W małym, spokojnym i sprawiedliwym Królestwie Warzyw i Owoców, gdzie wszystkie warzywa i owoce żyły w harmonijnej koegzystencji, pewnego dnia wydarzyło się coś niezwykłego. Królestwo, znane ze swojej tolerancji i barwnych kolorów, zostało nagle podzielone przez nowe prawo, przyjęte przez nowo utworzoną Radę Ogórków, która stała się najbardziej wpływową grupą w królestwie.

Pewnego ranka Pomarańcz obudził się w okrutnie mrocznym świecie. Zawsze był dumny ze swojego lśniącego, pomarańczowego koloru, który uważał za pocałunek słońca. Mieszkał w królestwie od tysięcy lat i nigdy nie miał problemów z innymi mieszkańcami, mimo swojego unikalnego wyglądu. Ale ten dzień był inny. Kiedy wyszedł na spotkanie z ciepłymi promieniami słońca, natychmiast otoczyła go grupa Ogórków. Wyróżniali się oni od reszty warzyw i owoców swoją zimną, surową elegancją. Ich zielone płaszcze symbolizowały status i władzę.

— Pomarańcz — powiedział jeden z Ogórków surowym, pouczającym tonem — jesteś oskarżony o posiadanie koloru, który nie harmonizuje z tradycyjną paletą naszego królestwa i jest przyczyną trzęsień ziemi, powodzi oraz zmian klimatycznych. Twój kolor narusza nasz standard estetyczny.

Pomarańcz był zszokowany.

— Ale ja się taki urodziłem! Mój kolor jest naturalny, tak jak wasz zielony! — zaprotestował.

— Naturalny czy nie, nowe prawo to poprawne prawo — odpowiedział inny Ogórek, pokazując Pomarańczowi dokument określający dozwolone kolory: zielony, niebieski, czerwony i żółty. Pomarańczowy nie był na liście.

Po pośpiesznym, wyjątkowo niesprawiedliwym procesie, w którym Pomarańczowi nie pozwolono na obronę przez żadnego adwokata, został on skazany na wygnanie na szarą Nieurodzajną Wyspę — miejsce, gdzie owoce i warzywa o „nieakceptowalnym” kolorze były przemalowywane.

Na domiar złego, Pomarańcz został umieszczony w szarej celi z dwoma innymi więźniami. Jednym z nich był wychudły, zaniedbany mały Ogórek, który kiedyś był znanym stand-up komikiem, ale popadł w niełaskę z powodu coraz bardziej płaskich żartów. Drugim więźniem była Czerwona Kapusta, która straciła swój dawny blask i zmieniła się w nieodpowiedni kolor — białą kapustę. Dlatego została usunięta z listy Jednolitej Czerwonej Kapusty.

Większość warzyw i owoców cieszyła się z wyroku, jaki otrzymał Pomarańcz, nie dostrzegając zagrożenia i bezprawia, jakie to niosło dla całego królestwa.

Ale pewien uważny Mandaryn tak się oburzył, że postanowił napisać artykuł zatytułowany:

„Oskarżam Radę Ogórków o ślepotę kolorów”.

Publikacja wywołała zamieszanie w całym królestwie i podzieliła jego mieszkańców na dwie nieprzejednane frakcje.

Jedna frakcja uważała, że daltonizm Rady Ogórków nie ma znaczenia i groziła Mandarynowi, że zostanie zjedzony razem ze skórką. Druga frakcja twierdziła, że ślepota kolorów uniemożliwia Ogórkom sprawowanie wymiaru sprawiedliwości. Twierdzili też, że pomarańcze są pełne witamin, soczyste, pożywne i niezbędne dla królestwa, więc są pożyteczne.

Jak zakończyła się awantura wokół Pomarańcza i Mandaryna? Historia milczy. Ale czyż tradycyjnie nie ułaskawia się ich na Boże Narodzenie, by potem obrać ze skórki i cieszyć się ich pożywnymi, pełnymi witamin sokami?

Od tego dnia królestwo było znane nie tylko z tolerancji, ale także z przyjmowania wszystkich kolorów. A Pomarańcz nauczył się, że nawet w najciemniejszych, czarno-białych czasach inny kolor może zmienić cały świat.