W miarę jak ten front się rozpada, w tle Iran i Rosja są coraz bardziej zaniepokojone. Adam Boehler, wysłannik prezydenta elekta Donalda Trumpa ds. zakładników, przebywa w regionie, a prezydent USA Joe Biden oświadczył, że wie, iż sprawy posuwają się naprzód. W Kairze lub w innym miejscu strony spotkały się i zaangażowały w intensywne dyskusje. Jest to najlepszy sposób dla premiera Izraela Benjamina Netanjahu, aby raz na zawsze zademonstrować, jak dąży do prawdziwego zwycięstwa – takiego, które przyniesie korzyści wszystkim, zwłaszcza narodowi izraelskiemu – i jak wyobraża sobie Bliski Wschód uwolniony od pokonanych terrorystów.

Mówi się, że decyzja Netanjahu o walce z Hamasem, a później z Hezbollahem, bez poddania się amerykańskiemu dyktatowi bitwy, nie miała strategicznych podstaw. I że działał z powodu ostrej reakcji na ataki terrorystyczne z 7 października lub, bardziej cynicznie, że działał w celu ochrony swojej koalicji poprzez wojnę. Zniósł on najostrzejszą krytykę bez ugięcia się, pozostając niezłomnym w tym, co ukształtowało się w strategiczne ramy.

Jednak jeden kluczowy punkt pozostaje do zakończenia: druga faza sprowadzenia zakładników do domu. Zakładnicy reprezentują kawałek serca narodu żydowskiego.

Niektórzy z najsilniejszych przeciwników Netanjahu domagali się bezwarunkowej wymiany, sprzymierzając się ze zdesperowanymi rodzinami, a czasami niszcząc negocjacje. Ale dzięki sukcesom Izraela na polu bitwy Netanjahu może negocjować z pozycji siły, ustępując w sprawie liczby więźniów terrorystów bez rezygnacji z kontroli nad korytarzem Filadelfijskim i szlakami Katzrin, zapewniając w ten sposób, że Hamas nie będzie mógł się przegrupować, co z pewnością zamierza zrobić.

Rodziny zakładników nadal domagają się jednoczesnego powrotu wszystkich zakładników, podczas gdy prawica sprzeciwia się uwolnieniu terrorystów, aby to osiągnąć. Netanjahu pójdzie własną drogą. Hamas złagodził swoje stanowisko po tym, jak Trump zagroził, że go zniszczy, jeśli nie uwolni zakładników przed swoją inauguracją 20 stycznia 2025 roku. Izrael jest teraz znacznie silniejszy, a Netanjahu może być postrzegany jako zwycięzca w historii, mimo że niekończące się konflikty między prawicą a lewicą w Izraelu będą kontynuowane nawet po powrocie zakładników do domu.

Potrzeba wielkiego cynizmu, aby krytykować premiera – tak jak robi to prasa, która poluje na niego codziennie – za to, że poprosił o urlop od sześciu godzin w sądzie, gdzie jest przesłuchiwany trzy dni w tygodniu na temat cygar i potencjalnych przysług dziennikarskich. Mimo to Netanjahu nadal jest tym, który ustala ostateczne szczegóły możliwego porozumienia bez kapitulacji – wspaniałomyślny, ale ostrożny.

Zakładnicy są kochani indywidualnie. Każdy z nich ma imię bardziej znane niż gwiazda i twarz, którą rozpoznają wszyscy Izraelczycy. Oded, Liri, Romi, Segev, Ariel – każdy z nich zdobył kawałek serca każdego z nas. Podobnie, oczywiście, jak mały Kfir, który spędził więcej czasu w rękach swoich oprawców i porywaczy, niż żyjąc na wolności ze swoimi rodzicami i starszym bratem, praktycznie niemowlęciem, gdy został zabrany w wieku 4 lat do ich domu w Izraelu.

Rodziny mają rację, gdy twierdzą, że nie będzie zwycięstwa, dopóki wszyscy zakładnicy nie wrócą do domu, ponieważ zasadą Izraela – i tylko Izraela – jest nigdy nikogo nie zostawiać.

Obecne negocjacje w sprawie uwolnienia zakładników, niezależnie od tego, czy zostały sfinalizowane, czy nadal trwają, są dość znaczące, podobnie jak nagły upadek reżimu Baszara Assada oraz upadek Hamasu i Hezbollahu, ponieważ są kolejnym murem upadającym w ramach zaciekłego i zdeterminowanego frontu mającego na celu zniszczenie państwa Izrael.

W miarę jak ten front się rozpada, w tle Iran i Rosja są coraz bardziej zaniepokojone. Adam Boehler, wysłannik prezydenta elekta Donalda Trumpa ds. zakładników, przebywa w regionie, a prezydent USA Joe Biden oświadczył, że wie, iż sprawy posuwają się naprzód. W Kairze lub w innym miejscu strony spotkały się i zaangażowały w intensywne dyskusje. Jest to najlepszy sposób dla premiera Izraela Benjamina Netanjahu, aby raz na zawsze zademonstrować, jak dąży do prawdziwego zwycięstwa – takiego, które przyniesie korzyści wszystkim, zwłaszcza narodowi izraelskiemu – i jak wyobraża sobie Bliski Wschód uwolniony od pokonanych terrorystów.

Mówi się, że decyzja Netanjahu o walce z Hamasem, a później z Hezbollahem, bez poddania się amerykańskiemu dyktatowi bitwy, nie miała strategicznych podstaw. I że działał z powodu ostrej reakcji na ataki terrorystyczne z 7 października lub, bardziej cynicznie, że działał w celu ochrony swojej koalicji poprzez wojnę. Zniósł on najostrzejszą krytykę bez ugięcia się, pozostając niezłomnym w tym, co ukształtowało się w strategicznych ramach.

Jednak jeden kluczowy punkt pozostaje do zakończenia: druga faza sprowadzenia zakładników do domu. Zakładnicy reprezentują kawałek serca narodu żydowskiego.

Niektórzy z najsilniejszych przeciwników Netanjahu domagali się bezwarunkowej wymiany, sprzymierzając się ze zdesperowanymi rodzinami, a czasami niszcząc negocjacje. Ale dzięki sukcesom Izraela na polu bitwy Netanjahu może negocjować z pozycji siły, ustępując w sprawie liczby więźniów terrorystów bez rezygnacji z kontroli nad korytarzem Filadelfijskim i szlakami Katzrin, zapewniając w ten sposób, że Hamas nie będzie mógł się przegrupować, co z pewnością zamierza zrobić.

Rodziny zakładników nadal domagają się jednoczesnego powrotu wszystkich zakładników, podczas gdy prawica sprzeciwia się uwolnieniu terrorystów, aby to osiągnąć. Netanjahu pójdzie własną drogą. Hamas złagodził swoje stanowisko po tym, jak Trump zagroził, że go zniszczy, jeśli nie uwolni zakładników przed swoją inauguracją 20 stycznia 2025 roku. Izrael jest teraz znacznie silniejszy, a Netanjahu może być postrzegany jako zwycięzca w historii, mimo że niekończące się konflikty między prawicą a lewicą w Izraelu będą kontynuowane nawet po powrocie zakładników do domu.

Potrzeba wielkiego cynizmu, aby krytykować premiera – tak jak robi to prasa, która poluje na niego codziennie – za to, że poprosił o urlop od sześciu godzin w sądzie, gdzie jest przesłuchiwany trzy dni w tygodniu na temat cygar i potencjalnych przysług dziennikarskich. Mimo to Netanjahu nadal jest tym, który ustala ostateczne szczegóły możliwego porozumienia bez kapitulacji – wspaniałomyślny, ale ostrożny.

Zakładnicy są kochani indywidualnie. Każdy z nich ma imię bardziej znane niż gwiazda i twarz, którą rozpoznają wszyscy Izraelczycy. Oded, Liri, Romi, Segev, Ariel – każdy z nich zdobył kawałek serca każdego z nas. Podobnie, oczywiście, jak mały Kfir, który spędził więcej czasu w rękach swoich oprawców i porywaczy, niż żyjąc na wolności ze swoimi rodzicami i starszym bratem, praktycznie niemowlęciem, gdy został zabrany w wieku 4 lat do ich domu w Izraelu.

Rodziny mają rację, gdy twierdzą, że nie będzie zwycięstwa, dopóki wszyscy zakładnicy nie wrócą do domu, ponieważ zasadą Izraela – i tylko Izraela – jest nigdy nikogo nie zostawiać.

Mury otaczające wrogów Izraela wciąż padają