Izrael pokazuje Ameryce, jak wygrywać wojny
Lee Smith
Przyslal Leon Schatz
W piątek wieczorem Izrael zaatakował budynki na południowych przedmieściach Bejrutu, zabijając sekretarza generalnego Hezbollahu Hassana Nasrallaha. Operacja ta stanowi dramatyczną zmianę w izraelskiej strategii. Izraelczycy nie tylko w końcu zlikwidowali przeciwnika, którego od dawna byli w stanie zabić, ale także uczynili głuchym swojego patrona od ponad pół wieku. Ale na tym etapie słuchanie rad Waszyngtonu w wojnie jest jak przyjmowanie rad od anioła śmierci. Tak jak Stany Zjednoczone nie chcą już ani nie są w stanie wygrywać wojen, do których angażują Amerykanów, tak administracja Joe Bidena nie pozwoli sojusznikom USA wygrywać wojen.
Wydając rozkaz uderzenia w Nasrallaha podczas uczestnictwa w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, premier Izraela Benjamin Netanjahu podkreślił niezależność państwa żydowskiego od globalnego konsensusu, który postanowił nie konfrontować się z terrorystami, ale raczej ich uspokajać, niezależnie od tego, czy spiskują na Bliskim Wschodzie, czy żyją wśród lokalnych społeczności krajów zachodnich, w tym Stanów Zjednoczonych. Atak Izraela pokazuje również, że prawie wszystko, co amerykańscy i inni zachodni przywódcy cywilni i wojskowi sądzili o Bliskim Wschodzie przez ostatnie 20 lat, było po prostu zbiorem wymówek dla przegranych wojen. Pytania, nad którymi starsi decydenci polityczni i urzędnicy Pentagonu, eksperci think-tanków i dziennikarze zastanawiali się od czasu inwazji na Irak – pytania o naturę współczesnej wojny i właściwe prowadzenie stosunków międzynarodowych w wielobiegunowym świecie itp.
Odpowiedzi są takie same jak zawsze – przynajmniej przed rozpoczęciem „globalnej wojny z terroryzmem”. Wbrew przekonaniom neokonserwatystów z epoki George’a W. Busha i proirańskich postępowców z obozu Baracka Obamy, zapewnienie narodowi pokoju nie ma nic wspólnego ze zwycięskimi narracjami, budowaniem narodu, równoważeniem sojuszników USA przeciwko wzajemnym wrogom w celu zachowania równowagi regionalnej, ani z żadną inną akademicką teorią stworzoną w celu zamaskowania porażki pokolenia. Oznacza to raczej zabijanie wrogów, przede wszystkim tych, którzy popierają i ucieleśniają przyczyny, które inspirują innych do wyczerpania ich morderczej energii przeciwko tobie. Dlatego zabicie Nasrallaha było niezbędne.
Zlikwidowanie oficerów demoralizuje siły. Zlikwidowanie łańcucha dowodzenia paraliżuje go. Hezbollah jest funkcją Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i jeśli pozwoli mu się przetrwać, libańska milicja zostanie uzupełniona i przeszkolona przez IRGC, aby zastąpić poległych. Nasrallah pochodził z innego źródła. Był protegowanym najwyższego przywódcy Iranu, Alego Chamenei. Ich kadencje – aż do teraz – były z grubsza zbieżne: Chamenei zastąpił założyciela Republiki Islamskiej Ruhollaha Chomeiniego w 1989 roku i wybrał Nasrallaha na przywódcę Hezbollahu w 1992 roku. Irańczycy zbudowali wokół Nasrallaha nie tylko sieć pełnomocników rozciągającą się od wschodniej części Morza Śródziemnego po Zatokę Perską, ale także kompleksowy światopogląd – trwały opór. Zabicie go oznacza decydujący moment, wieńczący 30-letnie panowanie terroru.
Wojny wygrywa się zabijając wroga, a przede wszystkim tych, którzy inspirują swoich ludzi do zabijania swoich.
Izraelska kampania rozpoczęła się 17 września wraz z detonacją urządzeń komunikacyjnych Hezbollahu, które izraelski wywiad wysadził materiałami wybuchowymi, likwidując tysiące personelu medycznego i logistycznego organizacji terrorystycznej, a także bojowników. Ponieważ infrastruktura komunikacyjna Hezbollahu, a także jego łańcuch dostaw, zostały naruszone, wyżsi urzędnicy zostali zmuszeni do osobistych spotkań. W rezultacie Izrael był w stanie zlikwidować starszego dowódcę operacyjnego Ibrahima Aqila – który brał udział w atakach na ambasadę USA i koszary piechoty morskiej w Libanie w 1983 r. – oraz innych najwyższych dowódców elitarnych sił Radwan w ataku na południowych przedmieściach Bejrutu 20 września. W atakach na twierdze Hezbollahu w całym Libanie Izrael zabił setki bojowników i zniszczył tysiące pocisków dalekiego i średniego zasięgu oraz wyrzutni. Po śmierci Nasrallaha i praktycznie całego wyższego dowództwa, Hezbollah został zdekapitowany.
Kategorie: Uncategorized
