Autor: Nachum Kaplan

Judea i Samaria zawsze były żydowskie – i ten fakt pozostaje niezmienny.

Decyzja Izraela o złagodzeniu przepisów dotyczących rejestracji zakupu gruntów w Judei i Samarii wywołała falę międzynarodowego potępienia. „To faktyczna aneksja!” – grzmiały media. W pewnym sensie to określenie jest trafne, jeśli pomaga zrozumieć zmianę status quo: Izrael ogłosił, że ziemia w Judei i Samarii, która nie jest własnością prywatną, staje się ziemią państwową.

Z drugiej strony, termin „aneksja” jest błędny, ponieważ państwo nie może anektować własnego, suwerennego terytorium. Krytyka opiera się na fałszywym założeniu, że te tereny należą do Palestyńczyków. Tak nie jest – są one integralną częścią Izraela.

Izrael od lat przegrywa wojnę o wizerunek (PR), ponieważ nie potrafi w prosty sposób wyjaśnić swoich racji. Historia państwa żydowskiego jest złożona, a złożoność w komunikacji to strategia przegrana. Podczas gdy narracja Hamasu („Wolna Palestyna”) jest prosta i chwytliwa, przekaz Izraela często grzęźnie w szczegółach.

Izrael potrzebuje jednej, nadrzędnej opowieści, która zjednoczy Żydów i będzie zrozumiała dla świata. Popularne hasło „Jesteśmy światłem”, choć bliskie sercom Izraelczyków, w świecie postrzegane jest jako przejaw arogancji religijnej. Istnieje jednak inna, prawdziwa i czytelna narracja: To jest nasza ziemia. To zdanie jest fundamentem, na którym opierają się cztery filary żydowskiej suwerenności: historia, prawo, budowanie narodu oraz inkluzywność.

FILAR 1: HISTORIA

Żydzi są rdzennymi mieszkańcami tej ziemi. Judea i Samaria to kolebka ich cywilizacji. Od czasu rzymskiego wygnania w 70 r. n.e. Żydzi nieprzerwanie zamieszkiwali Jerozolimę, Hebron, Tyberiadę i Safed. Więź z ojczyzną przetrwała w diasporze przez dwa tysiąclecia, manifestując się w modlitwach w stronę Jerozolimy i słowach sederu paschalnego: „W przyszłym roku w Jerozolimie”. Archeologia, język i teksty religijne jednoznacznie potwierdzają, że naród żydowski jest nierozerwalnie związany z tą ziemią.

FILAR 2: PRAWO

Izrael posiada silne podstawy prawne do suwerenności nad Judeą, Samarią i Gazą.

1. Deklaracja Balfoura (1917) ogłosiła poparcie dla żydowskiej ojczyzny w Palestynie.
2. Konferencja w San Remo (1920) oraz mandat Ligi Narodów (1922) potwierdziły historyczne związki Żydów z tym terytorium i zachęcały do osadnictwa.
3. Legalny zakup ziemi: Izrael to jedyne państwo częściowo zbudowane na terenach legalnie kupionych przez migrantów od arabskich właścicieli po wygórowanych cenach. Do 1947 roku Żydzi posiadali setki tysięcy akrów, głównie osuszonych bagien i nieużytków.
4. Zasada uti possidetis juris: Prawo międzynarodowe stanowi, że nowe państwa dziedziczą granice terytoriów zależnych. Izrael ma więc prawo do całej brytyjskiej Palestyny mandatowej. Warto dodać, że Jordania, wyodrębniona z tego mandatu w 1921 r., jest w rzeczywistości państwem palestyńskim (60–70% jej ludności to Palestyńczycy).

Odrzucenie planu podziału ONZ przez Arabów w 1947 roku i wywołana przez nich wojna dodatkowo uwiarygodniły izraelską niepodległość.

FILAR 3: BUDOWANIE NARODU

Prawo do państwowości wynika także z pracy włożonej w rozwój kraju. Pod koniec XIX wieku Palestyna była bagnistą i zaniedbaną prowincją Imperium Osmańskiego. Żydowscy pionierzy osuszyli mokradła, nawodnili pustynię i stworzyli nowoczesne rolnictwo. Zbudowali miasta, drogi, uniwersytety i szpitale. To dzięki ich wysiłkowi Izrael jest dziś światowym liderem technologicznym i medycznym. Ten filar mówi jasno: Żydzi mają prawo do Izraela, ponieważ go zbudowali i potrafią go obronić.

FILAR 4: IZRAEL DLA WSZYSTKICH

To, że Izrael jest państwem żydowskim, nie wyklucza obecności innych grup. Deklaracja Niepodległości z 1948 roku gwarantuje pełną równość praw społecznych i politycznych wszystkim mieszkańcom bez względu na religię czy rasę. Izrael to jedyne miejsce na Bliskim Wschodzie z rosnącą społecznością chrześcijańską. Druzowie i Arabowie mogą w nim prosperować, korzystać z jego sukcesów i swobodnie wyznawać religię, o ile odrzucą dżihadyzm i będą żyć w pokoju. Izrael szanuje swoje mniejszości, co czyni go państwem etycznym i nowoczesnym.

Podsumowanie

W tej narracji celowo pomijam Holokaust. Choć jest on centralną częścią żydowskiej traumy, prawo do własnego państwa nie wynika z bycia ofiarą, lecz z historycznej ciągłości i pracy pokoleń. Izrael nie jest państwem „wyjątkowym” ze względu na cierpienie – jest normalnym państwem w swojej historycznej ojczyźnie. Główny przekaz musi pozostać prosty: To jest nasza ziemia.

Nie można anektować własnej ojczyzny