żyjemy. To żydowska wyobraźnia dała światu sumienie, dyscyplina dała mu sprawiedliwość, a nadzieja chroni go przed rozpaczą.

I musimy tego wymagać od samych siebie. Nadszedł czas, aby nasi duchowi przywódcy zaczęli przewodzić, a nie unikać jednoznacznych wypowiedzi. Naród żydowski nie potrzebuje rabinów, nauczycieli i kierowników, którzy mówią jednym głosem, aby zachować poprawność polityczną. Potrzebujemy głosów, które przemawiają z wiarą, ogniem i moralną siłą. Milczenie udające równowagę jest tchórzostwem. Banały o pokoju nie mają znaczenia, gdy Żydzi są ścigani na ulicach i oczerniani na kampusach.

Przywództwo nie polega na mówieniu tego, co bezpieczne, ale na mówieniu tego, co słuszne. Nasi rabini i przywódcy społeczności muszą pamiętać, że ich pierwszym obowiązkiem nie jest służenie darczyńcom lub opinii publicznej, ale prawdzie – żydowskiej duszy, moralnej jasności Tory, obronie naszego narodu.

To samo wymaganie musi dotyczyć każdego Żyda, który milczał ze strachu. Historia obserwuje, kto stanął mężnie w ważnych momentach. Dzisiejsze milczenie nie jest neutralnością, jest kapitulacją. Następne pokolenie nie wybaczy nam ukrywania naszej tożsamości, aby zachować pracę lub pozycję społeczną. Odwaga nie oznacza krzyczenia, oznacza stanie prosto. Każdy Żyd, który nosi gwiazdę Dawida, który mówi prawdę bez przeprosin, który odmawia ugięcia się przed tłumem, jest żołnierzem w tej moralnej wojnie.

Strategia to coś więcej niż słowa; to infrastruktura. To inwestowanie w edukację żydowską, think tanki, programy przywództwa i systemy bezpieczeństwa. To wspieranie żydowskich dziennikarzy, twórców i innowatorów, którzy mogą przekazać nasze przesłanie do głównego nurtu. Każda społeczność żydowska powinna myśleć jak start-up, aby przetrwać – być zwinna, strategiczna, zjednoczona misją i niechętna do outsourcingu swojej przyszłości. Musimy odbudować żydowski ekosystem, który będzie proaktywny, a nie reaktywny; wizjonerski, a nie defensywny.

A z socjologicznego punktu widzenia musimy postrzegać siebie jako jeden naród – globalną cywilizację, a nie rozproszoną grupę plemion. Jesteśmy rodziną liczącą 17 milionów osób, rozsianych po różnych kontynentach, ale związanych jednym przeznaczeniem. Historia Żydów zawsze była sztafetą międzypokoleniową. Pałeczka jest teraz w naszych rękach, a historia obserwuje, jak biegniemy.

Historia Żydów nigdy nie dotyczyła wygody, ale powołania. Jesteśmy ludźmi, którzy zmagają się – z Bogiem, z historią, z samym sobą – i w tej walce stajemy się światłem. To nie jest koniec naszych cierpień, ale może być początkiem naszej odnowy. Przetrwaliśmy faraona, Rzym, krucjaty, inkwizycję, Auschwitz i Arabów. Przetrwaliśmy każde imperium, które próbowało nas pogrzebać. To, co nas teraz definiuje, to nie wytrwałość, ale wizja.

Tak więc, tańczmy. Śpiewajmy, radujmy się i trzymajmy nasze dzieci blisko siebie, gdy zakładnicy wracają do domów. Skosztujmy słodyczy życia, które nasi wrogowie próbowali zniszczyć.

Ale kiedy Simchat Tora się skończy i zwoje zostaną ponownie zwinięte, zamieńmy naszą radość w dyscyplinę, nasz ból w cel, a naszą jedność w plan.

Dla narodu żydowskiego świętowanie i strategia zawsze szły w parze. Świętujemy, ponieważ przetrwaliśmy – i opracowujemy strategie, aby przetrwanie nigdy więcej nie było jedyną miarą naszego zwycięstwa.

Nadszedł czas, aby nowe pokolenie żydowskich twórców – myślicieli, artystów, przedsiębiorców, pedagogów – połączyło siły i stworzyło ruch odnowy duchowej i kulturowej. Ruch, który łączy starożytną mądrość z nowoczesną kreatywnością, wiarę z technologią, dumę z celem.

Jeśli świat upiera się, by definiować nas poprzez nasze cierpienie, zdefiniujmy siebie na nowo poprzez naszą siłę. Byliśmy sumieniem historii. Teraz musimy stać się jej architektami.

Powrot zakładników